หลายทริปรูปยังทำไม่เสร็จเลย เอาว่า ต้องทยอยอัพให้ได้เลยค่ะ

วันนี้นี้ปุ๋มมีเรื่องความสวยความงามมาเล่าให้ฟ้ง พอดีว่าปุ๋มน่ะ มีเพื่อนทีี่ออฟฟิศเก่าคนนึง ที่ตอนนี้เค้าเปิดโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นอยู่ เค้าเลยได้เจอกับคนญี่ปุ่นหลากหลายอาชีพ แล้วพอดีเค้าไปเจออาจารย์คนนึง ซึ่งเค้าดังมากในหมู่คนญี่ปุ่น ชื่ออาจารย์ มิจิโกะ ทาโอกะ ซึ่งเป็น  Colorlist (ผู้เชี่ยวชาญด้านสี) โดยอาจารย์เองก็มีชื่อเสียงพอสมควรที่ประเทศญีปุ่น วิเคราะห์สี ที่เหมาะกับคนแต่ละคน สอนเรื่องสี การใช้สี และยังเป็นที่ปรึกษาให้กับหนังสือแฟชั่นหลายเล่ม พอเพื่อนปุ๋มเค้าเห็นว่าอาจารย์ มิจิโกะ มาเปิดคอร์สสอนให้กับคนญี่ปุ่น ในเมืองไทย ก็มีคนญี่ปุ่นที่อยู่เมืองไทยหลายคนไปสมัครเรียน เป็นเวิร์คชอปสั้นๆ ที่ได้เรียนรู้ถึงการเลือกใช้สีให้เหมาะกับตัวเอง ทำอย่างไร ให้ตัวเองดูมั่นใจและโดดเด่นขึ้น

แล้วเพื่อนปุ๋มก็ได้มีโอกาสไปเรียนคอร์ส  ตัวต่อตัว กับอาจารย์มิจิโกะ ปรากฏว่า เพื่อนปุ๋มปลื้มอาจารย์มาก บอกว่าเป็นคอร์สที่มีประโยขน์มากจริงๆ  เลยคิดว่า อยากให้อาจารย์ มิจิโกะเปิดคอร์สสอนคนไทยด้วย โดยปกติ คนญี่ปุ่นเค้าก็จะใช้ภาษาญี่ปุ่นในการสื่อสารเป็นหลัก แต่สำหรับงานนี้ เพื่อนปุ๋มสามารถเป็นล่าม ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้กับคนไทยได้ เลยคิดจะเปิดสอนสำหรับสคนไทยขึ้นมา… ก็เลยเป็นโอกาสที่ทำให้ปุ๋มได้ไปพบกับอาจารย์มิจิโกะ เพื่อทำการสัมภาษณ์ และถ่ายรูป เพื่อมาทำเว็บไซต์ให้

บทสัมภาษณ์อาจารย์ มิจิโกะ ทาโอกะ โดยปุ๋มเองค่ะ >> คลิกอ่าน

พอปุ๋มได้สัมภาษณ์อาจารย์ ก็มีการอธิบายคร่าวๆให้ฟัง ว่าคนเรานั้นก็มีสีเฉพาะตัวของเรา โดยวิเคราะห์จากสภาพ ผิวหนัง (under Tone) สีผม สีลูกตาขาว คือ มันจะทำให้เราเหมาะกับสีบางสี หรือดูแย่กับสีบางสี โดยสีของคนเราก็แบ่งเป็นเหมือนสีของแต่ละฤดู บางคนผิวคล้ำ ก็อาจเหมาะกับสีโดน Autumn หรือ บางคนผิวที่มีเหลืองเยอะ ก็อาจเหมาะกับ Spring ซึ่งไม่อยากเชื่อเลยว่า ปุ๋มเนี่ย เป็นคนสีผิวไม่ใช่ขาวนะคะ แต่ด้วยสีผม สีตา ปุ๋มก็เพิ่งรู้ว่าปุ๋มอยู่ในกลุ่มสี Spring คือสีสดใส สีน่ารัก เช่น ชมพู โอโรส มินท์ ประมาณนี้ ซึ่งแน่นอนมันเป็นสีโปรดของปุ๋ม

อันนี้คือปุ๋มได้รับการวิเคราะห์สีจากอาจารย์มิจิโกะ แบบแซมเปิ้ลค่ะ ^^ คืออาจารย์ถามว่าอยากลองดูไม๊ แน่นอนปุ๋มต้องอยากลองอยู่แล้ว อาจารย์บอกว่า ปุ๋มเป็นโทน Spring ค่ะ คือสีสดใสๆ น่ารักจะเหมาะกับปุ๋ม (เซอร์ไพร์ส มากเด๋วจะเล่าให้ฟัง) อาจารยมีแถบผ้าสีเยอะมากกก ปุ๋มได้ลองเทียบนิดหน่อย จะเห็นว่า สีชมพูดูดี สดใสกว่า อาจารย์พูดว่า​”น่ารัก” (คงเรียนมาจากลูกศิษย์อีกที 55X ส่วนสีน้ำเงิน อาจารย์พูดเป็นภาษาไทยว่า “ไม่สบาย” คือดูป่วยๆ  ซีดๆ นั่นเอง ฮากันใหญ่เลย ซึ่งก็รู้สึกจริงตามนัั้น…

ปุ๋มเลยตัดสินใจว่า อยากรู้มากกว่านี้ อยากเรียนเพิ่มเติม ซึ่งก็มีข่าวดีว่า คอร์สแรกที่สอนคนไทย กำลังจะเปิดวันที่ 26 กพ.นี้แล้วค่ะ เด๋วรายละเอียดปุ๋มจะบอกให้ตอนจบนะคะ ตอนนี้ขอเล่าประสบการณ์ของตัวเองก่อน

เมื่อก่อน …..

ปุ๋มก็เหมือนผู้หญิงไทยส่วนใหญ่ ที่ไม่ใช่คนผิวขาวสว่าง ที่สามารถใส่เสื้อผ้าได้ทุกสี ยิ่งเราเป็นคนที่ค่อนข้างอ้วน เราก็จะห่วงเรื่องสี ดังนั้นสิ่งที่เราทำ (ด้วยความไม่รู้ ก็คือ เราก็จะใส่สีออก มืดๆ น้ำตาลๆ ครีมๆ คือ…เค้าเรียก โซนปลอดภัย คือชัวร์ๆ ว่าไม่แย่ .(คิดเอาเอง) แต่จริงๆ คือมันทำให้เราไร้ตัวตน เหมือนกลืนหายไปในฝูงชน ไปพบใครก็ไม่ดูสะดุดตา หรือดูน่าประทับใจ

ปุ๋มได้รูป Before & After มาอวด

pumuq@เพลินวาน ในสีสันที่เปลี่ยนไป

วันที่ปุ๋มจะไปเที่ยวหัวหินเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ปุ๋มก็ไปเดินช็อปปิ้งตามปกติ และเตือนเลือกซื้อเสื้อผ้า ก็ลองพยายามมองแต่สีที่สดใส ที่อาจารย์แนะนำเราไว้ โดยไมไ่ด้มีหลักการณ์ไรเพิ่มเติม เพราะปุ๋มยังไมไ่ด้เรียนเต็ม แค่บอกว่าเราเหมาะกับสีไหนโดยไม่มีเหตุผลอะไรรองรับ (แต่ในคลาสจะมีอธิบายให้เข้าใจได้มากกว่านี้) ปุ๋มก็นำไปใช้เลย แบบว่า อยากลองดู ก็ไปเลือกอยู่นาน เสื้อตัวนี้ สองจิตสองใจ มีอีกตัวสีขาว กับสีครีม หากเป็นเมื่อก่อนคงเลือกไปแล้ว แต่วันนี้ คิดในใจ เอาวะ ลองดูสักตั้ง … ผลปรากฎว่า วันที่ไปเที่ยว ปุ๋มก็ถ่ายรูปตัวเองเล่นในไอโฟนตามปกติ รู้สึกดีกับตัวเองมาก รู้สึก สดใส มีชีวิตชีวา รู้สึกว่า ใช่อ่ะ สีนี้เราใส่แล้ว..รู้สึกดีจัง แบบ มันดูสดใส เพื่อนๆ ก็จะมาเม้นท์รูปในเฟสบุค ว่า วันนี้ดูสดใสจัง ไปเที่ยวไหน อะไรยังไง ก็ทำให้เรารู้สึกดี ใช่ป่ะ #ยิ้ม ปุ๋มคิดว่ามันเป็นเรื่อง่ายๆ มากเลย พอเราเปลี่ยนสี มันก็ทำให้เรารู้สึกดีมากขึ้น มั่นใจขึ้น เพราะเรารู้นี่ว่าสีนี้เหมาะกับเรา แล้วคนที่ดูเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน แต่เค้าไม่รู้หรอกว่าเป็นเพราะสีเสื้อ 55 …

ปุ๋มเลยรู้สึกว่า การที่เรารู้ว่าสีไหนเหมาะกับเรา มันทำให้ชีวิตเราดีขึ้นจริงๆ เพราะเหมือนกับตอนไปเลือกซื้อเสื้อผ้าก็ง่ายขึ้น สนุกขึ้น อย่างสมมุติว่าวันนี้เราไปงานที่เป็นทางการหน่อย เราอาจไม่เลือกสีสดใสมากเหมือนไปทะเล แต่เราก็อาจจะซื้อที่คาดผม หรือกระเป๋าสะพาย ที่เป็นสีของเราแซมเข้าไป เวลาเลือกซื้อเครื่องประดับก็สนุกไปอีกแบบค่ะ นี่ยังไม่ได้เรียนเรื่องเกี่ยวกับการ Mix&Match สีของเสื้อผ้า การแต่งหน้ หรือว่า เครื่องประดัับ สีทองหรือเงินหรือสีสนิมที่เหมาะกับเรานะคะ ตอนไปเรียนน่าจะได้เรียนด้วย

คู่สีโปรดของปุ๋ม สีมินท์กับโอโรส ชอบมาตั้งนานแล้ว

เวลาเราสดใส เราก็ไม่ได้ไปคำนึงถึงรูปร่างมาก ความสดใสมันเปล่งประกาย เราไม่จำเป็นต้องเก็บตัวเองไว้ในเดรสสีทึมๆ ตลอดไปค่ะ

สดใสแบบมั่นใจ หรืออยากไม่สวยแบบไม่มั่นใจดี

ก็เลยมาเขียนบล็อคชวนเพื่อนๆ ที่สนใจไปเรียนด้วยกัน อาทิตย์ที่ 26 กพ.นี้น่ะค่ะ

ปุ๋มก็ไปเรียนด้วย ที่อยากชวนเพราะคอร์สนี้เป็นคอร์สพิเศษที่ราคาแค่ 1200 ปกติ 1500 บาท สามชั่วโมง

(คนญี่ปุ่นเค้าเสียเงินกัน ประมาณ 5000 ค่ะ คลาสนี้ ในไทยนะ)

ก็เลยมาชวนเพื่อนๆ รอบๆตัวก่อน ให้ไปเรียนด้วยกัน

หากเราไม่รู้สึกดี เราก็ไม่กล้าชวนเพื่อนไปเสียตังกะเราหรอกค่ะ จริงๆนะ

ข้อมูลเพิ่มเติม

www.color-your-mind.com

รายละเอียดของคอร์สแรก

แฟนเพจ

https://www.facebook.com/ColorYourMindThailand

หรือสมัครได้ที่

ipumuq@gmail.com
อีเมลล์ปุ๋มเอง เอาไว้เผื่อเพื่อนๆ ของปุ๋ม ^^V

หรือโทรไปหาเพื่อนปุ๋มชื่อน้องเดียร์

081-903-2053

รีบจองกันนะคะ เดี๋ยวเต็มไม่รู้เด้วยนะ

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ได้บินไปต่างประเทศกะเค้าแล้ว หลังจากที่พลาดจากทริปญี่ปุ่นไป ก็ได้แต่ตั้งตารอทริปนี้ 8-13 มิถุนายน 2011 ถึงแม้ว่ามันจะเป็นทริปแบบ…ไม่ได้ไปเที่ยวแบบทัวร์ หรือไปตามสถานที่สำคัญ แต่ถึงยังไง มันก็ยังคงเป็นการท่องเที่ยวที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับปุ๋มเสมอ …. ปุ๋มเคยไปจีนแบบนี้ ตอนที่เรียนอยู่มหาลัย นับได้ก็สิบกว่าปีแล้ว ไปกับญาติๆแบบนี้แหล่ะ แต่ตอนนั้นเรายังเด็ก ก็ได้แต่เที่ยวเล่นไปวันๆ กล้องก็ไม่มี ถ่ายรูปก็ไม่เป็น แต่รื้อความทรงจำเก่าๆ ดู จำได้ว่า สนุกมาก อาหารอร่อย อาม่าใจดี กะหล่ำปลีลูกโตมาก …และอากาศหนาว ชอบๆ จำได้แค่นี้

แต่ปีนี้ ที่จะได้ไป ปุ๋มหลงใหลการถ่ายรูปไปแล้ว มีกล้อง DSLR ตัวเขื่อง และกล้องพร้อมแอพพลิเคชั่นมากมาย จากโทรศัพท์มือถืออตัวจิ๋ว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่น่าสนุกไม่ใช่น้อย ที่ปุ๋มจะได้ถ่ายรูป อะไรแปลกๆ ที่ไม่มีที่บ้านเมืองของเรา แม้จีนจะไม่ได้ต่างจากเยาวราชบ้านเรามากนัก แต่ยอมรับเถอะว่า มันไม่เหมือนกัน….

ปุ๋มหลงใหล วัฒนธรรมตะวันออก ประเทศในฝัน ญี่ปุ่น จีน เวียดนาม ใต้หวัน ฮ่องกง …ฝั่งยุโรป ไว้ทีหลัง

ดังนั้นจึงไม่แปลกใจเลย ที่จะแฮปปี้กับทุก Snap shot ที่ได้เก็บรูปมาอยากเล่าให้ฟังแล้วหล่ะ ไม่รู้กี่ตอนจะเสร็จนะ ไม่รู้จะใช้เวลากี่วันกว่าจะไ้ด้อัพแต่ละบล็อค … แต่เชื่อเหอะว่า จะขนรูปมากางให้ดูแน่นอน

**รู้สึกดี เวลามีคอมเมนท์ ในบล็อค ..หรือบางคนไม่มาเมนท์ แต่เจอหน้ากันก็บอกว่า ตามอ่านอยู่นะ หรือว่า ไม่รู้จักกัน แต่เสริ์ชมาเจอ แล้วก็อ่านบล็อคอยู่ ขอบคุณมากๆนะคะ ….รู้สึกดีจริงๆ **

เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2011 (เลขหนึ่งมาให้เห็นอีกแล้ว…) ปุ๋มนั่งดูทีวีอยู่…ได้เห็นข่าวที่ทำให้ขนลุกและตกใจมาก นั่นคือเกิด Tsunami และแผ่นดินไหว ที่ประเทศญี่ปุ่น ตกใจมาก แต่ใครจะรู้ว่าความตกใจในตอนนั้น กลับทวีคูณเพิ่มขึ้น ในแต่ละครั้งที่ได้รับข่าวสารเพิ่มเติม จนถึงวันนี้..วันที่ 17 แล้ว ปุ๋มยังต้องตื่นมาพร้อมกับข่าวร้าย ที่ยังถาโถมประเทศญี่ปุ่น ไม่จบสิ้น

“เตาปฏิกรณ์ปรมาณูอีกลูกระเบิดแล้วนะ ข่าวออกแต่เ้ช้า” แม่บอกข่าวร้ายเพิ่มเติมเมื่อเช้านี้

เรา…ใจหาย…

วันนี้ประเทศไทยอากาศผิดปกติ มีฝนตกตั้งแต่เมื่อวาน และมีอากาศเย็นมากติด 18 -19 องศา ตั้งแต่เมื่อคืน

ตื่นเช้ามาหนาวจัง คิดไปถึงคนญี่ปุ่น ที่ประสบภัย…ที่บ้านเค้าหายไปกับคลื่นยักษ์ ไม่มีที่พัก ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีอาหาร เหมือนเมื่อก่อน อุณหภูมิติด 5 องศา แถมหิมะตก !!! เห้ย!! อะไรมันจะหนักกันนักกันหนา…

…

“ความช่วยเหลือ” จากมนุษย์ด้วยกัน เกิดขึ้นทั่วโลกใบนี้ เช่นเดียวกันกับประเทศของเรา มันไม่ใช่ “กระแส” แต่มันคือความรู้สึก สงสาร เห็นใจ และอยากช่วยเหลือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“น้ำตา” ที่ไม่สามารถให้กลั้นไม่ให้หยดไหลลงมา เวลาดูภาพข่าวสะเืทือนใจเหล่านั้น…ณ ตอนนี้ แค่เขียนถึง ก็พาลจะไหลลงมาแล้ว

ตอนเกิดเรื่องแผ่นดินไหวที่เฮติ หรือที่นิวซีแลนด์ เรารู้สึก แต่มันไม่มากขนาดนี้ เพราะความผูกพันธ์ที่มีต่อกัน มันไม่ได้ใกล้ชิดขนาดนั้น

แต่ญี่ปุ่น…กับคนไทย มัน……เหมือนพี่น้อง…

ตัวปุ๋มเอง…ก็ผูกพันธ์กับประเทศญี่ปุ่น มาตั้งแต่จำความได้ คงเหมือนกับคนไทยหลายๆคน ที่ซึมซับ อะไรหลายๆ อย่างจากประเทศนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เป็นสิบๆ ปี

เรามองญี่ปุ่น เป็น ..”ไอดอล” ในหลายๆ ด้าน ฉันเอง ไม่ใช่พวก คลั่งไคล้การ์ตูนของญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ รักโดเรมอนในระดับปานกลาง ไม่ถึงกับเป็นแฟนคลับ รู้จักอิีกคิวซัง กับวัดอังโคะคุจิมาตั้งแต่ยังแบมือขอขนมจากอากงอยู่  สนิทกับอาราเล่ กั๊ตจัง จนเหมือนเป็นเด็กข้างบ้านเรา ซุนหงอคง ในดราก้อนบอลก็เคยติดตามกันมาหลายภาค ตายแล้วฟื้น ตายแล้วฟื้น ปุ๋มยังจำได้ดี จนเลิกดู…..หลายต่อหลายเรื่องราวผ่านการ์ตูนที่ทำให้เรารู้จักญี่ปุ่น

จนเมื่อเติบโตขึ้นมา ปุ๋มกลับกลายมาเป็นผู้ใหญ่ที่หลงใหลตุ๊กตา …ที่จุดเริ่มต้นจากตุ๊กตาที่ผลิตและขายจากประเทศญี่ปุ่น…และเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรหลายๆอย่าง งานอดิเรก ตัดเย็บชุดตุ๊กตา และประเภทอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับตุ๊กตา ล้วนได้รับอิทธิพลจากประเทศญี่ปุ่นทั้งสิ้น…งานฝีมือต่างๆ ของคนญี่ปุ่น กลายเป็นแรงบันดาลใจในทุกงานฝีมือของปุ๋ม

เรามีกลุ่มเพื่อนที่รักตุ๊กตาเหมือนกัน หลายคนมีสามีและครอบครัวเป็นคนญี่ปุ่น เรารู้สึกถึงความใกล้ชิดกับคนญี่ปุ่นมากขึ้น…เหมือนจะได้ไปนอนค้างบ้านเพื่อนที่ญี่ปุ่นในสักวัน….

จึงไม่แปลกที่ ประเทศญี่ปุ่น จะเป็นประเทศในฝัน ที่ต้องการไปมากที่สุดของปุ๋ม

งาน Doll ที่จะเกิดขึ้นในปลายเดือนเมษานี้ ปุ๋มและกลุ่มเพื่อนที่รักอะไรๆ ในญี่ปุ่นไม่ต่างกัน จัดกรุ๊ปขึ้นมาเพื่อไปเที่ยวด้วยกัน เราเตรียมการกันมาเกือบปี…ปุ๋มซื้อหนังสือที่เกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นมากมาย..เราแพลนจะไปโตเกียว หลังจากเที่ยวงาน Doll เสร็จ เราก็จะไปย่าน Nippori ดินแดนผ้าญี่ปุ่นและงานฝีมือ …..มันคือ “ดิสนีย์แลนด์” ของพวกเรา….เราจะไปย่านขนมหวาน Jiyugaoka sweets forest …ไปถ่ายรูปเค้ก กันให้มันไปเลย..เราจะไปกินราเมนชามโตๆ หลังจากที่กินที่เมืองไทยกันจนปรุไปหลายร้าน โปรดขนาดนี้ควรไปกินที่ประเทศออริจินัลสักครั้งชิมิล่า…

ใกล้เวลามากขึ้นไปทุกที ตั๋วที่จะไปญี่ปุ่นเกือบเต็มในช่วงเวลานั้น…แต่หลังจากเราจองตั๋วได้หนึ่งวัน ก็เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น…

….ฝันของปุ๋ม …ก็สลายไปในบัดดล….

..

แต่ปุ๋มไม่ได้เศร้ากับมันนานนัก เรียกว่า ไม่ได้เศร้าเลยเหมือนที่เคยคิดว่าไม่ได้ไปจะรู้สึกยังไง …

ได้แต่หวังว่าเหตุการณ์จะพลิกกับดีขึ้นในสักวันที่ตื่นขึ้นมา….แต่อย่างที่เล่าไปข้างบน…มันไม่ได้ดีขึ้นเลย………………………………………..

จำนวนผู้เสียชีวิตยังมากมาย…โรงงานนิวเคลียร์ ยังคงระเบิด และยากจะควบคุม

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

เสียใจ …..

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากช่วยเหลือได้เท่าที่ช่วย

เมื่อวานปุ๋มนั่งเสียน้ำตากับข่าวหมาแมวที่ประสบภัย…สิ่งที่ปุ๋มเสียใจและรับไม่ได้มากที่สุด..การที่ หมา หรือ แมวที่มีเจ้าของ แล้ว…หาเจ้าของไม่เจอ มันไม่รู้อะไรหรอก ่บ้านจะพัง น้ำจะมาจากไหน สิ่งที่มันโหยหามากที่สุดคือเจ้าของของมัน…ใจคงแหลกสลาย …ดังเช่นเจ้าของของมัน

ปุ๋มนั่งร้องไห้อยู่พักนึง แล้วก็กดบริจาคไปทาง Paypal มันไม่ยาก และคิดว่าตรงจุด

http://www.facebook.com/pages/Japan-Earthquake-Animal-Rescue-and-Support/207835229228979

http://japanearthquakeanimalrelief.chipin.com/japan-earthquake-animal-rescue-and-support

หากมีโอกาส ก็คงจะช่วยอีกเท่าที่เราช่วยได้…

อีกสิ่งที่ทำได้ #prayforjapan

Tag ที่เราใส่ในรูปใน SocialNetwork Instargram ทุกวัน

อย่างที่บอกมันไม่ใช่กระแส…แต่มันคือสิ่งที่เราคิดถึง นึกถึง ในทุกวันที่เราลืมตาตื่นขึ้นมา….เราอย่างให้ ญี่ปุ่น พ้นจากโชคร้ายเีสียที…..และเรา “หวัง” ว่าญี่ปุ่นฟื้นคืนกลับมาแข็งแรงได้ในเร็ววัน…

“เราหวัง…และภาวนาแบบนั้นจริงๆ”

….

….

(IG : follow me at @pumuq)

โตเกียวจ๋า….หายป่วยไวๆนะ…อย่าเป็นอะไรมาก …เข้มแข็งเอาไว้

วันนึง…ฉันจะไปเยี่ยมเธอนะ

เข้มแข็งเข้าไว้….นะ

…

บ้านของเธอ จะต้องกลับมาสวยงาม แข็งแรงอีกครั้ง

ฉันเชื่อแบบนั้น

..

สู้ ๆ นะจ๊ะ

วีคนี้อากาศก็ร้อนสุดๆ เลยอ่า เพลียสุดๆเลย แต่การไปเที่ยวตามเทศกาลที่เค้าจัด ก็ต้องไปให้ถึงที่จะมากลัวร้อนไม่ได้

สมุทรสงครามดังจากตลาดน้ำอัมพวา แต่ไอ้ความดังนี่แหล่ะทำให้แทบจะไหลตายกับจำนวนคนที่มหาศาลมาก เลยไม่ไปแล้วก็ยังมีตลาดท่าคา ตลาดบางนกแขวก ตลาดบางน้อย ที่เรายังไม่เคยไป แต่อยากไปมานานแล้ว ชอบตลาดริมน้ำ ไม่รู้เป็นอะไร ชอบอาหารแบบบ้านๆ อร่อย แล้วก็แปลกแต่ละท้องถิ่นไม่ซ้ำกัน ตอนนี้ที่ชนะเลิศด้านอาหารได้แก่ตลาดเก่า…บ้านใหม่ที่ฉะเชิงเทรา ประทับใจสุด อยากไปกินอีก เอ๊ยอยากไปเที่ยวอีก 555

ต่อจากนี้เล่าตามภาพแล้วกันเนอะ

ก่อนออกเดินทาง โซ้ยโจ๊กเป็นธรรมเนียม

งานนี้ปุเลงๆ กับรถแดงเช่นเคย น้อง Sugar เป็นไกด์นะคะ

งานนี้ ขอไปเที่ยวตลาดบางนกแขวกก่อนค่อยวกกลับมาตลาดบางน้อย ก็อ่านมาจากเน็ต ต้องแวะร้านนี้ก่อนเลยค่ะ ร้านบะหมี่ปู ขึ้นชื่อ ทุกอย่างทำมาจากเนื้อปูล้วนๆ ไม่ต้องมานั่งแกะให้เสียเวลาค่ะ ใช้โหมดกล้อง S90 เป็นแบบเลือกสีค่ะ

แวะร้านบะหมี่ปูขึ้นชื่อ อยู่ด้านหน้าตลาดบางนกแขวก

กะเพราปูราดข้าว อร่อยดีค่ะ...

มาร้านบะหมี่ปูต้องสั่งเส้นเล็กปูค่ะ....(งงกับตัวเองมาก)

อากาศร้อนแบบนี้..โค๊กเท่านั้นที่เราต้องการ (จริงๆสั่งเก๊กฮวย)

จากนั้นเราก็เดินเข้าสู่ตรอกเล็กๆ เข้าไปที่ตลาดริมน้ำบางนกแขวกกันค่ะ

บรรยากาศ ริมน้ำ....แม้อากาศร้อนมากแต่ก็ร่มรื่น ลมโชย

บรรยากาศเก่าๆ ชอบมากค่ะ

ก๋วยเตี๋ยวกะลา 10 บาท อร่อยมั่กๆ..อยากกินอีกแต่อิ่มแย้ว

ขนมสีพาสเทล..สีสวย น่ารัก

จากนั้น ก็ได้ยินสเสียงคนประกาศ “เรือฟรี เรือฟรี ไปดูสวนมะม่วงหาวมะนาวโฮ่” ถือเป็นกิจกรรมสุดฮิตของที่นี่เลย ไปก็ไปกัน

สรุปว่าสนุกดีจัง สวนนี้เค้าก็ปลูก “มะม่วงหาวมะนาวโห่” กเยอะมากกก…เอามาทำน้ำเย็นๆชื่นใจ คล้ายๆรสบ๊วย ขายทั่วไปในตลาดบางนกแขวกนี้ ถึือเป็นเอกลัษณ์มากๆ

หน้าตา "มะม่วงหาว มะนาวโห่" ที่ไม่ได้มีแต่ในวรรคดี

น้องคิวพีก็ไปค่าาาน่าร๊ากไม๊

น้องชูการ์ขอด้วยย โบราณดีค่า

่บรรยากาวศริมน้ำ ขากลัับ...สวยจังนะคะ

แวะโบสถ์แม่พระที่อยากไปมานานแล้ว....แหล่มไม๊คะ สวยเนอะ

แวะไปเก็บแต้มที่บางน้อย...แล้วก็จะเป็นลมแล้ว

คนเยอะมากก กุ้งที่เหลือถูกจองไปหมดแล้ว ขอจรลีจากตรงนี้ไปก่อนแล้วกัน

เด๋วหาว่ามาไม่ถึง..เทศกาลกินกุ้งบางน้อยค่ะ

ตัดสินใจกลับไปหาไรกินที่แม่กลอง เลือกแดงซีฟู๊ด …ผิดหวังอย่างแรง คงไม่ได้ไปอีกแล้ว..อาหารไม่ว่าจะดีแค่ไหน..หากบริการไม่ดี..ก็จบค่ะ จบกัน…จากนี้ตลอดไป 555 คนเยอะมาก…แย่สุดๆ ไปเที่ยวช่วงเทศกาลนี่แย่จริงๆ

รายงานโดย...รองเท้าคู่นี้....ภาพโดยน้องแมวดำ S90 ค่ะ

จบแล้ว

Trip : HuaHin Jazz Festival 2009

Date : 14-15 June 2009

Location : HuaHin beach / Plearnwan (retro place)

14/6/09 : ที่พัก เดินเล่นชิลๆ ริมหาดหัวหิน

photo by : NaughtyCat (My BF)

ปีนี้เป็นปีแรกที่เราได้ไปงานแจ๊ส ได้ยินชื่อเสียงมานาน
ตั้งแต่ปีแรกๆที่เพื่อนๆไปกัน Feedback ดีจนน่าอิจฉา
ส่งผลให้ปีต่อๆไป ได้รับความนิยมอย่างแรง ทำให้เกิดชื่อเสีย…ขึ้น
แต่ปุุ๋มก็ไม่ได้มายด์ไร ใจคือแค่..
-อยากไปเที่ยว
-อยากถ่ายรูปโมโมโกะ
-อยากไปทะเล

การไปงานแจ๊สจึงถือเป็นข้ออ้าง ของแถม
55 แต่ถ้าไม่มี Mocca ก็คงม่ะได้ไปหรอก เพราะเจ๋ยๆ แต่ Mocca มาถึงเมืองไทยสักที คอนเสิร์ทฟรีๆแบบนี้ต้องไปดู คิคิ ว่าแล้วตกกลางคืนเราก็ออกไปดูคอนเสริ์ทกัน วงที่ทำให้เราตั้งใจมาที่นี่คือ “MOCCA” วงอินดี้ที่โด่งดังจากประเทศ อินโดนีเซีย

ชอบรูปนี้จัง..ดูก็พอรู้ว่า ร้องเพลงอะไรกัน : Swing it Bob!

ลุลา และ ดูบาดู ..ฟังแล้วก็ ชิ๊ล ชิล

ก็สนุกสนาน ร้องตามกันจนคอแห้ง โยกหัว คอ ไหล่ สะโพกตามเสียงฟรุตไปจนหนำใจ จบสองวงนี้ เราก็กลับไปซัดโฮกกันในตลาดดหัวหิน แวะซื้อคอสตูมหน่อย พรุ่งนี้ ได้ข่าวแว่วๆ ว่าจะไปถ่ายรูปกันที่ “เพลินวาน” 555

16/06/09 : เพลินวาน

ก่อนกลับกรุงเทพ ไหนๆ ก็มาถึงหัวหินแล้ว เดี๋ยวจะหาว่าเชย อยากแวะไปถ่ายรูปที่เพลินวานจัง

โอ่วแม่เจ้า…คนที่มางานแจ๊สทุกคนคงคิดเหมือนเรา

ร้อยแปดพันเก้ามนุษย์ จากเมืองกรุง..ร้อนมาก เหงื่อไหลย้อย… รอกาแฟเป็นชาติ

แต่่สักพักก็เริ่มหยิบกล้องกันออกมา (กล้อง Dslr เลนส์จะชนกันตาย ) เราก็อาศัยไปยืนหน้ากล้อง ก็เลยได้รูปมาเยอะแยะเลย 555  (แต่เหงื่อเปียกหน่อยนะคิคิ)

บรรยากาศ โดยรอบ

ในนั้นจะเปิดเพลงเก่าๆ คลอไป…รู้สึกย้อนยุคมากๆ

มาดูรูปนางแบบกันบ้าง ปกติ ไม่ค่อยมีรุปเต็มตัวนะ เพราะว่ามันอ้วนๆ เป็นคนหน้าเล็ก ถ่ายแต่หน้าก็พอถูไถไปบ้าง แต่งานนี้ ต้องยอม ก็บิดๆ สุดๆ อ่ะ คัดเลือกมาให้ชมกันเพียงเท่านี้ 555

ม้าเต่อของฉ๊านน โดนเหงื่อ ซะกระเจิงหมด ร้อนจริงๆค่ะ

แต่ก็ดีใจที่ได้รูปสวยๆ ชอบโทนสีรูปแบบนี้ ชอบมู๊ทโทนภาพเก่าๆ ขอบคุณดาร์ลิ๊งนะคะ ชอบรูปเซ็ตนี้มากจ้า

ก็สนุกดีมากๆ ไว้คงจะได้ไปหัวหินในอีกเดือนสองเดือนข้างหน้านี้เจ้าาาาา

ไว้เจอกันใหม่จ้า

จุ๊ฟ จุ๊ฟ

]]> http://www.pumuq.net/blog/2009/07/huahin-jazz-fes2009%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%99/feed/ 1 http://www.pumuq.net/blog/2009/04/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%95%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%94%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%b5/ http://www.pumuq.net/blog/2009/04/%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%95%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%94%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%b5/#comments Thu, 09 Apr 2009 09:59:03 +0000 admin http://www.pumuq.net/blog/?p=217 I just got PMD Aorable Aubrey yesterdey.

So I decide to go to travel for take her photo.

Her name is Tale ,It’s mean “Sea”…I love the sea

BangPli market is a old traditional market,Good for take a photo .

อาทิตย์นี้จริงๆ ไม่ได้แพลนไว้ว่าจะไปเที่ยวตลาดบางพลีกับแมวดื้อ

แต่ด้วยว่า…ไม่อยากให้ไปคนเดียว เดี๋ยวจะเหงา ประกอบกับว่า…ก็อยากไปถ่ายรูปด้วย เพราะรู้สึกว่าอยากถ่ายรูปตลาดเก่าๆ

ประกอบกับ…(อีกแล้ว) ได้น้องมาใหม่ จากการออกแบบโลโก้ให้ร้านพี่เอ๋ แล้วก็ออกแบบบัตรสมาชิก เลยแลกตุ๊กตามาหนึ่งตัว

Adorable Aubrey Prima Dolly Set ใหม่นั่นเองงงง

ตลาดบางพลี ก็เป็นตลาดเก่าที่อยู่ริมน้ำ

คลองสำโรงที่เค้าทำพิธีโยนบัวนั่นแหล่ะ

พอทำให้เป็นที่ท่องเที่ยว ออกสื่อบ่อยๆ คนก็มาเที่ยวกันเอง แต่รูปแบบร้านค้าที่นี่ยังไม่เหมือนที่สามชุกที่อันนั้นเป็นธุรกิจท่องเที่ยวเต็มตัว

มีของขาย ที่เป็นสำหรับคนมาเที่ยวจริงๆ แต่ที่นี่ก็เป็นของใช้ของกินประจำวันทั่วไป ไม่มีไรเป็นจุดขาย

เราก็ถ่ายรูปกัน ร้อนก็ร้อนมากกก

แต่ก็กินไรกันหลายอย่าง หากอย่างละเอียดๆ ดูรุปที่ไม่ใช่ตุ๊กตาของเชิญที บลอคของ แมวดื้อ ดีกว่าค่ะ สาระกว่ากันเยอะ อิอิ

ตกเย็น ก็ไปสวนลุมต่อ

ฝนตกทั่วกรุงเทพ ก็เลยล้มเลิกทุกอย่าง แต่เราก็ดื้อขอเดินเข้าไปในสวน

เพราะอยากถ่ายรูปช่วงฝนตก อยากมานานร่ะ ไอ้เงาสะท้อนในน้ำที่เจิ่งนองอยู่ที่ถนนเนี่ยขอหน่อย

In the evening,the rain drop…OMG I love to take photo in the rain but you know that ,It’s very dangerous for your camera.

But…finally rain stop…So I take a photo  of MOMOKO.Wow I really love this shot.

ได้รูปนี้มา ชอบมากกก …มากๆๆๆ มากถึงมากที่สุด

Momoko,She is the model.

I love to take her photos.

โมโมโกะเป็นตุ๊กตาที่ถ่ายรูปสวยมาก นางแบบสุดๆ ชอบจัง

พาน้องทะเลมาถ่ายบ้าง

ชุดนี้ภูมิใจมาก ตัดเย็บเองน่ารักไม๊คะ มากๆเนอะ

End of the day..Silhouette photo in “Life in city”Concept

จบท้ายด้วยปพระอาทิตย์ตก กลับบ้านกันค่ะ แล้วก็ไปกินต่อที่ Food Loft โทรมกันไปเลยเพราะว่า เหนื่อยร้อน แล้วก็ตากฝน

แต่ก็มีความสุขนะคะ ชอบไปเที่ยว ถ่ายรูป กิน ด้วยกันค่ะ มีความสุขดี

ววันนี้ หมายถึงวันที่เขียนอยู่นี้ มีเหตุการณ์บ้านเมืองที่ไม่สงบเกิดขึ้น

เบื่อพวกเสื้อแดง…เบื่อๆ อยากให้สงกรานต์ไวๆจะได้ไปกันเสียที…

กลับก่อนล่ะค่ะ

(ชอบ รูปนี้ บ่อเลี้ยงปลาทองหน้าหลังบ้าน ที่เขียวไปด้วยตะไคร่น้ำ แต่ปลาทองกลับอ้วนตุ้ยนุ้ย ไม่ต้องพึ่งออกซิเจน แหวกว่ายกันดูมีความสุข แสงสะท้อน ต้นมะพร้าวในน้ำ กับแสงอาทิตย์ อดไม่ได้ ถ่ายมาหลายรูป เอามาแต่งเพิ่มนิดหน่อย ชอบอย่างแรงนะ)

ที่นี่คือ “บ้านสวน” ของย่า
บ้านสวน ที่ป๊าเคยพาไปบ่อยๆตอนเด็กๆ พอโตก็ไม่ค่อยได้ไป
แต่ก็รักที่นี่มากนะ ไปแล้วก็นึกถึงตอนเด็กๆ ที่มา พายเรือ เก็บลูกชมพู่ เล่นน้ำ ในคลองหน้าบ้าน ช้อนปลาเข็ม กินมะพร้าวอ่อนจากต้น
..
คือความทรงจำมากมายตอนเด็กๆ
แล้ว วันอาทิตย์ที่ผ่านมา น้องชายคนเล็ก ก็บวช ป๊าก็เลือกให้มาบวชที่วัดที่บ้านย่านี่แหล่ะค่ะ … เราก็มีหน้าที่ถ่ายรูป กับ คุณแมวดื้อ ช่วยกัน สองคน เหนื่อย ร้อนมากๆ แล้วเสร็จพิธี ก็ได้ฤกษ์พาแมวดื้อมาเที่ยวบ้านย่าจนได้…อยากให้เค้ามานานแล้วแหล่ะ..ความ ฝันเลย แต่ไม่ได้เล่าให้เค้าฟังหรอก …คิดว่าเค้าคงชอบที่นี่เหมือนกัน

แมงปอ ก็ได้มาเที่ยวที่นี่ด้วย
แอบถ่ายรูปยาก เพราะไม่เคยมีน้องเข้มๆมาก่อน แต่พอถึงขันตอนทำรูป
ทำไปก็สนุกมากๆ คงเพราะตีมที่มาใช้แต่งรูป ที่เข้ากับรูปมากๆ กระมัง ที่ทำให้รู้สึกดี โลเคชั่นใกล้เคียงกันเลย…ชอบๆ

พร้อมไปเที่ยวกับแมงปอยังคะ ไปกันเลย

อาทิตย์แรก…22 กพ. 2009
งานบวชน้องชาย…ที่บ้านสวน แม่กลอง
ภาระกิจ : เรากะดาร์ลิ๊ง ถ่ายรูปงานบวช

หลังจากงานพิธีเรียบร้อย ก็พากันกลับมานั่งพักทีี่บ้านย่า
บ้านย่า เป็นบ้านสวนริมคลองน่ารักมากๆ เคยมาบ่อยๆ ตอนเด็กๆ ที่นั่งริมน้ำตรงนี้..น่ารักมากๆ เคยมาช้อนปลาเข็มเล่นกันบ่อยๆ

วันนี้ได้พาลิ๊งมาด้วยดีใจจัง มันเหมือนได้พาเค้าเข้ามาเดินในโลกเด็กๆ ของเรา…สักวันคงได้ไปบ้านสวนของคุณตาลิ๊งค่ะ

บันไดที่ประตูหลังบ้าน ตอนเด็กๆ ก็ชอบมานั่งเล่นกันตรงนี้ เคยถ่ายรูปไว้ด้วย มองด้วยความเป็นเด็ก บันไดนี้มันสูงมากๆนะ

แต่พอกลับมาคราวนี้..ก้าวสามทีก็ถึงชั้นบน แล้ว เด็กๆ กำลังสนใจหน้าจอคอมกันอยู่ เทคโนโลยีมันไปได้ทุกที่แล้ว ..ตอนนี้ แม้แต่ในสวนแบบนั้น

หมาที่บ้านย่า
เป็น หมาไทยๆ ที่ฉลาดแล้วก็น่ารักเสมอมา แม้จะเปลี่ยนรุ่นไปแล้วกี่รุ่น ก็ยังฉลาดและน่ารักเหมือนเดิม รุ่นนี้พิเศษจนอยากเก็บรูปไว้ เราไปหยิบกล้วยจากเครือ จะมาแบ่งกันกินกับลิ๊ง สรุป เค้าบอกว่า ไว้ให้หมา ว่าแล้วหมาก็มารุมล้อมเราสองคน เลยป้อนมันกิน มันชอบมากก น่ารักเนาะ

บรรยากาศริมคลอง แม้อากาศจะร้อนแค่ไหน
แต่ริมน้ำ…ใต้ต้นส้มโอ มันสงบเย็น อย่างบอกไม่ถูก
ดาร์ลิ๊งถ่ายรูปนี้ให้ สวยมากๆ (แน่นอน 70-200 เทพมั่กๆ 55)

ขนมหม้อแกง ที่เราสองคน…ได้แต่ชักภาพเก็บไว้
อดกินค่ะ เค้าเก็บไปก่อนที่เราจะได้ลิ้มชิมรสกัน
เสียดายนิดหน่อย (กลับมาดูรูปนี้..เสียดายมั่กๆ)

งานนี้
ดีใจ ได้พาดาร์ลิ๊งไปบ้านสวน ที่ชอบไปตอนเด็กๆ
ไปนั่งกินมะพร้าวสวนที่เด็ดจากต้น ไปนั่งหย่อนเท้าริมน้ำ

กลับบ้าน สลบ..ยาวววววว เป็นอีกวันที่เหนื่อย..แต่มีความสุขจัง

http://sunkissadventure.multiply.com/photos/album/63/63

“ชีวิตเดินช้า ที่อัมพวา”

คอนเซปต์ประมาณนี้ หากพูดถีงที่นี่ ปุ๋มก็ไม่รู้ว่า ใครเป็นคนเริ่มต้นประโยคนี้ แต่ปุ๋มก็ค่อนข้างเห็นด้วยเลยค่ะ

ทำเป็นตื่นเต้นว่า ได้ไปเที่ยวตลาดน้ำอัมพวาแล้ว

ใครจะรู้ว่า ปุ๋มก็เป็นคนแม่กลองเหมือนกัน

พ่อปุ๋มเป็นคนแม่กลองโดยกำเนิด ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไปเที่ยวบ้านย่ามาเสมอๆ ซึ่งก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับคูคลอง สวนมะพร้าว โรงทำน้ำตาลปี๊ปอะไรมากมาย แต่พอเราโตขึ้น แก่ตัวขึ้น สิ่งพวกนี้ กลายมาเป็นกระแส ของการดำเนินชีวิตแบบชีลๆ ฟีลๆ สบายๆ เมืองเล็กๆ เมืองนี้ก็กลับกลายเป็นกระแส และมีความน่าสนใจขึ้นมาได้

อัมพวา ก็กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ที่ใครๆก็อยากไปสัมผัสชีวิต แบบเก่าๆ แบบบ้านๆ

คงคล้ายๆ “ตลาดสามชุก”ทว่าต่างกันที่ภูมิประเทศมังคะ ที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ตลาดของอัมพวา เป็นชีวิตค้าขายริมฝั่งคลอง เสน่ห์ของมันคงอยู่ตรงนึ้จั๋งๆเลยค่ะ

..

ไม่ทางการและ เล่าแบบที่อยากเล่าแล้วกัน

ทริปนี้เกิดจากความไม่ตั้งใจ ปุ๋มกับแฟนตั้งใจจะไปเที่ยว ทุ่งดอกทางตะวัน กับการรถไฟไทย นัดกันหกโมงเช้าที่หัวลำโพง

เที่ยวรถก็เต็มไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อน เราทำงานกันหกวัน ก็ไม่มีใครมาจองตั๋วก่อนน่ะค่ะ

ไอ้ครั้นจะกลับไปนอนต่อที่บ้านก็เสียความรู้สึกนะคะ ปุ๋มอุตส่าห์ตื่นแต่เช้า นั่งแท๊กซี่มาแต่ไก่โห่เลย

ก็เลยเปลี่ยนเป้าหมาย

“ไปไหนก็ได้ ที่ไปโดยรถไฟ”

(ชอบถ่ายรูปบนรถไฟ แสง เงา สวยดี)

เราก็เลยตัดสินใจไปแม่กลองกัน โดยรถไฟ

เราต้องไปขึ้นรถไฟที่สถานีรถไฟวงเวียนใหญ่คะ ถึงจะมีรถไฟไป หากที่หัวลำโพงไม่มีค่ะ

ไปถึงเราก็หลงนิดหน่อย คุณแมวดื้อเปิด GoogleMap ใน iphone แล้วก็บ่นพึมพำๆ ว่าเรามาผิดทาง

…

ปุ๋มว่า การที่เราไปไหนสักที่ โดยไม่ได้คิดการไว้้ก่อน เป็นประสบการณ์ชีวิตที่หาไม่ได้ค่ะ

บางครั้ง สิ่งเหล่านี้นี่แหล่ะ คือสีสันของชิวิตที่ทำให้เราจดจำ และพูดถึงมันได้ไม่รู้เบื่อ เมื่อเวลาผ่านไป เหตุการ์ณเหล่านี้แหล่ะ ที่อยู่ชัดที่สุดในความทรงจำของเรา

…ซึ่งทัศนคติแบบนี้ ต่างขั้วตรงข้ามกันกับตาแมวดื้อแบบไปคนละทิศละทาง…

…

ไม่ต้องเดาว่างานนี้ใครหงุดหงิดที่สุด

..

ในที่สุดเราก็ถึงที่แม่กลองแล้วค่ะ

..

ความสุขของการได้ไปเที่ยวของเรา สองคน มีอยู่สองอย่าง

“กิน”

“ถ่ายรูป”

เราแวะกินเป็นระยะ

ถ่ายรูป อย่างที่รู้ๆกัน ปุ๋มมีนางแบบติดตัวไปด้วยทุกที่

เค้าเป็นตัวแทนของปุ๋มค่ะ หากเราถ่ายรูปสถานที่มาอย่างเดียว ปุ๋มดูรูปมันขาดชีวิต คือฝีมือถ่ายรูปเราไม่ได้เก่งขนาดว่า รูปที่มีแต่ ภูเขา ต้นไม้ มันจะสวยของมันได้เอง ปุ๋มทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ใช่เทพ ปุ๋มก็ยังคงต้องหาอะไรน่ารักๆ มาเป้นตัวช่วยให้ภาพถ่่ายของปุ๋มน่ารักขึ้น

พอตกเย็น พระอาทิตย์ทำท่าจะกลับบ้าน

เราก็เริ่มจะหิว (อีกครั้ง) โอ้โห แฮะ …ริมน้ำนี่ของกินเพียบ คนก็เพียบเช่นกัน เดินบนสะพานนี่ไหลไปเลยค่ะ

แต่ก็ยังอุตส่าห์เก็บรูปสวยๆมาฝากตัวเอง

กุ้งแม่น้ำที่ย่าง ดูม้นเย็นๆ เพราะอาจจะตากลมนานไปหน่อย จานละ 100

ก็ลองซื้อมากิน ผิดหวังตอนแกะนิดหน่อยที่ตัวกุ้งเย็นชืด

แต่พอได้ อ้ำ เข้าไป…แหม…มันที่หัวกุ้งมันย้อยไปสัมผัสกับปลายลิ้นรับรสหวานมัน

บวกกับน้ำจิ้มรสเด็ด ไม่อยากเชื่อว่าา กุ้งจานละร้อยจะหวานได้ขนาดนี้ เคยไปกินที่พัทยา แพงกว่านี้ ยังสดสุ้ที่นี่ไม่ได้เลย

ก๋วยเตี่ยวเรือ ของคู่กับตลาดน้ำ แสงอาทิตย์กำลังจะลาไปแล้ว

ปุ๋มชอบรูปนี้เอามากๆ ชอบจริงๆ ไอ้ควันฉุยๆเนี่ย…ดูมีชีวิตดี

เราแวะซื้อขนมหวานที่เราชอบกลับบ้านค่ะ สีสวยดีเนอะ ปุ๋มชอบมากๆเลย

ด้วยจำนวนผู้คนที่มากมาย แน่นอนความวุ่นวายมันก็จะตามมา ทุกที่แหล่ะค่ะ ไม่ว่าจะเป็นตลาดสามชุก ปาย ปางอุ๋ง ไม่เว้นแม้แต่ที่นี่

เราไม่สามารถบอกได้ว่า…ที่นี่…สวย สงบ จัง เพราะที่สงบคือที่ที่ไม่มคน

เราไม่สามารถ ใช้ชีวิตเดินช้าๆ ที่อัมพวาได้ เพราะคนเบียดเสียด มากมาย จนทำให้บางคนอารมณ์เสีย

…แต่เราสามารถ ค่อยๆ ใช้เวลากับมัน ได้นานขึ้นอีกนิด ค่อยๆ สัมผัส กับ มัน ค่อยซึมซับ ความสุข จากมุมเล็กกๆ บางมุม ของที่ๆเราไป

อย่าด่วนตัดสิน จากเวลาแค่เพียง 1 – 2 ช.ม.

ใช้เวลากับมันค่ะ

แล้วคุณก็จะได้สัมผัสกับความสุขแบบที่เราต้องการ

..

เราใช้เวลากับที่นี่ ตั้งแต่บ่ายโมงกว่า ๆ จนถึงหกโมงเย็น

..

รู้สึกยังไม่อิ่มเลย

อยากไปอีก…แล้วเราได้พบกันอีกแน่ๆ อัมพวาจ๋า

…Waiting Yummy List…

ผัดไทยเส้นสีม่วง(อัญชัน) ตรงหัวมุมข้างสะพาน

น้ำดอกอัญชัน ยังไม่ได้ลอง

ปลาหมึกย่างจานละ 100

กุ้งแม่น้ำย่าง (อังกอร์)

กุ้งอบวุ้นเส้น กุ้งธรรมดา วุ้นเส้นเยอะๆ

ชาที่บ้านชา (ลองรสอื่นกัน)

ข้าวผัดน้ำพริกลงเรือที่ร้านกำปั่น

หอยเชลล์ย่าง…(เค้าว่าอร่อย)

.