สวัสดีค่ะ ช่วงนี้ปุ๋มงานยุ่งมาก เที่ยวก็หนักมาก (อันนี้ไม่น่าสงสารเท่าไหร่ 55)
หลายทริปรูปยังทำไม่เสร็จเลย เอาว่า ต้องทยอยอัพให้ได้เลยค่ะ
วันนี้นี้ปุ๋มมีเรื่องความสวยความงามมาเล่าให้ฟ้ง พอดีว่าปุ๋มน่ะ มีเพื่อนทีี่ออฟฟิศเก่าคนนึง ที่ตอนนี้เค้าเปิดโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นอยู่ เค้าเลยได้เจอกับคนญี่ปุ่นหลากหลายอาชีพ แล้วพอดีเค้าไปเจออาจารย์คนนึง ซึ่งเค้าดังมากในหมู่คนญี่ปุ่น ชื่ออาจารย์ มิจิโกะ ทาโอกะ ซึ่งเป็น Colorlist (ผู้เชี่ยวชาญด้านสี) โดยอาจารย์เองก็มีชื่อเสียงพอสมควรที่ประเทศญีปุ่น วิเคราะห์สี ที่เหมาะกับคนแต่ละคน สอนเรื่องสี การใช้สี และยังเป็นที่ปรึกษาให้กับหนังสือแฟชั่นหลายเล่ม พอเพื่อนปุ๋มเค้าเห็นว่าอาจารย์ มิจิโกะ มาเปิดคอร์สสอนให้กับคนญี่ปุ่น ในเมืองไทย ก็มีคนญี่ปุ่นที่อยู่เมืองไทยหลายคนไปสมัครเรียน เป็นเวิร์คชอปสั้นๆ ที่ได้เรียนรู้ถึงการเลือกใช้สีให้เหมาะกับตัวเอง ทำอย่างไร ให้ตัวเองดูมั่นใจและโดดเด่นขึ้น
แล้วเพื่อนปุ๋มก็ได้มีโอกาสไปเรียนคอร์ส ตัวต่อตัว กับอาจารย์มิจิโกะ ปรากฏว่า เพื่อนปุ๋มปลื้มอาจารย์มาก บอกว่าเป็นคอร์สที่มีประโยขน์มากจริงๆ เลยคิดว่า อยากให้อาจารย์ มิจิโกะเปิดคอร์สสอนคนไทยด้วย โดยปกติ คนญี่ปุ่นเค้าก็จะใช้ภาษาญี่ปุ่นในการสื่อสารเป็นหลัก แต่สำหรับงานนี้ เพื่อนปุ๋มสามารถเป็นล่าม ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้กับคนไทยได้ เลยคิดจะเปิดสอนสำหรับสคนไทยขึ้นมา… ก็เลยเป็นโอกาสที่ทำให้ปุ๋มได้ไปพบกับอาจารย์มิจิโกะ เพื่อทำการสัมภาษณ์ และถ่ายรูป เพื่อมาทำเว็บไซต์ให้
 |
บทสัมภาษณ์อาจารย์ มิจิโกะ ทาโอกะ โดยปุ๋มเองค่ะ >> คลิกอ่าน
พอปุ๋มได้สัมภาษณ์อาจารย์ ก็มีการอธิบายคร่าวๆให้ฟัง ว่าคนเรานั้นก็มีสีเฉพาะตัวของเรา โดยวิเคราะห์จากสภาพ ผิวหนัง (under Tone) สีผม สีลูกตาขาว คือ มันจะทำให้เราเหมาะกับสีบางสี หรือดูแย่กับสีบางสี โดยสีของคนเราก็แบ่งเป็นเหมือนสีของแต่ละฤดู บางคนผิวคล้ำ ก็อาจเหมาะกับสีโดน Autumn หรือ บางคนผิวที่มีเหลืองเยอะ ก็อาจเหมาะกับ Spring ซึ่งไม่อยากเชื่อเลยว่า ปุ๋มเนี่ย เป็นคนสีผิวไม่ใช่ขาวนะคะ แต่ด้วยสีผม สีตา ปุ๋มก็เพิ่งรู้ว่าปุ๋มอยู่ในกลุ่มสี Spring คือสีสดใส สีน่ารัก เช่น ชมพู โอโรส มินท์ ประมาณนี้ ซึ่งแน่นอนมันเป็นสีโปรดของปุ๋ม
อันนี้คือปุ๋มได้รับการวิเคราะห์สีจากอาจารย์มิจิโกะ แบบแซมเปิ้ลค่ะ ^^ คืออาจารย์ถามว่าอยากลองดูไม๊ แน่นอนปุ๋มต้องอยากลองอยู่แล้ว อาจารย์บอกว่า ปุ๋มเป็นโทน Spring ค่ะ คือสีสดใสๆ น่ารักจะเหมาะกับปุ๋ม (เซอร์ไพร์ส มากเด๋วจะเล่าให้ฟัง) อาจารยมีแถบผ้าสีเยอะมากกก ปุ๋มได้ลองเทียบนิดหน่อย จะเห็นว่า สีชมพูดูดี สดใสกว่า อาจารย์พูดว่า”น่ารัก” (คงเรียนมาจากลูกศิษย์อีกที 55X ส่วนสีน้ำเงิน อาจารย์พูดเป็นภาษาไทยว่า “ไม่สบาย” คือดูป่วยๆ ซีดๆ นั่นเอง ฮากันใหญ่เลย ซึ่งก็รู้สึกจริงตามนัั้น…
ปุ๋มเลยตัดสินใจว่า อยากรู้มากกว่านี้ อยากเรียนเพิ่มเติม ซึ่งก็มีข่าวดีว่า คอร์สแรกที่สอนคนไทย กำลังจะเปิดวันที่ 26 กพ.นี้แล้วค่ะ เด๋วรายละเอียดปุ๋มจะบอกให้ตอนจบนะคะ ตอนนี้ขอเล่าประสบการณ์ของตัวเองก่อน
เมื่อก่อน …..
ปุ๋มก็เหมือนผู้หญิงไทยส่วนใหญ่ ที่ไม่ใช่คนผิวขาวสว่าง ที่สามารถใส่เสื้อผ้าได้ทุกสี ยิ่งเราเป็นคนที่ค่อนข้างอ้วน เราก็จะห่วงเรื่องสี ดังนั้นสิ่งที่เราทำ (ด้วยความไม่รู้ ก็คือ เราก็จะใส่สีออก มืดๆ น้ำตาลๆ ครีมๆ คือ…เค้าเรียก โซนปลอดภัย คือชัวร์ๆ ว่าไม่แย่ .(คิดเอาเอง) แต่จริงๆ คือมันทำให้เราไร้ตัวตน เหมือนกลืนหายไปในฝูงชน ไปพบใครก็ไม่ดูสะดุดตา หรือดูน่าประทับใจ
ปุ๋มได้รูป Before & After มาอวด
pumuq@เพลินวาน ในสีสันที่เปลี่ยนไป
วันที่ปุ๋มจะไปเที่ยวหัวหินเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ปุ๋มก็ไปเดินช็อปปิ้งตามปกติ และเตือนเลือกซื้อเสื้อผ้า ก็ลองพยายามมองแต่สีที่สดใส ที่อาจารย์แนะนำเราไว้ โดยไมไ่ด้มีหลักการณ์ไรเพิ่มเติม เพราะปุ๋มยังไมไ่ด้เรียนเต็ม แค่บอกว่าเราเหมาะกับสีไหนโดยไม่มีเหตุผลอะไรรองรับ (แต่ในคลาสจะมีอธิบายให้เข้าใจได้มากกว่านี้) ปุ๋มก็นำไปใช้เลย แบบว่า อยากลองดู ก็ไปเลือกอยู่นาน เสื้อตัวนี้ สองจิตสองใจ มีอีกตัวสีขาว กับสีครีม หากเป็นเมื่อก่อนคงเลือกไปแล้ว แต่วันนี้ คิดในใจ เอาวะ ลองดูสักตั้ง … ผลปรากฎว่า วันที่ไปเที่ยว ปุ๋มก็ถ่ายรูปตัวเองเล่นในไอโฟนตามปกติ รู้สึกดีกับตัวเองมาก รู้สึก สดใส มีชีวิตชีวา รู้สึกว่า ใช่อ่ะ สีนี้เราใส่แล้ว..รู้สึกดีจัง แบบ มันดูสดใส เพื่อนๆ ก็จะมาเม้นท์รูปในเฟสบุค ว่า วันนี้ดูสดใสจัง ไปเที่ยวไหน อะไรยังไง ก็ทำให้เรารู้สึกดี ใช่ป่ะ #ยิ้ม ปุ๋มคิดว่ามันเป็นเรื่อง่ายๆ มากเลย พอเราเปลี่ยนสี มันก็ทำให้เรารู้สึกดีมากขึ้น มั่นใจขึ้น เพราะเรารู้นี่ว่าสีนี้เหมาะกับเรา แล้วคนที่ดูเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน แต่เค้าไม่รู้หรอกว่าเป็นเพราะสีเสื้อ 55 …
ปุ๋มเลยรู้สึกว่า การที่เรารู้ว่าสีไหนเหมาะกับเรา มันทำให้ชีวิตเราดีขึ้นจริงๆ เพราะเหมือนกับตอนไปเลือกซื้อเสื้อผ้าก็ง่ายขึ้น สนุกขึ้น อย่างสมมุติว่าวันนี้เราไปงานที่เป็นทางการหน่อย เราอาจไม่เลือกสีสดใสมากเหมือนไปทะเล แต่เราก็อาจจะซื้อที่คาดผม หรือกระเป๋าสะพาย ที่เป็นสีของเราแซมเข้าไป เวลาเลือกซื้อเครื่องประดับก็สนุกไปอีกแบบค่ะ นี่ยังไม่ได้เรียนเรื่องเกี่ยวกับการ Mix&Match สีของเสื้อผ้า การแต่งหน้ หรือว่า เครื่องประดัับ สีทองหรือเงินหรือสีสนิมที่เหมาะกับเรานะคะ ตอนไปเรียนน่าจะได้เรียนด้วย
คู่สีโปรดของปุ๋ม สีมินท์กับโอโรส ชอบมาตั้งนานแล้ว 
เวลาเราสดใส เราก็ไม่ได้ไปคำนึงถึงรูปร่างมาก ความสดใสมันเปล่งประกาย เราไม่จำเป็นต้องเก็บตัวเองไว้ในเดรสสีทึมๆ ตลอดไปค่ะ
สดใสแบบมั่นใจ หรืออยากไม่สวยแบบไม่มั่นใจดี
ก็เลยมาเขียนบล็อคชวนเพื่อนๆ ที่สนใจไปเรียนด้วยกัน อาทิตย์ที่ 26 กพ.นี้น่ะค่ะ
ปุ๋มก็ไปเรียนด้วย ที่อยากชวนเพราะคอร์สนี้เป็นคอร์สพิเศษที่ราคาแค่ 1200 ปกติ 1500 บาท สามชั่วโมง
(คนญี่ปุ่นเค้าเสียเงินกัน ประมาณ 5000 ค่ะ คลาสนี้ ในไทยนะ)
ก็เลยมาชวนเพื่อนๆ รอบๆตัวก่อน ให้ไปเรียนด้วยกัน
หากเราไม่รู้สึกดี เราก็ไม่กล้าชวนเพื่อนไปเสียตังกะเราหรอกค่ะ จริงๆนะ
ข้อมูลเพิ่มเติม
แฟนเพจ
https://www.facebook.com/ColorYourMindThailand
หรือสมัครได้ที่
ipumuq@gmail.com
อีเมลล์ปุ๋มเอง เอาไว้เผื่อเพื่อนๆ ของปุ๋ม ^^V
หรือโทรไปหาเพื่อนปุ๋มชื่อน้องเดียร์
081-903-2053
รีบจองกันนะคะ เดี๋ยวเต็มไม่รู้เด้วยนะ
วันนี้วันเกิด
^__^
มันไ่ม่ได้พิเศษอะไรมากมายไปกว่า การได้รู้ว่า มีใครมากมายแค่ไหน
ที่รักเรา
“ถ้าฉันไม่ได้พบเธอแล้วฉันจะเป็นอย่างไร….ถ้าเราไม่ได้รักกันแล้วฉันจะทำอย่างไร”
…
ไม่รู้จะกลับมา Edit ทันก่อนเปลี่ยนวันไหม
ใส่ Entry ให้ตรงวันไว้ก่อน
^^
It’s not a special day for me.
It’s just a day to know who loves me
วันนี้ปุ๋มยุ่งกับงาน ที่ไม่ใช่งานหลักซะครึ่งวันเลย
เฮ้อ………..ถอนหายใจยาวๆ หนึ่งที จะหกโมงเย็นอีกแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจัง ยังคงคิดวุ่นวายวนเวียนอยู่ในหัว เรื่องเวบไซต์สำหรับขายของ มันจำเป็นไม๊ มันควรทำใช่ไม๊ แล้วจะขายอะไรบ้าง แบ่งเป็นกี่หมวดหมู่ แล้วจะโปรโมทยังไง ได้แต่คิดๆๆๆ แต่คิดและไม่สามารถให้เวลากับมันได้เต็มที่ เพราะมี “งานประจำ” ที่ต้องทำ มากมายเหลือเกิน …. มันทำให้พอเราจะทำงานที่เสริมเพิ่มขึ้นมา (แต่อยากทำมากกว่า) ก็ทำให้เราทำมันไม่เต็มที่ แบบกั๊กๆ กลัวโกรธตัวเองที่งานประจำ ไม่ทำมาทำงานใหม่ ซึ่งวันนี้ก็เป็นเช่นนั้น เฮ้อ…..
มันเริ่มจากจะเขียนบล็อคก่อน ก็เสิร์ช ไปเจอนั่น เจอนู่น เจอนี่ …นอกจากจะไม่ได้เขียนบล็อคใยเวลาอันรวดเร็วแล้ว (ตั้งท่าตั้งแต่บ่ายโมง) งานประจำก็ยังไมไ่ด้ทำอีกด้วย เอาน่า อย่าโกรธตัวเองเลย เวลาที่เสียไปก็ไม่ได้เสียไปเปล่าๆ เราก็ได้ความรู้จากมันมากมาย …โน โน ไม่ใช่ความรู้อย่างเดียว ยังเป็นกิเลศเพิ่มขึ้นมาอีกค่าาา อยากทำนู่น อุ๊ยคนนี้เค้าทำนี่แล้ว อ่า อยากทำมากๆ ไอ้นี่ เค้าทำก่อนเราอีก เราคิดแต่ยังไม่ได้ทำ กลัวเสียโอกาส ทำไงๆๆๆดี ร้อยแปดพันสิ่งในหัว ก็เยอะอยู่แล้ว ยังจะบวกสิ่งใหม่ๆ เข้ามาอีก…เฮ้ออออออออออออออออ ถอนหายใจยาวๆ อีกที
…สายหัวให้ตัวเองดิกๆ………
ปุ๋มไม่รู้ว่าปุ๋มแย่มากไม๊….ที่มีความสนใจอะไรมากมายเหลือเกิน มันมากเกินไปไม๊? แล้วทำให้เราจัดสรรอะไรได้ไม่ดีพอ ไม่ดีที่สุด เพราะเราโฟกัสไม่ถูกจุด ไม่ถูกที่ …ไม่เต็มที่ ไม่ถึงร้อย ก็ไปนับหนึ่งใหม่
…..
ข้อดีน่ะมีเยอะ กับการที่เราเป็นคนอย่างนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าข้อเสียมันก็ไม่น้อยเลย
แต่จะให้ “เลิก” สนใจนู่นนี่…ก็ทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ มันรู้สึกเสียโอกาส โอกาสในการที่จะเรียนรู้ ในวันที่เรามีความอยากรู้เต็มที่ เค้าเรียกว่า “ไฟลุุก” หากวันนึง “ไฟมอด” ล่ะ อยากเรียนให้ตาย แต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ก็ตายน่ะสิ… เวลาจะเรียนอะไรตอนไฟลุกเนี่ย ดีที่สุดแล้ว มันเข้าเนื้อ 555
เอนทรีนี้ ใส่หัวข้อไว้ว่า Needle Felt แต่ตอนนี้ พ่นสิ่งที่อัดอั้นในใจมาพรรคใหญ่แล้ว เดี๋ยวคงต้องขึ้นไปเปลี่ยนหัวข้อข้างบนเสียใหม่ -____-”
…ถอนหายใจอีกที…..
งานประจำเยอะมาก อัลบั้มแต่งงานจากเจ้าประจำ มีอีก 3 เล่ม //ขาจรมาให้ทำเพิ่มอีก 2 เล่ม
ลูกค้ามาสั่งออเดอร์ชุดตุ๊กตาล๊อตใหญ่หลายพันบาท จ่ายเงินแล้วด้วย นัดส่งอาิทิตย์หน้า
รับออเดอร์หมวกกุต่ายล็อตใหญ่ อันนี้กระจายงานไปให้คนช่วยได้ แต่ก็ต้องมาประกอบและทำหน้าตาเอง ไม่ไว้ใจคนอื่นจริงๆ
….นี่คืองานประจำสำหรับสองอาทิตย์สุดท้ยของเดือนสิงหาที่ต้องเสร็จภายในสิ้นเดือนจริงๆ
แล้วงานใหม่ ที่จ่อคิวรอ
อยากทำเว็บไซต์ขายของให้เสร็จ — ทำเว็บไซต์ก็ต้องออกแบบเว็บทั้งหมด แบ่งหมวดของสินค้า เพราะไม่ได้จะขายเสื้อผ้าตุ๊กตาอย่างเดียว เป็นงานแฮนเมดต่างๆด้วย รวมไปถึงโปรเจกท์งานออกแบบสำหรับลูกค้า ที่ทำมาค้าขายอยู่ในโลกอินเตอร์เนต ….ก็เป็นอีกธุึรกิจที่น่าทำมากๆ เพราะหลายคนก็อยากมีธุรกิจของตัวเองบนโลกออนไลน์กันทั้งนั้น หน้าตาเวบ แพคเกจจิ้งสินค้าก็สำคัญ เราก็อยากเข้าไปช่วยทำตรงนี้ให้ ก็ต้องมาคิดราคาเป็นแพคเกจ เรียกได้ว่า เหมือนเพิ่มไลน์ของสินค้าและบริการงานของเราเลยทีเดียว …วันนี้ก็มีน้องคนนึงโทรมาให้ออกแบบโลโก้ให้ มันยิ่งทำให้รู้สึกว่า ธุรกิจนี้มันไปได้ มันเริ่มได้โดยไม่ต้องมีการลงทุนอะไร….แต่สิ่งที่ต้องคิดต้องทำ เพื่อการณ์นี้ ก็มากมาย เหมือนเปิดร้านใหม่ร้านนึงเลย…
ในเรื่องของงานแฮนเมด นอกจากจะขายของตัวเองแล้ว ก็อยากขายวัตถุดิบ ขายชุดคิท ทำแมนนวลชุดคิด ให้เค้าสามารถซื้อแล้วเอากลับไปทำเองที่บ้านได้ อยากเปิด workshop …รวมไปถึงอยากทำหนังสือ เกี่ยวกับงานแฮนเมดที่เราชอบทำ…..
งานแฮนเมดที่ชอบทำและสนุกกับมัน ทำชุดตุี๊กตา แกะยางลบ NeedleFelt …เอาแค่นี้ก่อนใช่ป่ะ…อ่ะ
วันนั้นมีคนถามว่า อยากทำอะไรอีกไม๊ นอกจากงานนี้ ก็คิดนานมาก “คงไม่มีแล้วมั๊ง” ณวันนั้นนะ ผ่านมาสองอาทืตย์ สิ่งที่งอกขึ้นมา โดยไม่ได้คิดมาก่อน
อยากทำงานปั้น !!! อยากปั้นดินญี่ปุ่น เหยยย มาได้ไงเนี่ย…อยากได้หนังสือ ก็รู้ว่า ซื้อมาก็ยังไม่มีเวลาทำอย่าเสียตังเลย
จากนั้นก็อยากทำตุ๊กตาผ้าอีก….จะบ้าตาย ซื้อหนังสือมาแล้วด้วยอันนี้
ให้ตายเหอะ ทำไมมันเยอะอย่างนี้
ที่เขียนมาเยอะๆ เพราะอยากระบายไอ้ที่อยู่ในหัวตอนนี้…อยากเรียงลำดับความสำคัญสักหน่อย…ว่าจะทำไงกับชีวิตดี
บางวันก็ใช้เวลากับการเรียงลำดับความสำคัญ โดยไม่ได้งานสักชิ้น นั่งขีดตารางวันที่ นั่งคิดเงิน คิดรายได้รายจ่าย วางแผนงานในอาทิตย์นี้อาทิตย์ต่อไป …หมดเวลาไปหลายชั่วโมง
บางทีก็รู้สึกว่า เสียเวลาตรงคิดนะเนี่ย…ทำงานไปเลยไม๊ ไม่ต้องคิด ทำงานที่ต้อ้งส่งไปก่อนเลย…เห้อ….ถอนอีกที
อยากให้ตัวเองหาข้อสรุปให้ตัวเองได้ในบรรทัดสุดท้ายนี้
ก็ยังหาไม่ได้ มันเหมือนหงุดหงิดที่อยากทำงานที่อยากทำ อยากทำเว็บ อยากทำนู่นนี่ แต่ติดงานประจำที่ต้องส่ง …ซึ่งไม่ทำก็ไม่ได้ มันเป็นรายได้หลัก
ส่วนงานที่เหลือ ยังไม่รู้ว่าจะห้าหรือจะสิบ หรือจะยังไง รู้แค่ว่า “อยากทำ”
…
ชีวิตวุ่นวายดีแท้
แต่ถามว่าสนุกไม๊ ชอบไม๊ รักไม๊…ตอบได้เลยว่า สนุกและมีความสุขกับชีวิตมาก
ค่อยๆทำไปแล้วกันนะปุ๋ม…..มีงานทำ ดีกว่าไม่มีงานทำ งานที่ทำก็รักทุกงาน ชอบทุกงาน
แค่…ตั้งสติหน่อย …แค่นั้นเอง
ไปเดิน (แทนวิ่ง) ก่อนแล้วกัน ขอใช้เวลาคิดอะไรหน่อย
เฮ้อ……………………
วิ่งเสร็จจะกลับมาเขียนเรื่อง NeedleFelt แล้วกัน
ขอลงไว้หน่อย ว่า ไปวุ่นวายกับการทำหน้าพักเวบสักพักเลย
เป็นบริการเวบหน้าแรกของ Godaddy เจ๋งดีเหมือนกัน ช่วงก่อนทำเวบเสร็จก็ใช้อันนี้ไปก่อน ดีกว่าเป็นหน้าโฆษณาให้กับ Godaddy
วันอาทิตย์
เคยเป็นวันที่ฉันต้องหวาดกลัว ที่จะ้ต้องอยู่คนเดียว
ไ่ม่อ ยากออกไปไหน เพราัะทุกภาพมันบาดตา ความรู้สึกเจ็บแปล๊บยังคงชัดในใจ
แต่ในวันนี้ วันที่วันอาทิตย์กลับมาสดใสมีชีวิตชีวา…และ “มีความสุข” อีกครั้ง
จริง ๆ เรารู้สึกแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ หลายเดือนมากแล้ว
เคยไปวิ่งอยู่ ครั้งนึง แล้วเกิดความรู้สึกในใจ แล้วก็ยิ้มให้กับตัวเอง
“วันอาทิตย์ดีจัง ฉันไม่กลัววันอาทิตย์อีกต่อไปแล้ว และฉันมีความสุขกับมันได้ด้วยตัวของฉํนเอง”
นานมากแล้วที่ ฉันกลับมายิ้มให้กับวันอาทิตย์ได้อีกครั้ง
ทำไมต้องวันอาทิตย์ในเมื่อ ฉันไม่ได้ทำงานประจำ
ก็เพื่อนๆ ของฉันเค้าหยุดวันอาทิตย์กันนี่นา มีเพื่อนหลายกลุ่ม ที่ให้เราได้ “เลือก” ที่จะไปทำกิจกรรมด้วย
ขึ้น อยู่กับฉันด้วยนะ ว่าอยากออกหรือไม่ หรือบางทีก็อยากทำงานอยู่บ้านซะงั้น
แต่ หน้าแปลก ตั้งใจทำงานอยู่กับบ้านมากเท่าไหร่ กิจกรรมนอกบ้านก็ท้าทายให้ฉันออกไปเสมอ
มีตั้งแต่ ไปฟังดนตรีในสวน ไปวิ่ง ไปตีแบท ไปเรียนวาดรูป ไปเล่นตุ๊กตา ไปช็อปปิ้ง ไปกินกาแฟ ไปหม่ำเค้ก ไปปาร์ตี้ ไปดูพลุ ฯ….
ฉันมีความสุข กับทุกสิ่งที่ได้ทำ
และวันอาทิตย์นี้ก็เป็นอีกอาทิตย์นึงที่ฉันได้ทำ อะไรใหม่ๆ ที่เคยทำมาก่อน นานหลายปีมาก
ไอซ์สเก็ต ไม่น่าเชื่อว่าผ่านไปกว่าสิบปี ทันทีที่เกาะขอบสนามได้ รอบครึ่ง ฉันก็สามารถปล่อยมือจากราวจับ หันมาเสก็ตได้อย่างคล่องแคล่วเสียแล้ว จนพี่ที่ไปด้วยกันถามว่า นี่เพิ่งเล่นครั้งแรกเหรอ? …คงเหมือนขี่จักรยาน ต่อให้เวลาผ่านนานไปแค่ไหน ในเมื่อเราเป็นแล้วม้นก็กลับมาเล่นได้อีกครั้งเสมอ
วันนี้ แอนดรีนาลีนหลั่งอีกแล้ว…ตอนลื่นไหลอยู่บนลานเสก็ต ฟังเพลงที่ชอบ แล้วมีความสุขมาก 1 ชม.45 นาที ฉันไม่ล้มเลย ว๊าว ..แต่ฉันได้ฝึกสมาธิอย่างมาก เพราะเมื่อใดที่เราเผลอใจ ปล่อยไปไม่คอนเซนเทรดอยู่กับการสเก็ต ฉันก็เกือบล้มไปหลายที และเมื่อใดที่เฉันเอาใจไปจ่อไว้กับการสเก็ตถึงขนาด ท่องซ้าย ขวา ซ้ายขวา ในขณะที่ใบมีดรองเท้าถูไปกับพื้น ความเร็วในการสเก็ตฉันจะเพิ่มตามไปด้วย และเมื่อใดยิ่งเร็ว ก็ยิ่งต้องระวังตัว เพราะหากเสียหลัก เพียงนิดเดียว ชั่ววินาที ฉันก็คงล้มแรงทีเดียว…สรุปว่าเป็นกีฬาที่ได้ฝีกสมาธิมาก ฉันให้ห้าดาวเลย ชอบมากๆ คิดไว้ว่าอยากไปอาทิตย์ละครั้ง
ตกเย็นก็ปาร์ตี้กับเพื่อนๆ ที่คบกันมาเป็นสิบปี…ด้วยความชอบที่เหมือนกัน แม้วันนี้มันจะต่างกันออกไปมากมาย แต่ความเป็นเพื่อนก็ยังคงอยู่ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือสถานะของเพื่อนๆ ได้เปลี่ยนไปเป็น “คุณแม่” และ “คุณพ่อ” กันหมดแล้ว …น่าอิจฉาจริงๆ มีเสียงแทรกเข้ามาว่า ดีแล้ววววเธอว์ ..แบบเธอน่ะ จะนอนตอนไหนก็ได้ จะไปไหนก็ได้ รวมไปถึงจะดูเอเอฟถึงกี่โมงก็ได้…555 ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยนึง ฉันก็แอบเห็นด้วยมากๆไม่ได้ 555 ขอบคุณ
สรุปว่าฉันมีความสุข….จบข่าว
ทิ้งท้าย ลานไอซ์สเก็ตที่อิมพีเรียลสำโรง ใหญ่มาก และคนน้อย ราคาไม่แพง แม้รองเท้าจะไม่ใหม่มาก แต่ก็โอเคกับราคา
อิมพีเรียล (บิ๊กซี) สำโรง 200 บาท / รอบ 3-4 ชม.
เอสพลานาท 350 บาท / 1 ชม.
เซนทรัลเวิร์ล เล็ก และยังไม่ทราบราคา สักครั้งจะไปลองดู
สยามดิสคัฟเวอรี่ เค้าก็ว่ามี ไว้จะไปลองดู
Into each life some rain must fall.
วันไหนที่ฝนตก..อย่าท้อ เพราะยังไง เดี๋ยวมันก็จะหยุดเอง
และตอนฝนหยุดใหม่ๆ อากาศจะดีใช่ไม๊ สดชื่น และมีความสุข
วันนี้ รู้สึกดีกับความรักของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นใคร
อยากอวยพรให้ทุกคน มีความสุขกับความรักที่เลือกที่จะมี…ตลอดไป
อยากให้ยิ้มได้ในทุกๆ วัน….ความรัก สวยงามเสมอ
ยิ้มให้กับความรักของทุกคน ในวันนี้ ฉันมีความสุขนะ ^___^
..
Raining every day but I will smile every day too.
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2011 (เลขหนึ่งมาให้เห็นอีกแล้ว…) ปุ๋มนั่งดูทีวีอยู่…ได้เห็นข่าวที่ทำให้ขนลุกและตกใจมาก นั่นคือเกิด Tsunami และแผ่นดินไหว ที่ประเทศญี่ปุ่น ตกใจมาก แต่ใครจะรู้ว่าความตกใจในตอนนั้น กลับทวีคูณเพิ่มขึ้น ในแต่ละครั้งที่ได้รับข่าวสารเพิ่มเติม จนถึงวันนี้..วันที่ 17 แล้ว ปุ๋มยังต้องตื่นมาพร้อมกับข่าวร้าย ที่ยังถาโถมประเทศญี่ปุ่น ไม่จบสิ้น
“เตาปฏิกรณ์ปรมาณูอีกลูกระเบิดแล้วนะ ข่าวออกแต่เ้ช้า” แม่บอกข่าวร้ายเพิ่มเติมเมื่อเช้านี้
เรา…ใจหาย…
วันนี้ประเทศไทยอากาศผิดปกติ มีฝนตกตั้งแต่เมื่อวาน และมีอากาศเย็นมากติด 18 -19 องศา ตั้งแต่เมื่อคืน
ตื่นเช้ามาหนาวจัง คิดไปถึงคนญี่ปุ่น ที่ประสบภัย…ที่บ้านเค้าหายไปกับคลื่นยักษ์ ไม่มีที่พัก ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีอาหาร เหมือนเมื่อก่อน อุณหภูมิติด 5 องศา แถมหิมะตก !!! เห้ย!! อะไรมันจะหนักกันนักกันหนา…
…
“ความช่วยเหลือ” จากมนุษย์ด้วยกัน เกิดขึ้นทั่วโลกใบนี้ เช่นเดียวกันกับประเทศของเรา มันไม่ใช่ “กระแส” แต่มันคือความรู้สึก สงสาร เห็นใจ และอยากช่วยเหลือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“น้ำตา” ที่ไม่สามารถให้กลั้นไม่ให้หยดไหลลงมา เวลาดูภาพข่าวสะเืทือนใจเหล่านั้น…ณ ตอนนี้ แค่เขียนถึง ก็พาลจะไหลลงมาแล้ว
ตอนเกิดเรื่องแผ่นดินไหวที่เฮติ หรือที่นิวซีแลนด์ เรารู้สึก แต่มันไม่มากขนาดนี้ เพราะความผูกพันธ์ที่มีต่อกัน มันไม่ได้ใกล้ชิดขนาดนั้น
แต่ญี่ปุ่น…กับคนไทย มัน……เหมือนพี่น้อง…
ตัวปุ๋มเอง…ก็ผูกพันธ์กับประเทศญี่ปุ่น มาตั้งแต่จำความได้ คงเหมือนกับคนไทยหลายๆคน ที่ซึมซับ อะไรหลายๆ อย่างจากประเทศนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เป็นสิบๆ ปี
เรามองญี่ปุ่น เป็น ..”ไอดอล” ในหลายๆ ด้าน ฉันเอง ไม่ใช่พวก คลั่งไคล้การ์ตูนของญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ รักโดเรมอนในระดับปานกลาง ไม่ถึงกับเป็นแฟนคลับ รู้จักอิีกคิวซัง กับวัดอังโคะคุจิมาตั้งแต่ยังแบมือขอขนมจากอากงอยู่ สนิทกับอาราเล่ กั๊ตจัง จนเหมือนเป็นเด็กข้างบ้านเรา ซุนหงอคง ในดราก้อนบอลก็เคยติดตามกันมาหลายภาค ตายแล้วฟื้น ตายแล้วฟื้น ปุ๋มยังจำได้ดี จนเลิกดู…..หลายต่อหลายเรื่องราวผ่านการ์ตูนที่ทำให้เรารู้จักญี่ปุ่น
จนเมื่อเติบโตขึ้นมา ปุ๋มกลับกลายมาเป็นผู้ใหญ่ที่หลงใหลตุ๊กตา …ที่จุดเริ่มต้นจากตุ๊กตาที่ผลิตและขายจากประเทศญี่ปุ่น…และเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรหลายๆอย่าง งานอดิเรก ตัดเย็บชุดตุ๊กตา และประเภทอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับตุ๊กตา ล้วนได้รับอิทธิพลจากประเทศญี่ปุ่นทั้งสิ้น…งานฝีมือต่างๆ ของคนญี่ปุ่น กลายเป็นแรงบันดาลใจในทุกงานฝีมือของปุ๋ม
เรามีกลุ่มเพื่อนที่รักตุ๊กตาเหมือนกัน หลายคนมีสามีและครอบครัวเป็นคนญี่ปุ่น เรารู้สึกถึงความใกล้ชิดกับคนญี่ปุ่นมากขึ้น…เหมือนจะได้ไปนอนค้างบ้านเพื่อนที่ญี่ปุ่นในสักวัน….
จึงไม่แปลกที่ ประเทศญี่ปุ่น จะเป็นประเทศในฝัน ที่ต้องการไปมากที่สุดของปุ๋ม
งาน Doll ที่จะเกิดขึ้นในปลายเดือนเมษานี้ ปุ๋มและกลุ่มเพื่อนที่รักอะไรๆ ในญี่ปุ่นไม่ต่างกัน จัดกรุ๊ปขึ้นมาเพื่อไปเที่ยวด้วยกัน เราเตรียมการกันมาเกือบปี…ปุ๋มซื้อหนังสือที่เกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นมากมาย..เราแพลนจะไปโตเกียว หลังจากเที่ยวงาน Doll เสร็จ เราก็จะไปย่าน Nippori ดินแดนผ้าญี่ปุ่นและงานฝีมือ …..มันคือ “ดิสนีย์แลนด์” ของพวกเรา….เราจะไปย่านขนมหวาน Jiyugaoka sweets forest …ไปถ่ายรูปเค้ก กันให้มันไปเลย..เราจะไปกินราเมนชามโตๆ หลังจากที่กินที่เมืองไทยกันจนปรุไปหลายร้าน โปรดขนาดนี้ควรไปกินที่ประเทศออริจินัลสักครั้งชิมิล่า…
ใกล้เวลามากขึ้นไปทุกที ตั๋วที่จะไปญี่ปุ่นเกือบเต็มในช่วงเวลานั้น…แต่หลังจากเราจองตั๋วได้หนึ่งวัน ก็เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น…
….ฝันของปุ๋ม …ก็สลายไปในบัดดล….
..
แต่ปุ๋มไม่ได้เศร้ากับมันนานนัก เรียกว่า ไม่ได้เศร้าเลยเหมือนที่เคยคิดว่าไม่ได้ไปจะรู้สึกยังไง …
ได้แต่หวังว่าเหตุการณ์จะพลิกกับดีขึ้นในสักวันที่ตื่นขึ้นมา….แต่อย่างที่เล่าไปข้างบน…มันไม่ได้ดีขึ้นเลย………………………………………..
จำนวนผู้เสียชีวิตยังมากมาย…โรงงานนิวเคลียร์ ยังคงระเบิด และยากจะควบคุม
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
เสียใจ …..
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากช่วยเหลือได้เท่าที่ช่วย
เมื่อวานปุ๋มนั่งเสียน้ำตากับข่าวหมาแมวที่ประสบภัย…สิ่งที่ปุ๋มเสียใจและรับไม่ได้มากที่สุด..การที่ หมา หรือ แมวที่มีเจ้าของ แล้ว…หาเจ้าของไม่เจอ มันไม่รู้อะไรหรอก ่บ้านจะพัง น้ำจะมาจากไหน สิ่งที่มันโหยหามากที่สุดคือเจ้าของของมัน…ใจคงแหลกสลาย …ดังเช่นเจ้าของของมัน
ปุ๋มนั่งร้องไห้อยู่พักนึง แล้วก็กดบริจาคไปทาง Paypal มันไม่ยาก และคิดว่าตรงจุด
http://www.facebook.com/pages/Japan-Earthquake-Animal-Rescue-and-Support/207835229228979
http://japanearthquakeanimalrelief.chipin.com/japan-earthquake-animal-rescue-and-support
หากมีโอกาส ก็คงจะช่วยอีกเท่าที่เราช่วยได้…
อีกสิ่งที่ทำได้ #prayforjapan
Tag ที่เราใส่ในรูปใน SocialNetwork Instargram ทุกวัน
อย่างที่บอกมันไม่ใช่กระแส…แต่มันคือสิ่งที่เราคิดถึง นึกถึง ในทุกวันที่เราลืมตาตื่นขึ้นมา….เราอย่างให้ ญี่ปุ่น พ้นจากโชคร้ายเีสียที…..และเรา “หวัง” ว่าญี่ปุ่นฟื้นคืนกลับมาแข็งแรงได้ในเร็ววัน…
“เราหวัง…และภาวนาแบบนั้นจริงๆ”
….
….
(IG : follow me at @pumuq)
โตเกียวจ๋า….หายป่วยไวๆนะ…อย่าเป็นอะไรมาก …เข้มแข็งเอาไว้
วันนึง…ฉันจะไปเยี่ยมเธอนะ
เข้มแข็งเข้าไว้….นะ
…
บ้านของเธอ จะต้องกลับมาสวยงาม แข็งแรงอีกครั้ง
ฉันเชื่อแบบนั้น
..
สู้ ๆ นะจ๊ะ
ปีๆ นึง ผ่านไปเร็วเหลือเกิน … ไม่รู้มันเร็วหรือช้านะคะ
แต่เค้าว่ากันว่าหากเรามีความสุข เวลาก็จะผ่านไปเร็ว และหากเรามีความทุกข์ เวลาแต่ละวินาทีก็ผ่านไปอย่างยากเย็น
แต่ปุ๋มว่า ความที่เราโตขึ้น มีสิ่งที่ต้องทำมากมายในชีวิต ทำให้เราลืมที่จะไปนั่งนับเข็มวินาทีว่า มันจะผ่านไปตอนไหน เผลอแป๊ปเดียว ปีนึงก็ผ่านไปแล้วนะคะ…
ปีนี้สำหรับปุ๋มเหรอคะ ก็มีอะไรผ่านเข้ามากมาย มีทั้งเรื่องดีใจสุดขีด กับเรื่องเสียใจสุดชีวิต จริงๆ ชีวิตคนเราก็เท่านี้ ปุ๋มถือว่าปุ๋มยังโชคดี ที่ได้มีเวลาที่ดี จนถึงดีมาก และรวมไปถึง ดีสุดขีด …มากกว่าเวลาแห่งความทุกข์ มันก็อย่างนี้แหล่ะนะคะ “ชีวิต” ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป เมื่อมีเข้ามา ก็ต้องมีจากไป…เราต้องทำใจยอมรับกับมันให้ได้…และพยายามอยู่กับมันอย่างมีความสุขที่สุดให้ได้ …
“ถนอมชีวิตเราเองให้ดี” …มีความสุขกับทุกนาทีที่เบื้องบนให้เราให้ได้
“วิธีคิด” เท่า่นั้นแหล่ะค่ะ ที่จะช่วยเราได้…หากคิดให้มันดี มันก็ดี หากคิดให้มันแย่ มันก็แย่…การมองทุกอย่างให้เป็นเรื่องที่ดี ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่…ก็ไม่ยากเกินจะทำ “ถนอมน้ำใจตัวเอง” นั่นคือสิ่งที่เราควรทำค่ะ
…
เริ่มต้นวันดีๆ วันแรกของปี ด้วยความรู้สึกดีๆ …
คืนที่ผ่านมาได้แต่คำอวยพรจากคนอื่น และ อวยพรให้คนอื่น
ตอนนี้ขออวยพรให้ตัวเองบ้าง
ปีใหม่นี้…
ขอให้ปุ๋ม…มีความสุขมากๆ เหมือนที่ผ่านๆ มา
มีความรัก ที่ดี มีเพื่อน ที่ดี มีงาน ที่ดี
อยู่กับความสุข และความทุกข์ “อย่างมีสติ”
ไม่มีอะไรคงอยู่เสมอไป
รู้จักรัก รู้จักให้อภัย รู้จักหวังดีกับคนอื่น
มีเหตุมีผลในการดำเนินชีวิต
มองโลกได้ในแง่ดี เหมือนทุกทีที่ผ่านมา
ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า และมีความสุข…มากที่สุด
…ยิ้ม…ให้กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิต
..
รักตัวเองให้มากๆ จงเชื่อว่า ความสุข ความดีงามทั้งหลาย สามารถมี และเกิดขึ้นได้ด้วยตัวเราเอง
หาใช่มองหาจากคนอื่นอยู่ร่ำไป
..
ขอให้ครอบครัว และคนที่เรารัก และรักเราทุกคน พ้นจากโรคภัยไข้เจ็บ ไม่มีอันตรายใดๆ มาแผ้วพานได้
…
ขอให้ทุกคนมีความสุขเช่นกัน
..
สาธุ
สวัสดีปีใหม่
1.1.11
เริ่มต้นใหม่กันได้แล้วค่ะ….สตาร์ท!!
Sky after rain its the single most beautifull sky in the world. Lights shine through the clouds. Plus, rainbow only came out after rain.
ตั้งแต่ตีสาม ฝนก็ตกลงมาอย่างไม่บอกกล่าว
ไม่มีท่าทีมาก่อน…อยู่ดีๆ นึกจะตกก็ตก…นึกจะทำอะไรก็ทำ
ไม่สงสารคนอยู่ใต้ฟ้าบ้าง
..
แต่ฝน…ไม่มีวันตกได้ตลอดไป
ฝนอาจทำให้เราลำบาก รถติด ไปทำงานสาย ตาบวม น้ำหนักลด (อันนี้ข้อดีนี่นา )
และอื่นๆอีกมากมาย ในแบบที่เราไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน
…
ปุ๋มตื่นแต่เช้า ถือร่มเดินก๊อกๆ แก๊กๆ ไปส่งงาน ตามที่นัดหมายไว้
น่าแปลกที่ไม่ได้กร่นว่าฝนสักนิด…
แต่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์วินบ่นกันว่า
“หากร้อนเราก็อาบน้ำได้”
ปุ๋มคิดว่า เค้าคงบ่นคุณฝนเข้าให้แล้ว…ปุ๋มไม่ชอบหน้าร้อนอ่ะ
…ฝนตก …เราก็มุดผ้านวมนิ่มๆนอนต่อได้…555
…
วันนี้ รอนาน พระมาพอดีเลยวิ่งไปตักบาตร …
รับพรพระแล้วสบายใจจัง ท่านให้พรยาวเชียว
พรุ่งนี้ไม่อยากให้น้ำในขวดพลาสติกแบบนั้นแล้ว (ที่เค้าขายเป็นเซ็ต) มันต้องไม่อร่อยแน่ๆ
อยากซื้อนมถั่วเหลืองให้ท่าน…พรุ่งนี้ตั้งใจใหม่
..
กลับมาบ้าน …กรวดน้ำ…ท่องบทแผ่เมตตา
..
ดูสิ…ฝนทำให้ปุ๋มได้เข้าใกล้ธรรมมะได้ขนาดไหน
ขอบคุณสายฝน
…
อย่างที่บอก…ฝน…ตก…มันก็ต้องหยุด
…
และเมื่อฝนหยุดตก…
ฟ้าก็กระจ่างใส
..
น้ำตา…สักวัน มันก็ต้องหยุดไหล
..
เรามีความสุขได้ทุกวัน ด้วยความปรารถนาดี ด้วยความรัก ด้วยความทรงจำ
เชื่อปุ๋มสิ
“ฟ้าหลังฝน….สวยงามเสมอ”
..
photo by pumuq
รูปทั้งหมด เพื่อนๆ ถ่ายได้ในเย็นของวันนี้…ในเวลาใกล้เคียงกัน
มีแต่คนบอกว่า่ เนี่ยแหล่ะ…ฟ้าหลังฝน….ของวันนี้
ปุ๋มรู้สึกดี…รู้สึกอุ่นใจยังไงบอกไม่ถูก
รู้สึกว่า…ยังไงเสีย “เราก็ยังอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน”
…
photo by me
ไม่มีอะไรจะอยู่คงทนถาวรตลอดไป…ฉันเคยได้ยินคำนี้มานานแสนนาน
ฉันไม่ได้ประมาทคำกล่าวนี้ เพียงแต่ฉันเอง..ก็ไม่เคยรู้เลยว่า “ความเปลี่ยนแปลง” ที่ว่า…มันจะเดินทางมาถึงฉันเมื่อไหร่…
และเมื่อมันมาถึงแล้ว … ฉันก็คงต้องยอมรับมัน…ในสิ่งที่เกิดขึ้น…
ไม่ว่า”ความเปลี่ยนแปลง”นั้น จะนำมาซึ่งความทุกข์ ความเจ็บปวดมากมายมาสู่ชีวิตฉัน
แต่ฉันก็เชื่อว่า “ความเปลี่ยนแปลง” นี่แหล่ะ ที่จะทำให้ความรู้สึกเศร้าเหล่านั้นหายไป…ในวันนึง
ซึ่งก็คงเป็นวันดีๆ สดใสที่ฉันต้องการแน่ๆ…ความหวังในชีวิตของฉัน คงไม่ได้จบอยู่แค่วันนี้หรอก
คงมีสิ่งดีๆ ในชีวิต ตามมาส่งฉันถึงหน้าประตู…ในไม่ช้า และฉัน…จะยิ้มรับด้วยความเต็มใจที่สุด….
…ต้องมีวันนั้นสิ…
วันนี้อากาศดีจังเลย…คนกรุงเทพออ่ะนะ แค่ 25 องศาเซลเซียส ก็ทำให้มีความสุขเพิ่มขึ้น 50% ได้เลย แม้เราจะแอบกังวลเล็กๆ ว่า “โลกป่วยหรือเปล่า” ยังไม่ทันเมษา อากาศก็ปาเข้าไป 34 35 36 องศากันแล้ว แล้วช่วงที่ร้อนที่สุดนี่ไม่ถึบ 40 องศาหรือนี่ น่ากลัว แต่อ่านะ เราทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากทำวันเวลาของเราที่มีอยู่ ณ เวลานี้มีมีคุณค่าดีกว่า
…เวลาเรารู้สึกดี..ทำอะไรก็มีความสุข..แค่เรื่องราวระหว่างทางมาทำงานก็เป็นสิ่งเล็กๆ ที่เราอยากจะจดจำไว้
ฉันเลือกที่จะเดินมาทำงาน แทนที่จะนั่งมอเตอร์ไซค์
นึกขึ้นได้ ว่าถ่ายรูปด้วย Iphone ท่าจะดี กับโปรแกรม Hipstamatic ที่ถูกจริตกับฉันเป็นอย่างมาก
ระหว่างทาง มีอะไรให้ Snap ไปเรื่อยๆ จักรยานเก่าๆ เรื่องราวข้างถนน
แวะซื้อหมูปิ้ง รู้ไม๊..ว่าหมูปิ้งกับข้าวเหนียวร้อนๆกินตอนอากาศเย็นจะทำให้อร่อยได้อีก 20%
“หมูปิ้ง 3 ไม้ ข้าวเหนียว 1 ค่ะ”
“20 บาทค่ะ”
^__^
ดูสิ ได้ถุงหมูปิ้งเป็นเพื่อนร่วมเดินทางแล้ว
ใกล้ถึงออฟฟิศแล้ว เพลง “ชัดเจน” สไตล์ Bossa ดังขึ้น
“ ♬ ♪ ♩อยากอยู่ดูแลเธอใกล้ๆ โอบกอดและเอาใจใส่..ไม่ให้ใจว้าเหว่ได้เลย”
I miss you darling ❤❤❤
❤❤❤❤❤
photo by pumuq
“❤on the way❤”
❤