ในวันที่ฉันวิ่งฮาฟมาราธอนเป็นครั้งแรก

จะผ่านมาเกือบเดือนแล้ว สิ่งที่ยังติดค้างในใจ คือยังไม่ได้บันทึกเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่น่าจดจำในชีวิต เวลาผ่านไปเร็วราวกับติดจรวจ ยิ่งแก่ ยิ่งเร็ว …หากไม่จดไว้ มีหวังสูญสลายไปกับเซลล์สมองที่ฝ่อตัวลงไปแน่ๆ เลือกจดแบบโน้ทแล้วกันเนอะ เดาว่าน่าจะเล่ายาว …เกริ่นพอร่ะ เริ่ม !

เข้าสู่เลขสี่อย่างเป็นทางการ เป็นช่วงอายุที่ Bib ที่ต้องแปะในบนเสื้อเวลาเราไปแข่งวิ่ง จากอยู่กลุ่มเลข 3 ต้องมาอยู่กลุ่มเลข 4 ทำใจอยู่พักใหญ่ และคิดว่าปีนี้หากลงวิ่ง จะโกงอายุไปเรื่อยๆ 55555 ความคิดชั่วร้ายมาก แต่คิดว่าคงไม่เป็นไรและไม่มีใครมาสนใจนักวิ่งปลายแถวอย่างเราหรอก ตลกไม๊ เริ่มเริ่องก็ตลกแล้วนะ ทีนี้ เราก็สมัครโดยใช้พศ.ของน้องเราชิอะ แต่มันมีปัญหาตรงที่ น้องๆ ทีมทาก (ทีมทากคือน้องๆ ที่รู้จักกันได้เป็นเพื่อนกันเพราะการวิ่ง คืองานนึงมันต้องจัดทีมวิ่งผลัด ก็ไปรวมทีมกับเค้าเลยรู้จักและคบกันเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ) ทีมทากก็ผันตัวจากนักวิ่งมินิ กลายเป็นนักวิ่งฮาฟ ปีนี้ ก็จากฮาฟปีที่แล้ว กลายไปเป็น มาราธอน …คือ…เวลาคุยกัน ก็พุชกันไปมา เปลี่ยนระยะกันไม๊?? …แกงค์มินิ เมื่อปีที่แล้ว กลายเป็นสมัคร ฮาฟกันเกือบหมดเลย และทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ไม่ได้ซ้อม” ไอ่ย่ะ ! ….เอาสิ ลองดู 555

แกงค์ทากน้อยหอยสังแกงค์ทากน้อยหอยสังงานวิ่งจอมบึงมาราธอน เป็นงานวิ่งเก่าแก่่ ปีนี้ครบปีที่ 30 พอดี งานวิ่งที่คนทั้งตำบลมีส่วนร่วม อากาศดี วิวดี คนจัดงานดี อาหารถึง น้ำถึง เข้าใจนักวิ่งที่สุด จึงเป็นจุดเปลี่ยนระยะของใครหลายๆคน… เอาสิ …ลองดู ปุ๋มคิดว่า ปุ๋มน่าจะทำได้นะ อ่านบนบอร์ด มีคนอ่อนซ้อมกว่าเราอีกอ่านบนบอร์ด มีคนอ่อนซ้อมกว่าเราอีกปุ๋มถามน้องๆว่า ต้องเตียมตัวอะไรไม๊ เหลือเวลาอีก 2 อาทิตย์ น้องนัทบอกว่า พี่ปุ๋มเตรียมเพลงมาให้ครบสามชั่วโมงครึ่งก็พอ เป็นคำตอบที่ทำทุกคนยิ้ม แต่มันก็จริง เหลือเวลาแค่นี้ จะให้ซ้อมไปให้เจ็บตัวทำไม ปุ๋มตัดสินใจวิ่งยาว เพื่อดูความฟิตของตัวเอง สองครั้ง ครั้งละ 7 กม. อืม….คงรอดแหล่ะ เค้าไม่ได้บังคับให้วิ่งตลอด เราก็เดินไปวิ่งไปเหมือนเดิม คำนวนว่าไม่ให้เกิน 3 ชั่วโมงครึ่ง เป็นพอ ทุกครั้งที่คำนวนเวลาเข้าเส้นชัย ไม่ใช่กลัวบันทึกเวลาไม่ดีหรืออะไร  ปุ๋มอายเค้า กลัวเข้ามาแล้วไม่มีใครรอ ทุกคนไปอาบน้ำไรแล้วงี้ไง กะเวลาที่เพื่อนยังเดินกินข้าวกินหนมอยู่หน้าเส้นชัยให้ได้ นี่คือจุดหมายในการเข้าเส้นชัยของเรา เท่านั้นพอ 555 Bib ฮาฟมาราธอน ไม่มีอายุ ! สำเร็จ !Bib ฮาฟมาราธอน ไม่มีอายุ ! สำเร็จ ! วันที่มารับ Bib วุ่นวายนิดหน่อย เพราะว่า ปุ๋มเปลี่ยนจากมินิ เป็นฮาฟ ซึ่งฮาฟ จะมีชิปให้ด้วย ซึ่งชิปนี้ ปุ๋มตื่นเต้น เพราะไม่เคยติดชิพมาก่อน ชิพเอาไว้วัดเวลาอย่างเป็นทางการและประกาศร่วมกับผู้แข่งขันคนอื่น  Bib ที่ได้มาเป็นแบบสำรอง จึงไม่มีรุ่นอายุ 55 นี่คือดีใจใช่ป่ะ ไม่ต้องบอกใครว่า แก่แล้ว(แต่ก็รู้กันหมดตอนอ่านนี่แหล่ะ) พอรับ Bib เราก็ถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนานตามประสาเนาะๆ ตอนสมัครมินิ ไม่รู้สึกอะไรเลย ปีที่แล้วก็มามินิที่นี่ แต่พอตัดสินใจว่า ฮาฟ อะดรีนาลีนสูบฉีด ตื่นเต้นแฮะ เวลาตื่นเต้น มันรู้สึกดีนะ คล้ายๆ…การตกหลุมรัก คิคิ (เสพความรู้สึกนี้ได้จากการวิ่งนะจ๊ะ) มีหลายกลุ่มใช้ชื่อว่า "ทาก"เหมือนพวกเราเลยมีหลายกลุ่มใช้ชื่อว่า “ทาก”เหมือนพวกเราเลย หลังจากนั้นก็ไปเที่ยว กินกันตามประสาการไปวิ่งงานต่างจังหวัด ได้เที่ยวด้วย คือปิยะวรรณชอบตรงนี้ อิอิ ทีมฮาฟพร้อม !ทีมฮาฟพร้อม ! เรานัดเวลากัน ตื่นตีสามมั๊ง ตีสี่เราต้องไปถึงแล้ว โอ๊ยจำเวลาไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่า เช้ามากๆ เราต้องนอนเร็วเมื่อคืน สามทุ่มต้องนอนแล้ว ไม่เคยมาก่อน ซื้อยาแก้เมารถมากินจะได้หลับๆ โรงแรมก็น่ากัว 55 รีบๆนอน พอตื่น เราต้องมีการแต่งกาย เวลาทุกคนอยู่ในชุดวิ่ง ปุ๋มช๊อบชอบ อุปกรณ์เพียบ ชอบที่สุด ฟีลมาเลย  ก่อนจะปล่อยตัว แอบตื่นเต้น อากาศประมาณ 16 องศา หนาวมาก แต่เรารู้ว่าเด๋วเราวิ่งไปจะอุ่นเราก็ไม่ใส่เสื้อเยอะ ก็ทนหนาวกันแป๊ปนึง จำนวนคนวิ่งฮาฟเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าจากปีก่อน ปล่อยตัวก่อนจำนวนคนวิ่งฮาฟเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าจากปีก่อน ปล่อยตัวก่อน คนเยอะทีเดียว ทุกคนดูเต็มที่ วอร์มร่างกาย และพร้อมลุย……. ปุ๋มเปิดเพลงในไอโฟน เปิดแอพไนกี้ พร้อมแล้วน๊าทุกคน ท่านผู้เปิดงานพูดให้กำลังใจดีมาก เหนื่อยก็เดินนะท่าน ไม่ต้องกลัวไม่มีใครว่า ขอให้ทุกท่านกลับมาที่เส้นชัยให้ได้เป็นพอ โหหหหห หัวใจเต็มตื้น…ค่ะท่าน นู๋ก็หวังแค่นั้นแหล่ะ สบายใจร่ะ ไปวิ่งกัน  ที่จอมบึง นักเรียน ประชาชนทั้งหมู่บ้านจะออกมาเชียร์เรา มายืนเต้น มายืนให้น้ำ ตั้งแต่เราปล่อยตัว จัดเต็มกันมาก ปุ๋มตั้งใจว่าจะวิ่งแบบที่เคยวิ่ง คือวิ่ง 60 วินาทีในใจ เดิน 20 วินาที เคยทำแล้ว ได้เวลาดีกว่าวิ่งไป เหนื่อยก็เดิน เพราะมันจะเดินนานเกินไป ปุ๋มคิดว่าน่าจะทำได้ คือวิ่งให้น้อยกว่า ่3.30 ชม. คือเพซที่ 9 ก็จัดตามที่เตรียมมา ช่วงไหนแรงเยอะก็วิ่งไปเลย 120 วินาที แต่ตอ้งนับ ห้ามลืมนับ ช่วงวิ่งจึงถึอเป็นช่วงที่ทำสมาธิได้ดีช่วงหนึ่งของชีวิตนะ ใจอยู่กับก้าวที่เราวิ่งไป …อากาศดีชมัด….มีความสุขจังเลย (สารเอนโดรฟินเริ่มไหลออกมาพร้อมหยาดเหงื่อ) ปุ๋มวิ่งไปเรื่อยๆ สบายจัง เริ่มเข้า กิโลเมตที่ 10 จะเข้าสู่….สิ่งที่เกินที่เราเคยทำมาแล้วนะ เป็นไง ไหวม๊ายยยย ปุ๋มตะโกนถามตัวเองในใจ ได้ยินเสียงตอกลับมาว่า “สบายมากกกก ไปต่อเลยยย” แล้วปุ๋มก็วิ่งไปต่อ สิ่งนึงตอนวิ่งคือเราจะมีคู่แข่งในใจ คนนี้มันจะวิ่งสูสีกะเรา เราจะคอยดูเค้า ช่วงเราแซงจะรู้สึกดี สักพักเค้าแซง ไรงี้ ดูตอนเค้าเหนื่อย เค้าเดิน เป็นไง ฉันวิ่งไรงี้ ฮ่าๆ ตลกดี …มันก็คือการแข่งขันอ่ะเนาะ นิดนึง สนุกดีค่ะ ทีนี้เริ่มมีคนสวนมาร่ะ กรี๊ดดด นาวินต้าร…. คนอะไรนะ หล่อออออ กล้ามเบ้อเริ่ม แต่งตัวนี่แบบ…ดีมากกก หัวจรดเท้า อยากจะข้ามเลนส์ไปเซลฟี่ด้วย แต่ก็ต้อง Keep Look วิ่งต่อไป 555 แล้วก็คิดว่า….ทำไมมันไกลจังฟระ เค้ากลับตัวกันแล้วหัวขบวน ….เข้ากม.ที่ 13 -15 ปุ๋มยังสบายๆ อยู่เลยนะ ณ จุดน้ำ โห ชอบจุดเกลือแร่มาก กินแล้วสดชื่น เจอส้มนี่ไม่สนใจมือใครปลอกให้ หยิบกินคือฟินมาก เติมพลังสุดๆ

เป็นช่วงเดียวที่ได้หยิบไอโฟนมาถ่ายรูปเป็นช่วงเดียวที่ได้หยิบไอโฟนมาถ่ายรูปปุ๋มไม่ค่อยจะได้หยิบไอโฟนมาถ่ายรุปนัก ก็วิ่งอยู่อ่ะเนอะ ตัวแต่เดินถ่ายรูปเสียเวลา แต่ครั้งนี้ตั้งใจว่าอยากได้สักสองสามรูป เอามาเขียนบล็อค ไม่เคยมีรูปตอนวิ่งเลย มันควรมีเก็บไว้บ้าง สนามนี้คงมีอะไรให้จดจำเยอะ มันมีจุดนึง คือจุดให้น้ำมนต์ ปุ๋มถ่ายไม่ทัน มันเหนื่อยพอดี ไหว้พระรับน้ำมนต์แล้ววิ่งตตัดหน้าท่านมาเลยไม่จอดด้วย จำได้รัตน์บอกว่า พอถึงจุดให้น้ำมนต์ มันคือจุดที่ชีวิตแย่พอดีนะพี่ปุ๋ม จำไม่ได้กม.ที่เทาไหร่ แต่เหมือนเล่ากันมาว่า พอผ่านจุดน้ำมนต์ื ชีวิตจะดีขึ้นมีกำลังใจขึ้น เหมือนจะช็อตแล้วช่วงนั้น เป็นกม.ที่เหนื่อยพอดี น่าจะสัก 15 แต่ปุ๋มรู้สึกว่า ไม่เหนื่อยมาก …. ไปต่อได้ เริ่มเดินเกิน 20 วินาทีเริ่มเดินเกิน 20 วินาที จุดที่เริ่มรู้สึกว่าแย่น่าจะเป็นกม.ที่ 18 คือเหมือนกับเท้าเรามันหมดแรง กล้ามเนื้อที่น่องมันเริ่มไม่มีแรงจะก้าว ปุ๋มมองว่า่ …..ทำไมไม่ถึงจุดที่จะเข้าเมืองเสียที ด้านหน้าทำไมยังเป็นภูเขาอยู่ฟระ …เฮ๊ยยย ตากล้องไปไหนนนนน (คือเจอตากล้องแปลว่าจะถึงแล้ว ) แล้วก็วิ่มาเจอตากล้อง ปุ๋มกัดฟันเฮือกกก วิ่งสิปุ๋มวิ่ง แกเดินแล้วใครเค้าจะถ่ายกัน ก็เลยกัดฟันวิ่ง ผมปลิวเรอ เหมือนวิ่งเร็วมาก เพื่อจะได้รูปสวยๆ คราวนี้รู้แกวนะ ซื้อหมวกมาใส่ นอกจากจะบังแดด ซับเหงื่อบ้าง แล้ว ก็ช่วยปิดหน้าตาของข้าพเจ้า คือเวลาโทรมผมเปียก หน้าดำนี่มันทุเรศจริงๆ ก็ใช่สินะ เรามัน #นักวิ่งหน้าเละ นี่นา มีหมวกแล้วค่อยยังชั่วเอิ๊กๆ ….พอผ่านตากล้องมา ก็เดินสิคะ แล้วก็หาทางเลี้ยวเข้าตลาด เดินนานมากวิ่งไม่ไหวแล้ว อีกแค่ สามกม.ทำไมมันยาวนาน แล้วปุ๋มก็ถึงจนได้ กรี๊ดดด…เลี้ยวเข้าถนนแล้ว….ทำไมคนมันเยอะจังฟระ เต็มสองข้างทางเลย กล้องก็เยอะ ทำไงอ่ะ กัดฟัน วิ่งสิวิ่ง น่าจะกม.สุดท้าย คือ…หยุดวิ่งไม่ได้ ไม่มีใครเค้าเดินกัน กองเชียร์ก็เพียบ ….หยุดไม่ได้จิงๆ เหนื่อยมากก แต่ต้องวิ่งเข้าเส้นชัยนะ อายเค้า….”ลิ้นห้อย” คือรูปที่สาวสามารถถ่ายไว้ได้ แต่ไม่สามารถเผยแพร่ต่อสาธารณชนได้ 55 ตลกมาก ในที่สุดก็เข้าเส้นมาด้วยเวลา

เย้ ดีกว่าที่คิดไว้นะเย้ ดีกว่าที่คิดไว้นะ 3.12 ชม. เย้ ดีจังอ่ะ่ ทำได้แล้ว ดีใจมากกกกก…หลังจากดีใจ คือหิวสุดๆ หิวมากกก ได้ข้าวกระเพรา เป็นข้าวกระเพราที่อร่อยที่สุดในชีวิตเลย นั่งกินกับนัทกับวิตตี้ คุยกันเรื่องระหว่างทางวิ่ง…รู้สึก ชีวิต โดคดีเลย..ที่ได้ทำอะไรแบบนี้……
ปีนี้ได้เหรียญเงินนะรู้ยังปีนี้ได้เหรียญเงินนะรู้ยังคือความรู้สึกดีๆ เกิดขึ้นตอนหลังวิ่งเสร็จ ไม่ว่าจะวิ่งในสนามแข่ง หรือวิ่งที่สวน หรือในซอยข้างบ้าน มันมีเลเวลที่แตกต่างกันนะ และทุกครั้งที่เราชนะตัวเองได้ เราก็จะมีเลเวลของความสุขที่เพิ่มขึ้นในทุกระดับ แต่ปุ๋มขอยืนยันตรงนี้ว่า ทุกๆครั้งที่คุณออกไปวิ่ง สิ่งที่คุณจะได้กลับมาคือ “ความสุข” มันไม่ใช่เรื่องคิดไปเอง แต่มันเป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์ ที่เราต่างก็รู้กันว่า สารเอนโดรฟินที่หลั่งออกมาหลังจากการออกกำลังกายน่ะ มันทำให้เรารู้สึกดีจริงๆ …แกงค์ฮาฟมาราธอน ปีหน้าใครจะไปมาราธอนก็เชิญนะคะ 555แกงค์ฮาฟมาราธอน ปีหน้าใครจะไปมาราธอนก็เชิญนะคะ 555 มันเป็นความรู้สึก ที่เราไม่ต้องไปหาซื้อ ด้วยเงินทอง หรือต้องมีคนรัก เราแค่รักตัวเองออกไปออกกำลังกาย สิ่งที่ได้กลับมามันคุ้มค่าจริงๆ ไม่แปลกใจเลย ที่มีคนลุกขึ้นมาวิ่งกันมากมาย มากขึ้นทุกวัน เพราะมันมีอยู่จริงน่ะ ทั้งความสุขและสุขภาพที่ดี เหมือนโฆษณาชวนเชื่อเลย แต่ก็อยากชวนให้เชื่อจริงๆ ปีที่แล้วได้เหรียญทองแดง วิ่งมินิมาราธอนที่จอมบึงปีที่แล้วได้เหรียญทองแดง วิ่งมินิมาราธอนที่จอมบึง ปุ๋มวิ่งมาแล้ว 4 ปี เท่าจำนวนปีที่กลับมาใช้ชีวิตผญ.โสด จริงๆขอบคุณจุดเปลี่ยนของชีวิตช่วงนั้นนะ มันทำให้ปุ๋มพบเจออะไรหลายอย่าง … การวิ่งและการออกกำลังกาย เป็นสิ่งหนึ่งที่ปุ๋มค้นพบ และมันก็ทำให้ปุ๋มมีความสุข เติ่มเต็มชีวิตได้อย่างดีทีเดียว ผลเวลาการวิ่งจากชิพ ที่ติดไว้ที่รองเท้า...ดีใจไม่ใช่ที่โหล่ 55ผลเวลาการวิ่งจากชิพ ที่ติดไว้ที่รองเท้า…ดีใจไม่ใช่ที่โหล่ 55ไม่ว่าคุณจะออกมาวิ่งด้วยเหตุผลใด จงวิ่งต่อไป และมันจะดีมากๆเลย ที่เราอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุของคนๆ นึง เค้าออกมาวิ่งเหมือนเรา….หวังว่าจะมีสักคน ที่ออกมาวิ่ง เริ่มต้นวิ่ง หรือเดินออกกำลัง หรือทำในแบบที่ปุ๋มทำ …มีความสุขกับทุกนาทีของชีวิตนะคะ สู้ๆ ปล.ขอบคุณการวิ่ง ที่ทำให้ปุ๋มได้เจอกับเพื่อนดีๆ มากมาย คำๆหนึ่ง มักขึ้นมาในหัว “คบคนพาล พาลไปหาผิด คบนักวิ่ง พาไปลงสนามใหม่ๆ เสมอ” ฮ่าๆๆ ขอบคุณนะ ที่รออยู่ที่เส้นชัยเสมอ ไว้เจอกันใหม่ปีหน้าจ้าาาทุกคน เลิฟยูวววววน๊า (อยากวาดรูปแกงค์ทาก แต่หากรอวาดรูปเสร็จคงไ่ม่ได้อัพบล็อคแน่ๆ ติดไว้ก่อนแล้วกันโพสไปก่อนนะอิอิ) ปล.2 ยาวมาก ใครจะอ่านฟระ ใครอ่านจบ นอกจากกดไลค์แล้วบอกเค้าทีว่าจบ 555 จะได้ดีใจสองทีซ้อนเลย ไปล่ะ บายยย

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply