ชีวิตโหมดนี้

…จะมีความสุข…
โพสนึงจากแฟนเพจ อ่านแล้วกลับมาอ่านอีกบ่อย เพราะรู้สึกดีที่ได้คิดแบบนี้ ก็เลยคิดว่า เขียนบล็อคถึงความรู้สึกนี้แบบยาวๆดีกว่า

 


หากจะถามปุ๋มว่าตอนนี้ชีวิตปุ๋มอยู่โหมดไหน ปุ๋มคงตอบได้ว่า โหมดอ๊าตค่ะ อาร์ต ที่มาจาก ART ที่แปลว่าศิลปะอ่ะค่ะ ปุ๋มก็ไม่รู้ว่า คนเราในแต่ละช่วงวัย มันแตกต่างกันมากขนาดไหน อ้อ ๆ อาจจะมี บางคนเข้าโหมดแต่งงาน เข้าโหมดท้อง และโหมดมีเบบี๋ ชีวิตก็เปลี่ยนเนอะ  แต่สำหรับปุ๋ม ชีวิตค่อยๆ กลายร่างไปอย่างช้าๆ … จากคนธรรมดา ที่อาจจะพกแค่อุปกรณ์ไอที หนังสือ แล้วมาเป็นพกกล้องถ่ายรูป พกตุ๊กตาไปไหนมาไหน … ช่วงนี้ชีวิตปุ๋ม พก ..กระดาษ ดินสอ ยางลบ …หากไปไกลหน่อย ก็จะมีจานสี พู่กันไปด้วย… นี่แหล่ะค่ะโหมดชีวิตปุ๋มในช่วงนี้


ถามว่ามีความสุขไม๊ ตอบได้เลยว่า “มาก” … รู้ได้อย่างไร ก็รู้ได้จากเวลามองรูปโต๊ะทำงานของตัวเอง ที่ถ่ายรูปไว้ มันก็รู้สึกดีอ่ะ มันมองแล้วถามตัวเองว่า …นี่คือชีวิตเราจริงๆเหรอ โต๊ะ ที่เต็มไปด้วย เศษยางลบ กระดาษทิชชู่เปื้อนสี จานสีเลอะๆ เทอะๆ กับขวดโหลแก้วใส่พู่กันหลายขนาด….ใช่มันคือชีวิตแบบที่ปุ๋มอยากเป็นมานานแสนนาน หากปุ๋มเพียงแต่วาดรูป …ไปวันๆ ก็อาจไม่ได้ปลื้มเท่านี้ เท่าที่มีคน ชอบงานของเรา จนมายอมเสียเงินจ้างให้เราวาดให้….ใช่ มันคือ “งานของปุ๋ม” ….งานที่มีผลตอบแทน มีคนอยากได้ นั่นแหล่ะมั๊ง ต้นเหตุของรอยยิ้ม

หากปุ๋มเป็นเด็กคนนึง ที่ตอนเด็กๆ พ่อแม่พาไปเรียนศิลปะ เข้าโรงเรียนก็ได้เรียนศิลปะ เข้ามหาลัย ก็ต่อคณะศิลปะ ตามที่ใจชอบ หรือพ่อแม่เห็นแวว ปุ๋มก็อาจจะเฉยๆ กับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีค่ามากมายอะไร การได้วาดรูปแลกตังค์มัน..รู้สึกดีมากๆ อาจจะมากพอๆ กับ เดินเข้าห้องประชุมที่ตึกหรูๆใจกลางเมือง ขายโปรเจกท์ร้อยล้านให้บริษัท ถึงแม้ว่าภาพที่ปุ๋มวาด มันไม่ได้มีมูลค่ามากมายอะไรนัก เงินที่ได้อาจจะพอแค่อาหารแมวถุงนึงก็ได้ แต่สำหรับจิตใจ….มันเป่งๆ แบบปลื้มๆ อย่างเห็นได้ชัด ปุ๋มเลยคิดว่า ปุ๋มมีความสุขนะ กับชีวิตโหมดนี้

ปุ๋มชอบนั่งดูรูปเก่าๆ รูปที่เคยถ่ายไว้ เรื่องราวเก่าๆ ที่ถูกบันทึกไว้ตาม Social Network ต่างๆ บางทีย้อนกลับไปดูเป็นปีๆ ตอนนั้นเราทำอะไรอยู่ ตอนนั้นเรามีความสุขแค่ไหน รอยยิ้มนั้นมันมีอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า หน้านี้ ตอนนั้นแอบเศร้าเพราะเรื่องอะไร…ปุ๋มก็วนเวียนอยู่กับชีวิตตัวเอง อยากรู้จัง คนอื่น….เค้าเป็นกันไม๊หืม?? ชีวิตที่เดินก้าวฉับๆ มุ่งแต่จะไปข้างหน้าอย่างเดียว มันเหนื่อยไปไม๊อ้า…หันมองความสุขรอบๆ ทางที่เราเคยผ่านมา ก็ช่วยเพิ่มความชุ่มชื้นให้กับหัวใจดีนะ พอหัวใจดี ก็ค่อยๆ ก้าวเดินต่อด้วยความสุขที่หล่อเลี้ยงอยู่ในหัวใจไง..ดีไม๊

จริงๆ ปุ๋มยังมีโหมดอื่นที่ต้องรับผิดชอบอยู่ และต้องยอมรับหลายๆ ครั้งว่า บางทีมันก็เหนื่อย เวลาเจอปัญหาอะไรที่เราแก้ไขไม่ได้ เราก็อยากหยุด อยากถอย แต่อันนี้ก็คงเหมือนกับการทำงานของทุกๆคนบนโลกใบนี้ ปัญหาใหญ่แค่ไหน….เราก็ต้องเดินต่อ เดินต่อไป…. แต่หลายครั้ง ที่ปุ๋มหยุดเดิน แอบเลี้ยวไปทางอื่น ไปแอบนั่งวาดรูปในพงหญ้า ไปแอบนั่งใต้โคนต้นไม้ฟังเพลง … และนี่คือปัญหาใหญ่ในชีวิตของปุ๋ม งานที่อยากทำ ไม่ได้ตัง ก็ทำ งานที่ไม่อยากทำ …ได้ตัง แต่ไม่อยากทำ มันก็ไม่ได้ทำ  -___-” ไม่ชอบเลย …ไม่ชอบตัวเองนะ ไม่ได้ไม่ชอบเจ้าของงาน… ก้มหน้าก้มตาเคลียร์ตัวเองบ้าง แล้วหันกลับมาสะสางมันซะ …ปีใหม่นี้หยุดยาว อยากทำให้หมดจริงๆ (เหมือนจะบอกตัวเองอย่างนี้ทุกปีใหม่)

หลายอย่างในชีวิต กำลังไปได้ดี ได้ทำในสิ่งที่รัก ที่ชอบมาตลอด … ได้ไปในที่ที่อยากไป เสมอๆ อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากกินอะไรก็ได้กิน ….อยากจะใช้ชีวิตแบบไหน ก็ได้ใช้ ….แล้วจะเอาอะไรอีก ทำไม เราต้องรู้สึกว่า “มันยังไม่พอ” มันขาดอะไรไปน๊อ… แต่หากว่า ได้ไอ้ที่ขาดไป เข้ามาในชีวิต แล้วมากะทบๆ กับชีวิตในสามพารากราฟข้างบน ให้ไม่เป็นไปอย่างเดิม….ก็ไม่ต้องเข้ามาก็ได้นะ ฮ่าๆ (บอกใคร อ่อ บอกตัวเอง) …อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้วหล่ะ … จบดีกว่า

บันทึกไว้วันนึงที่รู้สึกดีกับชีวิตตัวเอง

 

Leave a Reply