หนีผีที่ TCDC

วันนี้ปุ๋มไปวิ่งหนีผีมา !! โอ้ว มาย บุ๊ด ด้า……คือว่า ไม่รู้เพราะอยากเล่ามากๆ หรือเพราะเพิ่งได้คีย์บอร์ดมาใหม่ไม่แน่ใจ อิอิ (พิมพ์บล็อคนี้ด้วยไอโฟน กับไวเลสคีีย์บอร์ดบนที่นอนเมื่อคืน)
เอาว่า…ปุ๋มอยากเล่าจริงๆนะ อยากอธิบายความรู้สึกมาก มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นสำหรับปุ๋มมากๆ….ฝึกการเขียนแบบบรรยายโวหารด้วยไง
เนื่องด้วยวันนี้ มีเวลาช่วงเย็นเหลือ หลังจากนั่งทำงานในร้านกาแฟมาพักใหญ่ๆ นึกขึ้นได้ว่าอยากดูหนังเรื่องนึง “Social network” ลองเสริ์ชหาทางเนต ผ่านไอโฟนดู ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ว่ามีฉายที่ SF เอมโพเรียมใกล้ๆในเวลาที่โอเค เรียกได้ว่า เดินทางไปสิบห้านาที ซื้อตั๋วก็เข้าดูได้เลย ไม่ต้องรอ และไม่ต้องกลับบ้านดึกด้วย
http://www.tcdc.or.th/files.php?lang=th&act=view&id=3631&fit=250x500
เดินทางไปถึง ที่ซื้อตั๋วหนัง ซื้อตั๋วหนึ่งใบ ดีใจที่ยังฉายอยู่นึกว่าออกไปแล้วเสียอีก ด้วยความที่รู้ธรรมเนียมโรงหนังสมัยนี้ว่า ต้องฉายโฆษณาจนคุณสปอนเซอร์ทั้งหลายพอใจก่อนถึงจะฉายได้ งั้นขอโอ้เอ้ก่อนแล้วกัน ปุ๋มมุ่่งตรงไปที่ TCDC ทันที ชอบแวะเข้าไปดู วันนี้จัดอะไรน๊า..มองไป อืม….ป้ายด้านหน้าเหมือนภาพวาดการ์ตูนไทยผี เล่มละบาท หรือโปสเตอร์ที่เป็นรูปวาดที่มักตั้งอยู่หน้าโรงหนังสมัยก่อน ก็นึกสนุกว่า ดีๆ อยากดูๆ ….เคยเข้าไปสองสามครั้ง ก็สนุกดี (เหอ เหอ)
http://www.tcdc.or.th/files.php?lang=th&act=view&id=3767&fit=250x500
ปุ๋มเดินเข้าประตูไป มืดมาก แอร์เย็นเฉียบ พอผ่านประตูเลื่อนเข้าไป ก็มีเสียงเหมือนในหนังผีเลย เปิดขึ้นมาพอดี มองไปก็เป็นช่องทางเดินเล็กๆ ที่ต้องเข้าไปแล้วมีซอยหักมุมอยู่ด้านหน้า เดินไปก็กลัวเสียง และความมืดแล้ว มองไปที่พื้น อ่า.มีรอยเลือดดด เหมือนลาก…อะไรเข้าไป แง….เค้ากลัว มองไปที่ผนัง มันขึ้นแสงเป็นตัวหนังสือว่า…”เรากลัว สิ่งที่เราคิด เราเห็น สิ่งที่เรากลัว” คืออยากถ่ายรูปนะตอนนั้น แต่….ด้วยบรรยากาศทั้งหมด ไม่ไหว ขอเดินย้อนกลับมาดีกว่า…หน้าตาตื่นเชียว ความน่าสะพรึงกลัวยังไม่หมดแค่นั้น ปุ๋มก็เดินทะลุประตูทางเข้าออกมา แล้วบอกพี่รปภ.ว่า…
“คือ..กลัวอ่ะค่ะ ไม่กล้าเข้าไป น่ากลัวจัง ผ่านตรงนี้ไปแล้วน่ากลัวไม๊คะ”
“อ๋อ ตรงทางเข้ามันมีเซนเซอร์เสียงน่ะครับ ไม่มีอะไร เข้าไปก็เป็นห้องโถงใหญ่ๆ เหมือนเดิม คนกลัวตรงนี้แล้วเดินกลับมากันเยอะเลยครับ” พี่รปภ.ตอบพร้อมยิ้มน้อยๆ
เราเห็นคนสองคนกำลังทำท่าอยากเข้าไป เป็นแฟนกัน ก็ถามเค้าว่า เข้าไม๊คะ จะขอตามไปด้วย คือไม่กล้าเข้าไปคนเดียว…สองคนนั้น ชี้ชวนกัน แล้วก็เดินเลี่ยงไป…ตายละหว่า….
แล้ว ก็ไม่รู้ทำไมว่าเราอยากเดินเข้าไปอีก…คงกลัวเสียฟอร์มมั๊ง เลยกลับไปคุยกับพี่รปภ.อีก พี่เค้าก็…”ดัน” ใจดี พาเข้าไป “ขอบคุณค่ะเพ่” แล้วพาเข้าไปก็ไม่พาไปให้สุดเฟ้ยยยย…...ตรูต้องพบกับอารายบ้างรู้ ม๊ายยยยยยยยยยย

ปุ๋มเดินผ่านรอย เลือดจางๆที่พื้นเข้าไป เลี้ยวขวา มืดมาก เย็นมาก พี่รปภ.ยังอยู่ พร้อมบอกว่า ไม่มีอะไรครับ มันเป็นทางมืดหน่อยเท่านั้น แล้วก็เลี้ยวซ้าย พี่รปภ.ยังอยู่ บอกว่า พ้นตรงนี้ไปก็ไม่มืดแล้วครับ…
http://www.tcdc.or.th/files.php?lang=th&act=view&id=3666&fit=250x500
ปิยะวรรณก็โล่งใจ เมื่อเดินมาเห็นแสงสว่าง และเริ่มมีข้าวของต่างๆ วางข้างทางแล้วพี่รปภ.ก็เดินจากไป….เราก็มองไปมองมา ด้านซ้ายเป็นจอหนังขนาดใหญ่เหมือนหนังกลางแปลง พร้อมโซฟานั่ง สามสี่เบาะ…แน่นอน ใครจะฉายมิกกี้เมาส์ เค้าก็ฉายหนังผีสิ ..ด้านขวา เหมือนมีห้องเล็กๆ ที่มองไปก็เห็น….ศาลพระภูมิเล็กๆ ตั้งอยู่กลางห้อง ….อืม…ไม่อยากเดืนเข้าไปนะนั่น ดูใกล้ชิดกันเกินไป ศาลเล็กๆ ที่ตั้งเสาสูงขึ้นมาจากพื้นไม่มาก อยู่ระดับออกเราเอง แต่ทางเดินตรงไปหมือนจะมีผ้ากั้นบางๆ แล้วเหมือนมีนู่นนี่นั่น อยู่ด้านหลัง…อ่อ ทุกคน อย่าลืม Soundeffect เสียงเหมือนหนังผี ช่วงที่ผีใกล้ออก ดังกล่อมตลอดเวลา สลับกับเสียงสวดๆ เสียงผีๆ คือมันปนกันไปหมด
เดินตรงไปก็ไม่ ได้ ก็ต้องเลี้ยวเข้าห้องศาลพระภูมิ เพื่อไปออกอีกห้อง ปุ๋มกลั้นใจวิ่งผ่านหน้าศาลพระภูมิไปค่ะ เข้าไปอีกห้อง ในใจคิดว่าจะเป็นห้องโถงโล่งๆ เหมือนที่เคยเห็นสักที ปรากฏว่า …ยังไม่ใช่ค่ะ…ตอนนี้เริ่มกลัวแล้ว เพราะมองไม่เห็นทางออกเลย ด้านหน้า มองไปมันเป็นผ้าดำบางๆ ขึงอยู่ แล้วมองลอดผ้าไปจะเห็นผี พร็อพต่างๆ ตั้งไว้ ….แต่ที่แน่ๆหนึ่งในนั้นต้องเป็น “กระสือ” แน่ๆ ซึ่งมันเคลื่อนไป ลอยยยย ไป ลอยยมา..มองไปอีกด้าน ก็มีผ้าดำขึงอยู่เช่นกัน มองทะลุผ้าไป เป็นจอหนังกลางแปลงอีกแล้วค่ะ ซึ่งคราวนี้จอตั้งสูงจากพื้นมาก..ฉายหนังเรื่อง แม่นาคภาคเก่า ที่น่ากลัวที่สุดอยู่ …..แง๊ วินาทีนี้ เริ่ม…กลัวมากขึ้นไปอีก…เพราะปุ๋มมองไม่เห็นทางออกเลยค่ะคือ…เดินไปจะ ถึงผ้า เจอผีก็ไม่กล้าเดินต่อ ไม่กล้ามุดไป คือไม่รู้จะไปทางไหน มันไม่มีทางออกค่ะ

เสียงเพลงประกอบหนังผีที่มีปุ๋มเป็นนางเอก ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง…

หนังผีก็ฉายไป มองไปทางไหนก็มีแต่พร็อพน่ากลัว….ไม่ไหวๆๆๆ ต้องกลับทางเก่า
เชื่อไม๊ วินาทีที่ต้องวิ่งกลับทางเก่า ก็น่ากลัวไม่แพ้กัน เพราะความกลัวที่เรามี ตอนที่หาทางออกไม่เจอ กำลังทำให้เราแย่ แล้วทางเดินกลับ ก็มีหลายช่วงที่มันน่ากลัวมาก ในความไม่มีอะไรนี่แหล่ะน่ากลัวที่สุด ช่องทางเดินเลี้ยวขวา เลี้ยวซ้าย เล็กๆก่อนถึงทางออก…นี่แหล่ะน่ากลัว เพราะมีแค่เราคนเดียว แทบจะวิ่งน่ะค่ะ หัวใจแบบเต้นแรงสุดๆเลย…โชคดีที่ประตูเลื่อนออก …..ฟร่วบบบบบ
พ้น มาได้….
ขำตัวเองสุดๆ….แต่ก็เก็บไว้ในใจ มองหาพี่รปภ.เค้าไม่อยู่พอดี ไม่งั้นจะอายกว่านี้ นี่แหล่ะที่เค้าบอกไว้ ว่า สิ่งที่เรากลัว ก็คือความคิดของเราเอง เพราะปุ๋มอยู่คนเดียวไงคะ มันเลยทำให้เราคิดไปไกล และกลัว หากไปกับเพื่อนสักคน ปุ๋มว่าปุ๋มคงไม่ฟุ้งซ่านและกลัวขนาดนี้
เดินตรงไปทางเข้าโรงหนัง ก็เริ่มกลัวความมืด โชคดีที่หนังตัวอย่างได้ฉายแล้ว ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมามากกกกกก โยกี้ หนังอนิเมชั่นหมีน้อยในป่าใหญ่ทำให้ยิ้มออกได้ และลืมความกลัวเมื่อกี๊ไปได้
ปุ๋มรู้สึกว่า ป๋มอยากเล่าความรู้สึกนี้ให้ฟังมาก แบบ…มันตื่นเต้นน่ะค่ะ สนุกนะ เหมือนเราไปเล่นรถไฟเหาะ กลัว เสียว….และคงเหมือนไปเที่ยวบ้านผีสิงในสวนสนุกมั๊ง สนุกที่ได้รู้สึก แปลกไปจากชีีวิตประจำวัน….เก็บไว้ อยากมาเล่า
เล่าผ่าน ทวิตเตอร์ก็ได้สั้นๆ เล่าผ่านเฟสบุคก็แปลกๆ เลยตั้งใจว่าจะมาใส่ไว้ในบล็อค เดี๋ยวนี้คงมาพร่ำๆ เล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฟังเยอะหน่อย จะได้ไม่อึดอัด ปกติไม่เคยเก็บไว้คนเดียวสักเท่าไหร่ มีอะไรก็เล่าหมดดดด…^^ เอาว่าทนๆ “คนขี้เล่า” คนนี้หน่อยแล้วกันนะจ๊ะ…
ปอลิง. เหตุการณที่เกิดขึ้น ปุ๋มว่ารวมแล้วไม่น่าเกิน 5-10 นาที….แต่เป็นช่วงเวลาที่ทำให้อะดีรนาลีนหลั่งได้มากมาย…..โอ้ววว มายบุดด้า
ปอลิง. หากใครไปแล้วรู้สึกว่า “ไม่เห็นหน้ากลัวตรงไหน”…ก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะคะ คือ….ณ วินาทีนั้นเค้ากลัวจริงๆอ่ะ และแต่ละคนอ่ะนะ ความกลัวก็ไม่เท่ากัน อีกอย่าง…เคยดูหนังผีที่ดันไปอ่านสปอยด์แล้วป่ะ คล้ายๆกัน…รู้แล้วก็ไม่กลัวดิ กลัวเพราะมันไม่รู้นี่แหล่ะเฟร้ย….

Tags:

5 comments

  1. อ่านไปลุ้นไป คิดในใจว่าถ้าเป็นตัวเองคงไม่เดินย้อนเข้าไปอีกแน่ๆ 555 เป็นคนขี้กลัว แล้วก็ไม่ชอบความเสี่ยงใดๆ ในชีวิตเลย หุหุ พี่ปุ๋มเก่งง่า ^^ บางครั้งอยากลองอะไรตื่นเต้นๆ แบบนี้บ้าง แต่ม่ายหวายยย กัวววว O_”

  2. เออ ตอนออกมาก็กลัวแล้วนะ แต่เหมือน แค่ทางเข้าเองก็ยังอยากรู้ว่าข้างในมีอะไร
    แล้วคุณพี่รปภ.ก็คอนเฟิร์มหนักแน่นไงว่าไม่มีอะไร เลยเข้าไปอีกที
    555 ไม่เก่งหรอก แต่ว่าอยากรู้มากกว่า
    หากเราไปด้วยกันคงวิ่งกันออกอีกแบบ เพราะเวลาอยู่กับเพื่อนมันจะฮา แล้วก็พากกันกลัวอีกแบบ
    หากเอาน้องพิณไป พี่ว่าร้องไห้ไม่เข้าแน่นอน 55

    ดีจังนะเขียนแล้วมีคนอ่าน คนเดียวก็ยังดี อิอิ

  3. […] TCDC มาแป๊ปนึงเมื่อ entry […]

  4. ตอนแรกแอบหลง เข้ามาดูรูป ของคุณแมวดื้อ แอบเห็นแอ๊ะมีคุณหวานใจด้วย
    น่ารักจังค่ะ ชอบแอบเข้ามาอ่าน คุณปุ้มเล่าเรื่องได้สนุก ตื้นเต้นไปด้วยเลย มาลงให้อ่านบ่อยๆน่ะค่ะ ชอบคุณปุ้มจัง

  5. ขอบคุณค่ะ ^^ แม่มดน้อยชะเอม……:)

Leave a Reply