วันนี้ขอเขียนถึงซีรี่ยส์ สุดเลิฟ

เราเริ่มรู้จัก ซีรียส์ US ก็ด้วย คุณแมวดื้อ หวานใจ นำมาเผยแพร่ให้ได้รู้จัก

จากเรื่อง LOST เป็นเรื่องแรก ก็ติดหนึบกันทั้งครอบครัว เรียกได้ว่า …ร้อง โอ้ว ว๊าย อ้าววว โห สุดยอด ไปมาตลอดทั้งเรื่อง

บอกตัวเองว่า สุดยอด เหมือนได้ดูหนังในโรง แบบไม่รู้จบ เพราะทุกตอนสนุกหมด มัน แบบมาราธอนกันทั้งพี่ทั้งน้อง

พอจาก LOST ก็มาทำความรู้จักกับ Grey’s Anatomy

โอ้ โหว กลายเป็นซีรีย์เรื่องโปรดกันไปเลย

เคยเห็นแต่รูปใส่ชุดหมอกัน วันนี้ขอรูปแบบแปลกๆบ้าง ดูคริสติน่าดิ…ชอบชีอ่ะ

เกือบปีแล้วอ่ะที่ได้รู้จักซีรีย์เรื่องนี้

ตอนนี้ที่อเมริกา ออนแอร์ Season5 อยู่ เราก็รอมานานเมื่อไหร่จะได้ดู

อย่ากระนั้นเลยไปเอามาดูอีกดีกว่า มีไฟล์ DVD ที่คุณแมวดื้อ ทำเป็น iphone ไว้ให้แล้ว สบายเลย

ฟังไปดูไปตอนทำงาน ได้ฝึกฟังภาษาอังกฤษด้วย ตาใช้เหลือบๆเอา

แต่เชื่อไม๊คะ…ยังต้องงหยิบกระดาษทิชชู่มานั่งซับน้ำตาได้อีก ขนาดดูไปแล้วนะเนี่ย อะไรมันจะตรึงอารมณ์ขนาดนั้น

คือซีรีย์เรื่องนี้มัน ดราม่าสุดๆ รักหวานก็หวาน ซึ้ง จะบทโหดก็เคสแต่ละเคส ก็ควักไส้ พุงออกมากอง แต่จะบทขำ ก็ฮาขี้แตกขี้แตน แบบ ชอบอ่ะ ชอบหมดเลยยยยย

ดูแล้วอินได้อีก…เรื่อยๆ

ตอนที่หยิบมาเป็น Season 3 ซึ่งมันมาก

เพราะมีอุบัติเหตุ ที่ทำให้นางเอกเกือบตาย มีความสูญเสียกับหลายตัวละคร ทำให้สะทือนอารมณ์มากๆ ไหนจะมีการแต่งงานของสองคู่ตัวละคร มีเลิก มีหย่า มีเซ็กส์ คือแบบ..เจ๋งมาก

ตอนต้น Season เริ่มด้วยความสะเทือนใจของ อีซี่ ซึ่งเธอเสียใจที่แฟนตาย ก็ทำขนมๆๆ เป็นการบำบัดของเธอ

ดูแล้วก็อิน ซึ้ง

กลับบ้าน เปิดรายการ ชอบมาก สอนทำขนม ทำของตกแต่งน่ารัก

ก็เชิญอีซี่ย์มาเป็นแขกพอดี อะไรมันจะพอดีปานนั้น..

ซึ่งมันพอดีกับความรู้สึกที่กำลังอินกับหนังเรื่องนี้มากเลย เลยถ่ายรูปเก็บไว้ (รายการออนแอร์ทาง TRUE เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง)

ขนมที่ทำง่ายมากก น่าทำสุดๆ แต่ก็ไม่ได้ทำขนมนานแล้ว แต่ก็แอบจดสูตรไว้ด้วยแหล่ะ

ไม่รู้เมื่อไหร่จะกลับมาบ้าทำขนมอีก สนุกดี

ก็หากใครยังไม่ได้ดู ก็ไปหามาดูนะคะ รับประกันความสนุก

ทุกตอนมีคำพูดคมๆ ดีๆ เสมอ…แอบน้ำตาไหล อินไปกับคำเหล่านั้น หลายต่อหลายตอน

รอให้ดูรอบที่ 3 รอบที่ 4 แล้วจำคำพูดได้จะรีบมาเขียนเลย

อ่าเสริ์ชใน google เพียบเลย

Dr. Meredith Grey: At the end of the day, there are some things you just can’t help but talk about. Some things we just don’t want to hear, and some things we say because we can’t be silent any longer. Some things are more than what you say, they’re what you do. Some things you say cause there’s no other choice. Some things you keep to yourself. And not too often, but every now and then, some things simply speak for themselves.

โอเคเนอะ ชอบอ่ะ

ไปล่ะจ้ะ

ไม่ได้อัพเลย แต่มีเรื่องจะเล่าเยอะแยะ

เขียนบล็อคหลายที่เกินไป จนอัพกระจัดกระจาย พยายามคิดและบังคับตัวเองให้ได้ว่า ที่นี่คือที่ที่ถูกต้องแล้ว ใครๆ เค้าก็อัพบล็อคแบบนี้กัน (คือพวก Stand alone จดโดเมนของตัวเอง) คืออาจติดกับแบบ Community แบบมีคนมาอ่าน มีเพื่อนมาคอมเมนท์มันก็สุขใจกว่า

เอาล่ะ ไม่แก้ตัวแล้ว เริ่มกันเลยดีกว่า

เมื่อวันอาทิตย์ ที่ผ่านมาน่ะ แพลนไว้ว่า เอาล่ะ เลิกขึ้เกียจได้แล้ว ต้องไปถ่ายรูปแล้วนะ

ไม่มีรูปจะไปส่งประกวดกับเค้า ซึ่งเค้าต้องส่งประกวดภายในวันที่ 25/11 นี้แล้ว อาทิตย์หน้าก็ไม่ว่าง ต้องอาทิตย์นี้เท่านั้น ซึ่ง…เรียกได้ว่า วินาทีสุดท้ายกันอีกแล้วเรา

บางปู ตอน 7.00 ่น

บางปู : อันนี้ไม่ได้อยู่ในแพลนมาก่อน ได้ยินข่าวแว่วๆ ว่า นกนางนวลมาแล้ว ก็เลยบอกป๊าว่า ป่ะ ไปถ่ายรูปกันป๊า ปลุกด้วยนะ สักตีห้าครึ่งแล้วกัน

ใจตั้งใจว่า รูปเซตนี้จะให้พี่เอ๋ Monaedoll ไปทำปฏิทินปีหน้า ที่พี่เอ๋ขอไว้ บอกว่า รายได้จะเอาไปทำบุญ เราก็ อ่ะ โอๆ อยากมีปฏิธินเป็นรูปของเรากะเค้าบ้าง ให้ไปหลายรูปไม่รู้พี่เค้าจะเลือกรูปไหน

แต่เราชอบรูปนี้นะ หนาวๆดี

ทำสี Sepia สวยดีเนาะ (ชมตัวเองอีกแล้ว)

แต่ขอบอกว่า เบื้องหลังนี่ โหดสุดๆ เพราะว่า

เราไปถึงบางปู ก่อนหกโมงเช้าก็จริงๆ ไปรอพระอาทิตย์ขึ้น แต่วันนั้นนะ เมฆหนาสุดๆ ไม่มีแสงจะลอดผ่านมาได้เลย เศร้าๆ ใช้ ISO 800 กลับมาแก้แม่เจ้า น๊อยส์กระจาย

แต่พอสัก 7 โมง ก็มีฟ้าเปิดช่องให้แสงอาทิตย์สว่าง ลอดมาได้ ได้มาหลายรูปก็ดูดี นำมาปรับ Temp ใน DPP เพิ่มนิดหน่อย ให้แสงมันไม่ตุ่น แล้วก็ดูวอร์มๆ ส้มๆ …ใส่อุณหภูมิไปสูงๆ กลายเป็นพระอาทิตย์ตอนเย็นไปซะนี่ ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่า..ภาพออกมาสวยก็พอแล้ว สีไม่ตรง ตรง อันนี้ ถือเป็นศิลปะนะกั๊บ

อย่างรูปนี้ ปรับ Curve เล่นใน DPP ตลกดีเดี๋ยวนี้ เล่น Curve ใน DPP สนุกสนาน ด้วยความที่งานที่ต้องแก้สีด้วย DPP หลายๆร้อยรูป บางทีรูปซ้ำ มันก็เบื่อ ก็อยากเปลี่ยนสีบ้าง แต่เครื่องมือใน DPP ก็มีอยู่แค่นั้น เล่นไปเล่นมา ไปปรับ เส้นสีน้ำเงิน สีแดง สีเขียว เลยได้สีแปลกๆ เต็มเลย

รูปเซตนี้ กลายเป็นไปได้ดีจากรูปของน้ำส้ม (Aubrey) กับน้องบุญชู (Wonder Frog)

ได้เวสป้า คันงามที่ยืมมาจากน้อง Lemon ว๊าว ดีมากๆเลยอ่ะ สรุป ลงไปนอนก้มถ่ายกับพื้นระนาบ ได้รูปที่ดูสัดส่วนตุ๊กตากับสะพานอยู่คู่กันเลย ดูเป็นเมืองของตู๊กตาเลย มีนกบินด้วยนะ ก็เลยตัดสินใจส่งรูปนั้นเข้าประกวดแล้วกัน

รูปที่ส่งเข้าประกวด ขอนำมาพูดถึงหลังจากที่ปิดรับสมัครรูปแล้วนะคะ โหะโหะ

บางปู ยังสวยงามเหมือนเดิม

ตอนไปถึง แอบใจแป้ว ทำไมนกน้อยจัง แต่สักพักพอคนเริ่มโรยอาหาร มันหมูกรอบๆ มันก็บินมาจากขอบฟ้า รู้สึกดีมาก ที่มันเริ่มบินมา บินมา จากนั้นก็ มากันเต็มไปหมดเลย

หากจะมาไม่อยากมาซื้อ มันหมู เลอะๆมือ ก็เตรียมขนมปังไปด้วยก็ได้นะคะ มันก็ชอบกินเหมือนกัน

ช่วงเช้า พระอาทิตย์ขึ้นทางซ้ายมือของสะพานค่ะ เมฆไม่เยอะ ก็จะได้รูปพระอาทิตย์สวยๆ

ช่วงเย็น พระอาทิตย์ตกฝั่งตรงข้าม ก็ได้รูปสวยๆเช่นกัน เพราะทั้งสองฝั่ง มีแต่ทะเล สวยงามมากค่ะ เห็นคนเอาขาตั้งกล้องไปแล้ว…อืม…เราน่าจะมีกับเค้าสักอันเนอะ เมื่อยคอ 55

ขากลับแวะซ้ำ น้ำเต้าหู้งาดำ ปาท่องโก๋ ไปฝากแม่ เจ้ากรรม แม่ซื้อมาเหมือนกัน อีก 1 ชุด ขำๆ กินหมดถุงเลย

======================================

สวนสยาม

ทำรูปคร่าวๆ แล้วก็ง่วงหลับไป

ตื่นมาแดดจ้าทีเดียว เราต้องไม่ขี้เกียจ และมันผลัดวันอีกไม่ได้แล้ว (เพราะไม่มีวันให้ผลัดแล้วอ่ะ) ตัดสินใจขึ้นแท๊กซี่ไปเลย …เพราะอยู่ดีๆ ฟ้าก็ครึ้มขึ้นมาซะอย่างนั้น

คอนเซปต์ :Background ม้าหมุน คลาสิค และ บั๊บเบิ้ล เพิ่มสีสันให้ภาพ

คือ ถ่ายรูปน้องไบล์ทในส่วน จนแบบรู้สึกว่า มุมมันหมดไปแล้ว หากไม่ได้ แสงพระอาทติย์ยามเย็นเข้าช่วย หรือ ทุ่งดอกไม้สีสวยๆ เป็นแบ๊คกราวด์ รูปที่ถ่ายในสวนมันก็เหมือนๆ เดิม เหมือนๆ คนอื่น เลยคิดๆ ใช่แล้ว…อยากไปถ่ายรูปที่สวนสนุกจัง

ก็เลย…ป่ะ ไปกัน

เช็คเส้นทางแล้ว แต่เวลาจะหมด ขอไปแท๊กซี่แล้วกัน

ไปครึ่งทาง แม่เจ้า…ฝนลงเม็ด กลับลำ เปลี่ยนใจ …กลับบ้านก็ได้ฟร๊า

แต่เกิดความเซ็งจัดขึ้นกระทันหัน เอาวะ ไหนๆ มาแล้ว ฝนอาจหยุดตก หรือ มีมุมที่ถ่ายรูปได้ก็ได้ ไปก็แล้วกัน ไปตาายเอาดาบหน้า

ฟ้าเป็นใจ > ชอบคำนี้จริงๆ รู้สึกเหมือนตัวเองโชคดีจัง “ฝนหยุด”

แต่ในความโชคดี ก็โกรธตัวเองที่ทำไมไม่ออกตั้งแต่ เที่ยง แสงแรงๆ  ภาพคงสวยใส ดูฟ้าตอนสี่โมงเย็นสิ มืดครึ้มมาเชียว ไม่ไหวเลยอ่ะ ใช้ ISO 800 อีกแล้วงานนี้

หอบเข้าของ พร็อพไปถ่ายรูปเต็มแล้ว แต่ก็ดันลืม ที่เป่า Bubble ไปได้ แต่ก็อันที่มีก็เล็กมากทำฟองสบู่ไม่ได้เยอะหรอก ก็ด๊านนน มีขายอีก 179 บาท เป็น แบบกดปุ่ม พ่น บู๊ดดดดด แบบสองใบพัดด้วยนะเออ… ซื้อเลย

อ่ะ ลืมเล่าเรื่องค่าผ่านประตู ที่สวนสยามค่าเข้าคนละ 200 บ. (แอบแพงสำหรับคนไปถ่ายรูปเฉยๆแบบเรา โชคดี ถามเค้ามีโปรโมชั่นไม๊…แม๊…รักบัตรเครดิตกรุงศรี กับ ซิมทรู ลดได้ตั้ง  50% แน่ะ เลยจ่ายแค่ร้อยเดียว สบายใจ

อุปสรรคเรื่องแสง ยังคงเป็นอุปสรรคใหญ่สุดของวันนี้ เท่านั้นยังไม่พอ ไอ้เราก็ หามุม ตามที่จินตนาการไว้ มุมแรกด้านหน้า ก็…มีที่วางน้องเยอะ แต่ติดม้าหมุนไม่หมด วางๆ กดๆ ไม่เวิร์ค ไปอีกทาง ด้านขวา ตรงนี้ คนเยอะมั่กๆ อาย…แต่ก็พอเวิร์ค แต่ไม่มีที่วางน้อง ต้องถือ

เลนส์ Fix 50 1.8 ไม่สามารถใช้ได้ เพราะ สุดมือเอื้อมถือตุ๊กตา กับ มือเอื้อมถือกล้อง ไม่สามารถถ่ายรูปน้องได้ เง้อ…ต้องเปลี่ยนเลนส์ ไปคนเดียวก็อย่างนี้  ไม่มีใครถือน้องให้ ก็ต้องใช้เลนส์ Kit  ยังพอถือเอง ถ่ายเองได้

แต่…แล้วใครจะเป่าฟองสบู่ให้อ่ะ

ผสมๆ หยิบมากด ปู๊ดๆ ไมไม่ออกเยอะเหมือนตอนเค้าสาธิตน๊า มือนึงกด มือนึงถือน้อง แล้วมือไหนกดชัดเตอร์ยะ…สรุป ไม่ทัน ไม่มีทางถ่ายทัน

เศร้านิดหน่อย…(ก็เยอะเหมือนกัน)

เดินถือถุง ต๊อกๆ เดินไปอีกมุมนึง

ว๊าววว สวรรค์ช่วยอีกแล้ว….

มีโต๊ะตัวนึง วางอยู่ ไปนั่งพักดูมุม เฮ๊ย มันพอดีเลยอ่ะ กับเบื้องหลังที่เป้นม้าหมุน วางน้องก็ได้ เข้าไปจับจอง แล้วก็จัดของอย่างดี

แหม…แต่อุปสรรคก็ยังตามมาราวี “แล้วใครจะเป่าบั๊บเบิ้ล” ทำมือพันกันอีกแล้ว ได้ยินคนที่ขายตั๋วของเรือถีบ พูดกันว่า “ไปช่วยเค้าหน่อยสิ” เราหันไปยิ้มหวาน ..”ช่วยจะขอบคุณมากเลยค่ะ”

เค้าก็น่ารักมากมายืนกดฟองสบู่ให้ กดใหญ่ ฟองเยอะบ้างน้อยบ้าง ลอยมาโดนเลนส์บ้าง แต่ก็ต้องกดไปก่อน กด กด กด และ กด…

คือกดมาเป็นร้อยรูป แล้วก็…บอกตัวเองว่า …นี่เอารูปเดียวนะนี่….ฮ่วย เหนื่อยจัง

แล้วก็ไม่รู้จะใช้ได้ไม๊ แต่มาแล้ว ทำแล้ว ก็ต้องทำให้ดีที่สุด

ขอบคุณคนขายตั๋วเรือถีบ ที่แสนใจดี..ไม่ได้คุณ…เราคงไม่ได้รูปอย่างที่อยากได้ ขอบคุณมากๆ ทุกๆคนเลย

กลับมาดูรูป…เง้อ…โต๊ะที่วางน้อง…สีเหลือง  -____________-” เหลืองมาก ถึงมากที่สุดอ่ะ หน้าน้องติดสีเหลืองแบบ แก้กันตาเหลือก หน้าเหลือง น๊อยส์เยอะ รูปอาจใช้ไม่ได้ก็ได้

แพคกระเป๋า…กลับบ้านดีกว่า

ลองหยิบเลนส์ Fix มาเล่น แหม…เบลอดี แต่ไม่รู้เลยว่าถ่ายที่ไหน ไม่เห็นอะไรเลย

รูปนี้จริงๆก็ชอบ แต่ก็เก็บไว้ดูเองดีกว่า หากส่งไปคงธรรมดาไปอ่ะ

ปล.รูปส่งประกวด ต้องเสียค่าส่งรูปละ 300 บ. เลยต้องเลือกอันที่แบบ..มั่นใจหน่อย

…

สวนสยาม ไปมาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ จำไม่ได้ แต่ความทรงจำตอนเด็กๆ มีที่นี่เป็นหนึ่งในความทรงจำที่สวยงาม แอบเดินไปแวะสวนน้ำ แต่ไม่ได้เข้าไป มันเย็นแล้ว นั่งรถกอล์ฟออกมา กินไอติมเป็นเด็กๆ … แอบอยากเล่นรถไฟเหอะ เดินไปดูราคา 150 บ. ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าแล้วกัน แหะแหะ  ^^”

แอบกินไข่นกกระทาห่อเกี๊ยวก่อนกลับบ้าน แก้หิว กลับบ้าน เปิดรูปดู…อืม…ฝ่อไปเยอะเลย ไมมันเละอย่างนี้ล่ะ ไม่เป็นไร..ค่อยๆ แก้กันไปแล้วกัน สู้ๆ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ่ายรูปคนเดียว เดินคนเดียว กินคนเดียว ไปไหนคนเดียว ก็เหนื่อยคนเดียว 555 จะสรุปทำไมเนี่ย เอาเป็นว่า ไม่ทำให้ใครรำคาญ อารมย์เสีย หงุดหงิด เบื่อ รู้สึกแย่ แค่นั้น..ก็พอแล้ว