นานๆ ทีนะคะ ที่ปุ๋มจะเขียนถึงหนังสือสักเล่ม เพราะปุ๋มเป็นคนที่ไม่ค่อยได้อ่านหนัังสือ (กรุณาอย่ารังเกียจ รู้ว่ามันไม่ดีต่อสมอง)
แต่ปุ๋มก็พยายามที่จะบอกตัวเองให้อ่านหนังสือเยอะๆ แต่ก็ยังทำไม่ได้ดีเท่าที่ควร หากปุ๋มอ่านหนังสือ มันจะมีบางอย่างที่ปุ๋มต้องหยุดทำ ขนาดขึ้นรถเมล์ไปทำงาน เวลาของการอ่านหนังสือ ก็อาจไปช่วงชิงกับ การเขียนหนังสือ (เขียนบนรถเมล์ได้ด้วย) ถักไหมพรม (ถักบนรถเมล์ได้ด้วย) คือเวลาทุกนาทีของปุ๋ม…มีอะไรต้องทำหมด
แต่เวลาออนไลน์หน้าคอม…มักแย่งชิงเวลาจากกิจกรรมอื่นไปเสียหมด น่าน้อยใจแทนหนังสือจริงๆ
วันนี้ปุ๋มจะเขียนถึงเรื่องนี้ “โตเกียว ไม่มีขา”
เชื่อไม๊คะ ว่าปุ๋มหยิบ และวางหนังสือเล่มนี้มากี่ครั้ง แต่แต่พิมพ์ครั้งที่ 1
แล้วก็ไม่ได้ซื้อเสียที จนครั้งนี้ …พิมพ์ครั้งที่ 8 แล้วค่ะ
จำนวนการพิมพ์ คงการันตีอะไรได้บางอย่าง
พอได้หนังสือมา ไม่อยากเชื่อ ปุ๋มอ่านไปเกือบจบ จนดึกดื่นเลย
การแบ่งบทตอนของการดำเนินเรื่องดีมาก คือ มันไม่ยาว เยิ่นเย้อ จนคนอ่านเบื่อไปเสียก่อน
แล้วในตอนสั้นๆ ไม่กี่หน้านั้นเอง ก็ดันมีจุดไคลแมกซ์ให้ได้คิด ได้ตาม และได้ซาบซึ้งไปตลอดทุกบท ใครจะเชื่อว่า ..
การอ่านหนังสือเล่มนี้ ทำให้เราน้ำตาไหล…เพราะอะไรไม่รู้ ตั้งสามครั้ง จำไม่ได้ว่าครั้งไหนบ้าง แต่…มันจริง
ไม่ใช่เพราะเศร้า แน่ๆ แต่มันตื้นๆ ไงไม่รู้…ในแต่ละบทยังแทรกไปด้วย คำคม ไม่ว่าจะของนิ้วกลมเอง หรือของคนอื่น…
รู้สึกดีมากที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้
อยากให้คนที่เรารัก รอบตัวได้อ่านด้วย
มีความเชื่อเช่นเดียวกับหนังสือ..
ความฝัน ก็เหมือนกันกับโตเกียว
มันไม่มีขา
ถ้าอยากไปถึง ต้องเดินไปหาเอง!
ไม่ว่าจะการไปท่องเที่ยวตามที่ต่างๆ เพื่อเปิดหูเปิดตา…หรือการตามหาความฝันอะไรในชีวิตสักอย่าง ล้วนแล้วแต่เราต้องก้าวเดินไปหามันทั้งสิ้น ปุ๋มเชื่อเช่นเดียวกัน
ยังมีหนังสือน่าอ่านของนิ้วกลม ที่เป็นแนว ไปเที่ยวตามที่ต่างๆ อีกหลายประเทศ อันต่อไป คงเป็น “นั่งรถไฟ ไปตู้เย็น” มังคะ
น่าอ่านจัง…ชอบเอเชีย ชอบจีน ชอบเกาหลี ญี่ปุ่น
ไว้อ่านแล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกนะคะ
วันนี้ ฝนตกแล้ว ขอตัวกลับบ้านก่อน
แล้วจะขยันๆ อัพค่า… ^__^
เวลาบนโลกใบนี้..ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ปุ๋มไม่รู้ว่ามันเริ่มเร็วขึ้น เร็วขึ้น ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
…
เผลอแป๊ปเดียว..นี่มันจะเข้าปลายปีอีกแล้ว
..
ทั้งๆ ที่เราก็รู้ ว่าเวลามันก็เดินของมัน..เท่าๆ กันทุกวัน ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงเลย
พระอาทิตย์ยังคงขึ้นตรงเวลา พระจันทร์ก็ยังคงทำหน้าที่เดิมเสมอ
…
แต่แปลกจัง ที่ปุ๋มรู้สึกว่า เวลา…ผ่านไปเร็วเหลือเกิน
..
“Capedium”
ปุ๋มใช้คำนี้เตือนสติตัวเองตั้งแต่เริ่มทำงานใหม่ๆ (ก็คงหลายปีผ่านไปแล้ว 555)
seize the day
ฉวยวันเวลาไว้
ประมาณว่า เป็นคำเชิญชวน แบบบ้านๆ ว่า
“เฮ๊ย คิดมาก จะทำอะไรก็รีบทำ..เดี๋ยวก็ตายแล้ว ทำไปเลย “
อืม ประมาณนั้น
…
ไม่อยากให้ตอนแก่ มานั่งคิดย้อนหลังว่า
“ถ้าตอนนั้นเราทำแบบนี้…ตอนนี้เราจะเป็นยังไง ชีวิตเราจะเปลี่ยนไปจากนี้ไม๊
แม้ชีวิตในวัยนี้ได้ล่วงเลยวัยแห่งสี่แยกอันตราย หรือช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมาแล้ว สิ่งที่ตัดสินใจอาจไม่ได้มีผลกับชีวิตมากนักเหมือนช่วงวัยรุ่น แต่มันก็ต้องยอมรับ ว่ามีผลต่อจิตใจ ในทุกช่วงของลมหายใจที่ยังเหลืออยู่
ดังนั้น
“จง ทำ ซะ”
…อย่าเพิ่งกลัวไปก่อน กับผลที่จะได้รับ แค่คิดว่าจะทำอย่างไรให้มันออกมาดีที่สุดก็พอ…
…
ทิ้งท้าย..ช่วงนี้ปุ๋มคงพยายามอัพ Blog บ่อยหน่อย อยากเขียนเยอะๆ ปกติปุ๋มก็เขียนนู่น เขียนนี่ อะไรอยู่บ่อยๆ แล้ว เพียงแต่ช่วงเวลาแบบนี้ อยากเหลาดินสอให้คม เตรียมกบเหลาดินสอใหม่ เหลาดินสอให้แหลมๆ …ก่อนที่ปุ๋มจะจรดดินสอลงกระดาษ…กระดาษ…ที่อาจจะเป็น กระดาษแผ่นสุดท้าย…ที่ปุ๋มจะมีโอกาสได้เขียนมัน..สู้ๆ
Squidy Crochet hat by me
I have many full time work to do..but Finally I choose to do the thing that I want to do..Yep It’s not amy work!! Hahaha
Many time happened like this with me.I ‘m not work just want to do hobby because it’s make me happy 
งานโครเชท์ ชิ้นนี้ ปุ๋มทำในช่วงเวลาที่ยุ๊งยุ่ง
ออเดอร์กางเต็มโต๊ะ ยังไม่เสร็จ งานในคอมยังมีอยู่
แต่ปุ๋มก็เลือกที่จะทำ “สิ่งที่อยากทำ” มากกว่า ”สิ่งที่ต้องทำ”
เป็นแบบนี้บ่อยๆในชีวิต – *- นิสัยไม่ดีเลย
แต่ปุ๋มก็ว่า…นิสัยแบบนี้ มันทำให้ปุ๋ม ไม่อยู่แต่ในกรอบของตัวเอง อาจจะดูล้นๆ ไปบ้าง แต่..ก็มีความสุขดีที่ได้ทำ
ไปดูผลงานกันดีกว่า
So cute right?!!
ไงคะ น่ารักไม๊ หมวกปลาหมึกสองสีสองสไตล์
ปุ๋มเห็นในหนังสือ Amigurumi สักเล่มในอินเตอร์เนต เก็บความประทับใจไว้ มิได้ก๊อปรูป หรือจดแพทเทิร์นไรไว้ คิดว่าไม่น่าจะยากมาก แล้วก็เป็นจริงดังคิด
My Model is Aubrey and Fruit Punch…Look She are very suit with the hat
งานนี้ได้นางแบบสองคน น้องน้ำส้ม (Aubrey) กับน้องหรรษา (Fruit Punch) นางแบบน่ารักมาก ใส่แล้วก็แบบ โพสท่าน่ารักดี ปลื้มมากๆเลย ขอบคุณนางแบบทั้งสองคนนะคะ
My Mom laugh when she saw my Corchet hat,Everytime that she laugh like this..It’s mean she so wonder ,How I can do this!!
But sure that..She very proud of me
ปุ๋มหยิบไหมพรมที่ซื้อมานานแล้ว มานั่งถักๆ สักพัก ก็เป็นรูปร่างแม่แอบหัวเราะ ตอนหมวกเสร็จ ..
จับเสียงหัวเราของแม่ได้เสมอ ตอนที่เห็นผลงานถักโครเชท์ของเรา เสียงหัวเราะ ที่ดูจะตลก กับผลงานของลูกสาวที่อยุ่ตรงหน้า หัวเราะ ไม่ใช่ขำอะไร เหมือนแม่จะขำในความสามารถของลูกสาวตัวเอง ประมาณว่า “มันทำได้ไงวะ” ก็คงปลื้มนิดๆ แต่คงงงมากกว่า ว่าทำไมทำได้ พร้อมบอกว่า “น่ารักดี”
ยังคิดเรื่อง เปิดหน้าเวบสำหรับขายของอยู่ ว่าจะยังไงดี
เออๆๆ เขียนเป็น Page ขึ้นมาดีกวา่ ใส่รูป ใส่โคีด แล้วก็ใส่อีเมล์ ให้คนติดต่อมาเนอะ เบอร์โทรศัพท์ เราไม่ควรทิ้งไว้หน้าบลอคใช่ป่าวคะ อืมๆๆ ใครอยากได้ก็ติดต่อทางอีเมล์แล้วกัน รูปสินค้า ก็ลิงค์มาที่หน้านแต่ละหน้า ที่เขียนถึงความเป็นไปเป็นมาของงานใหม่ๆ
เริ่ดๆ เค…จบล่ะนะ
You can contact me for order if you really need it.Thank you
ipumuq@gmail.com