11
Feb 15

Bear Hug Project Postcard by pumuq

1 ปีผ่านไป เพิ่งจะได้คลอด

ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำ มีคนชอบ ก็พอใจแล้ว (อุดหนุนคือขอบคุณมวาก เป็นขั้นกว่าของคำว่าชอบ อิอิ กราบขอบพระคุณค่า)
ชุดละ 170 บาท รวมค่าส่ง
มี 7 แบบ 7 ใบค่า โทนสีพาสเทล เอาไว้ส่งต่อความรู้สีกดีๆค่ะ….ใครรักหมี ชอบสีน้ำ ชอบเด็กน้อยผมชมพู ก็จับจองได้นะคะ

รูปวาดเซตหมี เกิดขึ้นประมาณปลายปีที่แล้
ขอบคุณแรงบันดาลใจ ที่ทำให้ปุ๋มได้วาดมันออกมา หากไม่มีเจ้าหมีปุ๋มก็คงไม่รู้จะวาดอะไร เอาว่ามันก็เป็นเรื่องราวๆดีๆ ระหว่างหมีกับเด็กหญิงผมชมพูระกัน คริคริ ทุกครั้งที่ดูรูปพวกนี้ปุ๋มก็นึกเหตุการณ์ต่างๆ น่าแปลกจัง ทำไมหากไม่มีเรื่องราว ปุ๋มวาดไม่ได้น๊อ คงเหมือนนักแต่งเพลงมั๊ง ต้องมีเรื่องราวก่อนถึงจะกลั่นกรองความรู้สึกออกมาเป็นงานศิลปะได้

อันนี้เป็นแพคเกจ สำหรับส่งให้ลูกค้านะคะ น่ารักมั๊ย คนที่ซื้อต่างชอบอกชอบใจกันใหญ่เลยดีใจที่ชอบนะคะไอเดียจาก Pinterest ค่ะ

รีวิวจากน้อง @Turbow ขอบคุณค่ะ และขอบคุณทุกคนมากๆจริงๆ ดีใจมากๆ

ความทรงจำที่ดี จะถูกบันทึกไว้ด้วยรูปวาดเหล่านี้…ตลอดไป ปุ๋มยิ้มได้ทุกครั้งที่เห็นมันนะคะ ขอบคุณมาก

Thank you my bear 

 

 

 


11
Feb 15

ในวันที่ฉันวิ่งฮาฟมาราธอนเป็นครั้งแรก

จะผ่านมาเกือบเดือนแล้ว สิ่งที่ยังติดค้างในใจ คือยังไม่ได้บันทึกเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่น่าจดจำในชีวิต เวลาผ่านไปเร็วราวกับติดจรวจ ยิ่งแก่ ยิ่งเร็ว …หากไม่จดไว้ มีหวังสูญสลายไปกับเซลล์สมองที่ฝ่อตัวลงไปแน่ๆ เลือกจดแบบโน้ทแล้วกันเนอะ เดาว่าน่าจะเล่ายาว …เกริ่นพอร่ะ เริ่ม !

เข้าสู่เลขสี่อย่างเป็นทางการ เป็นช่วงอายุที่ Bib ที่ต้องแปะในบนเสื้อเวลาเราไปแข่งวิ่ง จากอยู่กลุ่มเลข 3 ต้องมาอยู่กลุ่มเลข 4 ทำใจอยู่พักใหญ่ และคิดว่าปีนี้หากลงวิ่ง จะโกงอายุไปเรื่อยๆ 55555 ความคิดชั่วร้ายมาก แต่คิดว่าคงไม่เป็นไรและไม่มีใครมาสนใจนักวิ่งปลายแถวอย่างเราหรอก ตลกไม๊ เริ่มเริ่องก็ตลกแล้วนะ ทีนี้ เราก็สมัครโดยใช้พศ.ของน้องเราชิอะ แต่มันมีปัญหาตรงที่ น้องๆ ทีมทาก (ทีมทากคือน้องๆ ที่รู้จักกันได้เป็นเพื่อนกันเพราะการวิ่ง คืองานนึงมันต้องจัดทีมวิ่งผลัด ก็ไปรวมทีมกับเค้าเลยรู้จักและคบกันเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ) ทีมทากก็ผันตัวจากนักวิ่งมินิ กลายเป็นนักวิ่งฮาฟ ปีนี้ ก็จากฮาฟปีที่แล้ว กลายไปเป็น มาราธอน …คือ…เวลาคุยกัน ก็พุชกันไปมา เปลี่ยนระยะกันไม๊?? …แกงค์มินิ เมื่อปีที่แล้ว กลายเป็นสมัคร ฮาฟกันเกือบหมดเลย และทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ไม่ได้ซ้อม” ไอ่ย่ะ ! ….เอาสิ ลองดู 555

แกงค์ทากน้อยหอยสังแกงค์ทากน้อยหอยสังงานวิ่งจอมบึงมาราธอน เป็นงานวิ่งเก่าแก่่ ปีนี้ครบปีที่ 30 พอดี งานวิ่งที่คนทั้งตำบลมีส่วนร่วม อากาศดี วิวดี คนจัดงานดี อาหารถึง น้ำถึง เข้าใจนักวิ่งที่สุด จึงเป็นจุดเปลี่ยนระยะของใครหลายๆคน… เอาสิ …ลองดู ปุ๋มคิดว่า ปุ๋มน่าจะทำได้นะ อ่านบนบอร์ด มีคนอ่อนซ้อมกว่าเราอีกอ่านบนบอร์ด มีคนอ่อนซ้อมกว่าเราอีกปุ๋มถามน้องๆว่า ต้องเตียมตัวอะไรไม๊ เหลือเวลาอีก 2 อาทิตย์ น้องนัทบอกว่า พี่ปุ๋มเตรียมเพลงมาให้ครบสามชั่วโมงครึ่งก็พอ เป็นคำตอบที่ทำทุกคนยิ้ม แต่มันก็จริง เหลือเวลาแค่นี้ จะให้ซ้อมไปให้เจ็บตัวทำไม ปุ๋มตัดสินใจวิ่งยาว เพื่อดูความฟิตของตัวเอง สองครั้ง ครั้งละ 7 กม. อืม….คงรอดแหล่ะ เค้าไม่ได้บังคับให้วิ่งตลอด เราก็เดินไปวิ่งไปเหมือนเดิม คำนวนว่าไม่ให้เกิน 3 ชั่วโมงครึ่ง เป็นพอ ทุกครั้งที่คำนวนเวลาเข้าเส้นชัย ไม่ใช่กลัวบันทึกเวลาไม่ดีหรืออะไร  ปุ๋มอายเค้า กลัวเข้ามาแล้วไม่มีใครรอ ทุกคนไปอาบน้ำไรแล้วงี้ไง กะเวลาที่เพื่อนยังเดินกินข้าวกินหนมอยู่หน้าเส้นชัยให้ได้ นี่คือจุดหมายในการเข้าเส้นชัยของเรา เท่านั้นพอ 555 Bib ฮาฟมาราธอน ไม่มีอายุ ! สำเร็จ !Bib ฮาฟมาราธอน ไม่มีอายุ ! สำเร็จ ! วันที่มารับ Bib วุ่นวายนิดหน่อย เพราะว่า ปุ๋มเปลี่ยนจากมินิ เป็นฮาฟ ซึ่งฮาฟ จะมีชิปให้ด้วย ซึ่งชิปนี้ ปุ๋มตื่นเต้น เพราะไม่เคยติดชิพมาก่อน ชิพเอาไว้วัดเวลาอย่างเป็นทางการและประกาศร่วมกับผู้แข่งขันคนอื่น  Bib ที่ได้มาเป็นแบบสำรอง จึงไม่มีรุ่นอายุ 55 นี่คือดีใจใช่ป่ะ ไม่ต้องบอกใครว่า แก่แล้ว(แต่ก็รู้กันหมดตอนอ่านนี่แหล่ะ) พอรับ Bib เราก็ถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนานตามประสาเนาะๆ ตอนสมัครมินิ ไม่รู้สึกอะไรเลย ปีที่แล้วก็มามินิที่นี่ แต่พอตัดสินใจว่า ฮาฟ อะดรีนาลีนสูบฉีด ตื่นเต้นแฮะ เวลาตื่นเต้น มันรู้สึกดีนะ คล้ายๆ…การตกหลุมรัก คิคิ (เสพความรู้สึกนี้ได้จากการวิ่งนะจ๊ะ) มีหลายกลุ่มใช้ชื่อว่า "ทาก"เหมือนพวกเราเลยมีหลายกลุ่มใช้ชื่อว่า “ทาก”เหมือนพวกเราเลย หลังจากนั้นก็ไปเที่ยว กินกันตามประสาการไปวิ่งงานต่างจังหวัด ได้เที่ยวด้วย คือปิยะวรรณชอบตรงนี้ อิอิ ทีมฮาฟพร้อม !ทีมฮาฟพร้อม ! เรานัดเวลากัน ตื่นตีสามมั๊ง ตีสี่เราต้องไปถึงแล้ว โอ๊ยจำเวลาไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่า เช้ามากๆ เราต้องนอนเร็วเมื่อคืน สามทุ่มต้องนอนแล้ว ไม่เคยมาก่อน ซื้อยาแก้เมารถมากินจะได้หลับๆ โรงแรมก็น่ากัว 55 รีบๆนอน พอตื่น เราต้องมีการแต่งกาย เวลาทุกคนอยู่ในชุดวิ่ง ปุ๋มช๊อบชอบ อุปกรณ์เพียบ ชอบที่สุด ฟีลมาเลย  ก่อนจะปล่อยตัว แอบตื่นเต้น อากาศประมาณ 16 องศา หนาวมาก แต่เรารู้ว่าเด๋วเราวิ่งไปจะอุ่นเราก็ไม่ใส่เสื้อเยอะ ก็ทนหนาวกันแป๊ปนึง จำนวนคนวิ่งฮาฟเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าจากปีก่อน ปล่อยตัวก่อนจำนวนคนวิ่งฮาฟเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าจากปีก่อน ปล่อยตัวก่อน คนเยอะทีเดียว ทุกคนดูเต็มที่ วอร์มร่างกาย และพร้อมลุย……. ปุ๋มเปิดเพลงในไอโฟน เปิดแอพไนกี้ พร้อมแล้วน๊าทุกคน ท่านผู้เปิดงานพูดให้กำลังใจดีมาก เหนื่อยก็เดินนะท่าน ไม่ต้องกลัวไม่มีใครว่า ขอให้ทุกท่านกลับมาที่เส้นชัยให้ได้เป็นพอ โหหหหห หัวใจเต็มตื้น…ค่ะท่าน นู๋ก็หวังแค่นั้นแหล่ะ สบายใจร่ะ ไปวิ่งกัน  ที่จอมบึง นักเรียน ประชาชนทั้งหมู่บ้านจะออกมาเชียร์เรา มายืนเต้น มายืนให้น้ำ ตั้งแต่เราปล่อยตัว จัดเต็มกันมาก ปุ๋มตั้งใจว่าจะวิ่งแบบที่เคยวิ่ง คือวิ่ง 60 วินาทีในใจ เดิน 20 วินาที เคยทำแล้ว ได้เวลาดีกว่าวิ่งไป เหนื่อยก็เดิน เพราะมันจะเดินนานเกินไป ปุ๋มคิดว่าน่าจะทำได้ คือวิ่งให้น้อยกว่า ่3.30 ชม. คือเพซที่ 9 ก็จัดตามที่เตรียมมา ช่วงไหนแรงเยอะก็วิ่งไปเลย 120 วินาที แต่ตอ้งนับ ห้ามลืมนับ ช่วงวิ่งจึงถึอเป็นช่วงที่ทำสมาธิได้ดีช่วงหนึ่งของชีวิตนะ ใจอยู่กับก้าวที่เราวิ่งไป …อากาศดีชมัด….มีความสุขจังเลย (สารเอนโดรฟินเริ่มไหลออกมาพร้อมหยาดเหงื่อ) ปุ๋มวิ่งไปเรื่อยๆ สบายจัง เริ่มเข้า กิโลเมตที่ 10 จะเข้าสู่….สิ่งที่เกินที่เราเคยทำมาแล้วนะ เป็นไง ไหวม๊ายยยย ปุ๋มตะโกนถามตัวเองในใจ ได้ยินเสียงตอกลับมาว่า “สบายมากกกก ไปต่อเลยยย” แล้วปุ๋มก็วิ่งไปต่อ สิ่งนึงตอนวิ่งคือเราจะมีคู่แข่งในใจ คนนี้มันจะวิ่งสูสีกะเรา เราจะคอยดูเค้า ช่วงเราแซงจะรู้สึกดี สักพักเค้าแซง ไรงี้ ดูตอนเค้าเหนื่อย เค้าเดิน เป็นไง ฉันวิ่งไรงี้ ฮ่าๆ ตลกดี …มันก็คือการแข่งขันอ่ะเนาะ นิดนึง สนุกดีค่ะ ทีนี้เริ่มมีคนสวนมาร่ะ กรี๊ดดด นาวินต้าร…. คนอะไรนะ หล่อออออ กล้ามเบ้อเริ่ม แต่งตัวนี่แบบ…ดีมากกก หัวจรดเท้า อยากจะข้ามเลนส์ไปเซลฟี่ด้วย แต่ก็ต้อง Keep Look วิ่งต่อไป 555 แล้วก็คิดว่า….ทำไมมันไกลจังฟระ เค้ากลับตัวกันแล้วหัวขบวน ….เข้ากม.ที่ 13 -15 ปุ๋มยังสบายๆ อยู่เลยนะ ณ จุดน้ำ โห ชอบจุดเกลือแร่มาก กินแล้วสดชื่น เจอส้มนี่ไม่สนใจมือใครปลอกให้ หยิบกินคือฟินมาก เติมพลังสุดๆ

เป็นช่วงเดียวที่ได้หยิบไอโฟนมาถ่ายรูปเป็นช่วงเดียวที่ได้หยิบไอโฟนมาถ่ายรูปปุ๋มไม่ค่อยจะได้หยิบไอโฟนมาถ่ายรุปนัก ก็วิ่งอยู่อ่ะเนอะ ตัวแต่เดินถ่ายรูปเสียเวลา แต่ครั้งนี้ตั้งใจว่าอยากได้สักสองสามรูป เอามาเขียนบล็อค ไม่เคยมีรูปตอนวิ่งเลย มันควรมีเก็บไว้บ้าง สนามนี้คงมีอะไรให้จดจำเยอะ มันมีจุดนึง คือจุดให้น้ำมนต์ ปุ๋มถ่ายไม่ทัน มันเหนื่อยพอดี ไหว้พระรับน้ำมนต์แล้ววิ่งตตัดหน้าท่านมาเลยไม่จอดด้วย จำได้รัตน์บอกว่า พอถึงจุดให้น้ำมนต์ มันคือจุดที่ชีวิตแย่พอดีนะพี่ปุ๋ม จำไม่ได้กม.ที่เทาไหร่ แต่เหมือนเล่ากันมาว่า พอผ่านจุดน้ำมนต์ื ชีวิตจะดีขึ้นมีกำลังใจขึ้น เหมือนจะช็อตแล้วช่วงนั้น เป็นกม.ที่เหนื่อยพอดี น่าจะสัก 15 แต่ปุ๋มรู้สึกว่า ไม่เหนื่อยมาก …. ไปต่อได้ เริ่มเดินเกิน 20 วินาทีเริ่มเดินเกิน 20 วินาที จุดที่เริ่มรู้สึกว่าแย่น่าจะเป็นกม.ที่ 18 คือเหมือนกับเท้าเรามันหมดแรง กล้ามเนื้อที่น่องมันเริ่มไม่มีแรงจะก้าว ปุ๋มมองว่า่ …..ทำไมไม่ถึงจุดที่จะเข้าเมืองเสียที ด้านหน้าทำไมยังเป็นภูเขาอยู่ฟระ …เฮ๊ยยย ตากล้องไปไหนนนนน (คือเจอตากล้องแปลว่าจะถึงแล้ว ) แล้วก็วิ่มาเจอตากล้อง ปุ๋มกัดฟันเฮือกกก วิ่งสิปุ๋มวิ่ง แกเดินแล้วใครเค้าจะถ่ายกัน ก็เลยกัดฟันวิ่ง ผมปลิวเรอ เหมือนวิ่งเร็วมาก เพื่อจะได้รูปสวยๆ คราวนี้รู้แกวนะ ซื้อหมวกมาใส่ นอกจากจะบังแดด ซับเหงื่อบ้าง แล้ว ก็ช่วยปิดหน้าตาของข้าพเจ้า คือเวลาโทรมผมเปียก หน้าดำนี่มันทุเรศจริงๆ ก็ใช่สินะ เรามัน #นักวิ่งหน้าเละ นี่นา มีหมวกแล้วค่อยยังชั่วเอิ๊กๆ ….พอผ่านตากล้องมา ก็เดินสิคะ แล้วก็หาทางเลี้ยวเข้าตลาด เดินนานมากวิ่งไม่ไหวแล้ว อีกแค่ สามกม.ทำไมมันยาวนาน แล้วปุ๋มก็ถึงจนได้ กรี๊ดดด…เลี้ยวเข้าถนนแล้ว….ทำไมคนมันเยอะจังฟระ เต็มสองข้างทางเลย กล้องก็เยอะ ทำไงอ่ะ กัดฟัน วิ่งสิวิ่ง น่าจะกม.สุดท้าย คือ…หยุดวิ่งไม่ได้ ไม่มีใครเค้าเดินกัน กองเชียร์ก็เพียบ ….หยุดไม่ได้จิงๆ เหนื่อยมากก แต่ต้องวิ่งเข้าเส้นชัยนะ อายเค้า….”ลิ้นห้อย” คือรูปที่สาวสามารถถ่ายไว้ได้ แต่ไม่สามารถเผยแพร่ต่อสาธารณชนได้ 55 ตลกมาก ในที่สุดก็เข้าเส้นมาด้วยเวลา

เย้ ดีกว่าที่คิดไว้นะเย้ ดีกว่าที่คิดไว้นะ 3.12 ชม. เย้ ดีจังอ่ะ่ ทำได้แล้ว ดีใจมากกกกก…หลังจากดีใจ คือหิวสุดๆ หิวมากกก ได้ข้าวกระเพรา เป็นข้าวกระเพราที่อร่อยที่สุดในชีวิตเลย นั่งกินกับนัทกับวิตตี้ คุยกันเรื่องระหว่างทางวิ่ง…รู้สึก ชีวิต โดคดีเลย..ที่ได้ทำอะไรแบบนี้……
ปีนี้ได้เหรียญเงินนะรู้ยังปีนี้ได้เหรียญเงินนะรู้ยังคือความรู้สึกดีๆ เกิดขึ้นตอนหลังวิ่งเสร็จ ไม่ว่าจะวิ่งในสนามแข่ง หรือวิ่งที่สวน หรือในซอยข้างบ้าน มันมีเลเวลที่แตกต่างกันนะ และทุกครั้งที่เราชนะตัวเองได้ เราก็จะมีเลเวลของความสุขที่เพิ่มขึ้นในทุกระดับ แต่ปุ๋มขอยืนยันตรงนี้ว่า ทุกๆครั้งที่คุณออกไปวิ่ง สิ่งที่คุณจะได้กลับมาคือ “ความสุข” มันไม่ใช่เรื่องคิดไปเอง แต่มันเป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์ ที่เราต่างก็รู้กันว่า สารเอนโดรฟินที่หลั่งออกมาหลังจากการออกกำลังกายน่ะ มันทำให้เรารู้สึกดีจริงๆ …แกงค์ฮาฟมาราธอน ปีหน้าใครจะไปมาราธอนก็เชิญนะคะ 555แกงค์ฮาฟมาราธอน ปีหน้าใครจะไปมาราธอนก็เชิญนะคะ 555 มันเป็นความรู้สึก ที่เราไม่ต้องไปหาซื้อ ด้วยเงินทอง หรือต้องมีคนรัก เราแค่รักตัวเองออกไปออกกำลังกาย สิ่งที่ได้กลับมามันคุ้มค่าจริงๆ ไม่แปลกใจเลย ที่มีคนลุกขึ้นมาวิ่งกันมากมาย มากขึ้นทุกวัน เพราะมันมีอยู่จริงน่ะ ทั้งความสุขและสุขภาพที่ดี เหมือนโฆษณาชวนเชื่อเลย แต่ก็อยากชวนให้เชื่อจริงๆ ปีที่แล้วได้เหรียญทองแดง วิ่งมินิมาราธอนที่จอมบึงปีที่แล้วได้เหรียญทองแดง วิ่งมินิมาราธอนที่จอมบึง ปุ๋มวิ่งมาแล้ว 4 ปี เท่าจำนวนปีที่กลับมาใช้ชีวิตผญ.โสด จริงๆขอบคุณจุดเปลี่ยนของชีวิตช่วงนั้นนะ มันทำให้ปุ๋มพบเจออะไรหลายอย่าง … การวิ่งและการออกกำลังกาย เป็นสิ่งหนึ่งที่ปุ๋มค้นพบ และมันก็ทำให้ปุ๋มมีความสุข เติ่มเต็มชีวิตได้อย่างดีทีเดียว ผลเวลาการวิ่งจากชิพ ที่ติดไว้ที่รองเท้า...ดีใจไม่ใช่ที่โหล่ 55ผลเวลาการวิ่งจากชิพ ที่ติดไว้ที่รองเท้า…ดีใจไม่ใช่ที่โหล่ 55ไม่ว่าคุณจะออกมาวิ่งด้วยเหตุผลใด จงวิ่งต่อไป และมันจะดีมากๆเลย ที่เราอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุของคนๆ นึง เค้าออกมาวิ่งเหมือนเรา….หวังว่าจะมีสักคน ที่ออกมาวิ่ง เริ่มต้นวิ่ง หรือเดินออกกำลัง หรือทำในแบบที่ปุ๋มทำ …มีความสุขกับทุกนาทีของชีวิตนะคะ สู้ๆ ปล.ขอบคุณการวิ่ง ที่ทำให้ปุ๋มได้เจอกับเพื่อนดีๆ มากมาย คำๆหนึ่ง มักขึ้นมาในหัว “คบคนพาล พาลไปหาผิด คบนักวิ่ง พาไปลงสนามใหม่ๆ เสมอ” ฮ่าๆๆ ขอบคุณนะ ที่รออยู่ที่เส้นชัยเสมอ ไว้เจอกันใหม่ปีหน้าจ้าาาทุกคน เลิฟยูวววววน๊า (อยากวาดรูปแกงค์ทาก แต่หากรอวาดรูปเสร็จคงไ่ม่ได้อัพบล็อคแน่ๆ ติดไว้ก่อนแล้วกันโพสไปก่อนนะอิอิ) ปล.2 ยาวมาก ใครจะอ่านฟระ ใครอ่านจบ นอกจากกดไลค์แล้วบอกเค้าทีว่าจบ 555 จะได้ดีใจสองทีซ้อนเลย ไปล่ะ บายยย


18
Sep 14

สิ่งที่อยู่ข้างใน(ใจ)

ปุ๋มเชื่อเสมอว่า การที่เราอยากได้อะไรจากใคร เราควรต้องทำสิ่งนั้นให้เค้าก่อน

ในที่นี้ ไม่ได้อาจหมายถึงสิ่งของเสมอไป ความรัก ความใส่ใจ การแบ่งปัน เกิดขึ้นได้เมื่ออีกฝ่าย ได้รับจากอีกฝ่าย

อยากได้รับ ควรเริ่มจากการ “ให้” คำนี้จริงเสมอ

บางครั้งเราก็ลืมไป มัวแต่คิดว่า ทำไมเราไม่ได้ อย่างนั้น อย่างนี้ ถามตัวเองดีๆว่าเราได้ “ให้” เค้าบ้างหรือยัง

หลายๆเรื่องในชีวิต มันทำให้เราเผลอลืมที่จะรู้สึก ปล่อยชีวิตให้ไหลไปตามกระแสธารของสิ่งที่ต้องทำในหนึ่งๆ วัน บางครั้ง การที่เราสะดุดล้มลงในลำธารนั้น ก็เป็นการทำให้เราหยุดเดินฝ่ากระแสน้ำ มานั่งพักริมตลิ่ง เช็ดแผลที่หัวเข่า นั่งมองกระแสน้ำไหลเชี่ยวกราก เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากด้านนอก มีอะไรกันหนอ ที่เราทำผิด เราพลาด เราหลงลืม….สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับปุ๋มตลอดเวลา

การสะดุดล้ม….เป็นเรื่องที่ดีนะ

สักวันแผลก็จะหายไปเอง

ปุ๋มชอบรูปที่ปุ๋มวาดประกอบในนี้นะ มันเหมือนเตือนให้เรารู้ว่า สิ่งที่เราคิด อยู่ข้างใน ต่อให้เราไม่พูดมันออกมา วันนึง ยังไงเสีย ก็จะมีคนเห็นมัน และเค้าจะพูดหรือไม่พูด นั่นมันก็อีกเรื่องนึง

ดังนั้น จงเป็นคนที่คิดดี ไม่คิดร้ายกับคนอื่น เมื่อไหร่ที่มีความคิดแบบนั้นเกิดขึ้น ก็ดึงตัวเองกลับมาเสีย ว่าหากเป็นเราล่ะ เราจะคิดจะทำแบบนั้นไม๊ ใจเค้า ใจเรา ดังนั้นสิ่งที่ดีที่สุดก็คือ คิดดี คิดดี จงคิดดี ….^___^ อย่าเป็นคนไม่ดีนะ

 

สู้ๆ พักริมตลิ่งก่อน


13
Feb 14

Succulent ไม้อวบน้ำ

ด้วยความเชื่อที่ว่า เราสามารถอัพบล็อคได้ภายใน 20 นาที

ปุ๋มจะพยายามอัพบ่อยๆค่ะ

วันนี้รูปพร้อมอยู่แล้ว เลยจะมาเล่าเรื่องของงานอดิเรกชิ้นใหม่ ^^ ปุ๋มเพิ่งเริ่มรู้จักเจ้า Succulent ได้เดือนที่ผ่านมา คือเราคงรู้จะกระบองเพชรกันอยู่แล้ว แต่เจ้า Succulent นี่คืออะไร ชื่อไทยมันคือไม้อวบน้ำ แต่ถ้าเราเสิร์ชคำว่า “ไม้อวบน้ำ” ในไทยข้อมูลที่มีจะน้อยมาก ไปรวมกับพืชแบบอื่นอีก มันกว้างใหญ่จริงๆคำนี้ แต่หากเราเสิร์ชคำว่า​”Succulent” ข้อมูลมาเป็นตับ ฝรั่งเค้าเล่นกันมานาน ภาพมันสวยงามเหลือจะบรรยาย ปุ๋มเสิร์ชแล้ว ปุ๋มก็ ตกหลุมรัก เจ้า Succulent เข้าอย่างจัง ปุ๋มว่ามันเป็นพืชที่ ถ่ายรูปขึ้นที่สุด มันกลมๆ น่ารักๆ มุ๊งมิ๊งๆ มากกว่าเจ้าหนามแหลมๆ ของกระบองเพชรเสียอีก (อันนี้ความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ ไม่ได้ว่ากระบองเพชร แค่ชอบน้อยกว่า)

วันนั้น อยู่ดีๆ ก็นึกครึ้มใจ อยากไปหาต้นไม้เล็กๆ มาวางบนโต๊ะทำงานเสียหน่อย ก็นึกถึงเจ้ากระบองเพชรนี่แหล่ะค่ะ จะไปเลือกสักสองกระถาง และแบ่งไปไว้ที่โต๊ะทำงานด้วย เห็นเค้าว่า สามารถช่วยดูดซับรังสีจากหน้าตอคอมพิวเตอร์ได้

แต่สิ่งที่ปุ๋มได้กลับมา เป็นประมาณนี้ มีแต่ไม้ใบกลมๆ เล็กๆ น่ารัก ปุ๋มเจอสิ่งที่ถูกจริตเสียแล้ว

ปุ๋มเคยหลงใหลการปลูกต้นไม้ในโหลแก้วมาก แต่ก็ไม่ได้ทำสักที ที่เค้าเรียกว่า Terrarium น่ะค่ะ

ภาพจากเวบhttp://www.thaieditorial.com/เวบ

(ภาพ : ตอนไปงาน nap ที่เชียงใหม่เจอ Tararium ของร้าน Rabbit Hood ชอบมาก น่ารักสุดๆ บอกให้เค้าทำขาย เค้าบอกคิดอยู่ ^^)

ทีนี้พอมาเจอเจ้าตัวเล็ก Succulent ก็เลยรักไปเลย เสิร์ชหาข้อมูลทางอินเตอร์เนต จากเวบไทยได้ความว่า

cactus หรือกระบองเพชรคือไม้อวบน้ำหรือsucculent ชนิดหนึ่ง แต่ Succulent ไม่ใช่ cactus งงไม๊คะ ปุ๋มท่องวนไปวนมาเหมือนเตรียมสอบชีวะช่วงบ่ายนี้เลย ฮ่าๆ เอาเป็นว่า มันคือญาติๆกันแล้วกันค่ะ

ดังนั้นการดูแลเพาะพันธ์ไม่ต่างกันมาก

เป็นพืชที่ ไม่ชอบน้ำมาก แต่ก็ต้องรดน้ำนะจ๊ะ ต้องการแดด แต่ก็ไม่ได้ชอบแสงแดดตรงๆจ ขอเลี่ยงๆหน่อย ตากแดดไว้ก็ไหม้และตายได้นะจ๊ะ เลี้ยงไว้ในออฟฟิศ ไม่โดนแดดเลย ก็ตายได้ พาไปวางให้โดนแสงบ้างนะ ดินก็สำคัญ ต้องโปร่งๆหน่อย ผสมทรายสำหรับปลูกต้นไม้ แล้วกระถางก็ควรมีรู ให้น้ำมันไหลออกได้ …ที่พูดมาทั้งหมด คืออ่านมา และยังไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้ไม๊ แหะแหะ แต่ถ้ามันตายก็จะไม่ท้อ พยายามใหม่

(ภาพ: ต้นนี้ชื่อแก้มป่อง มันน่ารักมาก สองอาทิตย์ มันสูงขึ้นตั้งหลายเซน แถมยังมียอดอ่อนแตกมาอีกสี่ห้าใบ มันกลมๆ น่ารักมาก )

วันนี้ เจ้าแตงกวาของปุ๋มอาการไม่ค่อยดี มันมีใบคล้ำลงมาหลายวันแล้วก็ได้แต่สงสัย แต่วันนี้คล้ำแล้วเหี่ยวด้วย ปุ๋มเลยต้องหาข้อมูลว่าสิ่งที่เกิดขึ้น เกิดจากรดน้ำมากไป หรือไม่ได้รดน้ำ

ก็ได้ข้อมูลจากเวบที่ดีที่สุดเวบนึงเลย

http://www.succulentsandsunshine.com/

ปุ๋มชอบเวบนี้มาก รูปสวย อธิบายดีชัดเจน ตอนนี้ปุ๋มก็ต้อง ตัดต้นมันออกมา ไปปักชำใหม่ คอยดูอีกที รากน่าจะงอกใหม่ภายใน 14 วัน สงสารเจ้าแตงกวานะ มันแตกยอดใหม่แล้วด้วย ไม่ยอมให้มันเหี่ยวตายไปหรอก

ปุ๋มเจอเวบนี้จาก Pinterst เพราะหาข้อมูลเกี่ยวกับการเพาะพันธ์ หรือการ propagation ก็เจอเวบเค้า ขาย Ebook ด้วย ว่าจะอุดหนุนอยู่ แต่ขออ่านในบล็อคไปก่อนข้อมูลก็มากมายอยู่แล้ว เป็นเวบที่ดีจริงๆ

การเพาะพันธ์ของ Succulent เป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก อ่านจบปุ๋มก็ไปตัดใบ 55 แล้วก็ไปวางบนดินเลย คนไทยอาจเคยเจอจากใบคว่ำตายหงายเป็น คือพอใบมันตกพื้น รากมันก็งอกเอง พวกกุหลาบหินน่ะค่ะ  คล้ายๆกัน

นั่นแหล่ะ

อยากทำ พอรากมันงอก ต้นอ่อนเล็กๆ มันขึ้นนะ น่ารักมากกกกก หากเสริ์ชคำว่า propagation succulent จะเจอรูปน่ารักๆ เต็มเลย ยิ่งใน IG มันมากมาย ใครๆ ก็ทำให้มันงอกมาได้ เหมือนมี Baby อยากมี Baby มั่งไรมั่ง แต่ของพวกนี้ต้องรอเป็นเดือน ก็อดทนรอต่อไป

Succulent เหมาะกับการเป็นพรอพถ่ายรูป เพราะมันน่ารัก และอยู่ในกระถางเล็กๆ เคลื่อนย้ายสะดวก เอาไปตั้งตรงไหนก็ได้  ย้ายมาเข้าห้อง เล่นสักวันสองวันมันก็ไม่เหี่ยว ไม่ต้องรดน้ำ ก็ไม่เลอะเทอะโต๊ะทำงาน จากนั้น ก็ค่อยๆ เอามันไปไว้ที่โดนแดด รดน้ำ ทำสักอาทิตย์ละครั้ง มันก็โอเค ถ่ายรูปขึ้น ใน IG หากใส่แท็ก #succulent #succulove จะเจอรูปสวยๆเต็มเลย นอกจากฝรั่งจะชอบมากแล้ว คนญี่ปุ่นก็ไม่แพ้กัน มันเป็นพืชที่น่ารักนะคะ ลองหามาเลี้ยงกันดู ปุ๋มอยากไปจตุจักรวันพุธมาก อยากได้ต้นแปลกๆ มันมีหลายพันธ์มาก มีสีม่วง สีฟ้า สีเทา ไล่ไปถึงสีแดง ไม่รู้เมืองไทยจะมีขายไม๊ ใครหาข้อมูลอยู่ อยากเลี้ยง ก็บอกกันบ้างนะคะ จะตามไปเป็นกองเชียร์

วันนี้จบแค่นี้นะคะ บายยย

ก่อนจากกัน ฝาก 10 ข้อที่ทำให้ Succulent เป็นต้นไม้ยอดนิยม ^^

 

 


10
Feb 14

Ribbon Camera Updated

สวัสดีค่ะ ตอนนี้แอพของปุ๋ม RibbonCamera อัพเดทแสตมป์ชุดใหม่แล้วนะคะ ^__^ ชุดนี้อยากบอกว่า ชอบมาก เพราะว่า วาดบน Note8 ทั้งหมดเลย มันเลยทำให้รู้สึกว่า เออ ซื้อมาใช้ทำงานแล้วคุ้ม

พูดถึงโน้ต 8 ก็มีเรรื่องอยากเล่ามากมาย ว่าทำไมปุ๋มถึงเลือก Samsung ทั้งๆที่ก็อยุ่กับ Apple มานานจะมี Tablet สักตัวทำไมเลือก Samsung เอาว่า Post หน้าจะมาเล่าให้ฟังแล้วกันค่ะ

ช่วงนี้เกิดอาการอยากเขียนบล็อคขึ้นมาซะงั้น เพราะติด BlogLoving มี Feed บล็อคเจ๋งๆให้อ่านเต็มเลย คนเขียนบล็อคนี่เราสงสัยตลอดนะ ว่า…ทำงานป่าว หรือมีอาชีพเขียนบล็อค หากเขียนบล็อคเป็นอาชีพจริงๆ ก็เจ๋งเลย (คิดๆไป บล็อคที่ดังมากๆ อย่าง Beutiful Mess คงทำเป็นอาชีพแล้วหล่ะ เหมือนมีหนังสือของตัวเอง มีคอลัมน์ ถ่ายรูปสวยมากๆ เนื้อหาคอนเทนท์ดีสุดๆ …เค้าก็คงมีรายได้จากมัน แต่คนมันต้องเจ๋งจริงๆ มีคอนเทนท์ที่สร้างเองได้มันต้องเก่งมาก นับถือ Blogger เหล่านี้ พอคิดไป ก็เลยอยากเขียนมั่ง ^^” ไม่ต้องถึงขนาดหาตังได้ แค่มีคนติดตามก็ดีใจแล้ว
โอ๊ยนอกเรื่องยาวเลย ไอ่ย่ะ รัวคีย์บอร์ดแล้วมัน อยากเขียนอีก

มีบล็อคอันนึงบอกว่า แค่ 20 นาทีต่อวัน คุณก็อัพบล็อคเสร็จแล้ว อ่านแล้วแบบ อืมก็จริง หากเราแบ่งเวลามาอ่ะ แค่เราแบ่งเวลามา 20 นาทีนั่งแป๊ปเดียวก็หมดแล้วหากมาทำบล็อคตงเป็นประโยชนมากกว่า

เนือ้หาไม่ตรงกับหัวข้อเลย
เอาใหม่
RibbonCamera อัพเดทแล้วจ้า

ทำไปทำมา แอพเราก็จะครบหนึ่งขวบในปีนี้แล้ว เดี๋ยวเขียนสรุปดีกว่า มันเจ๋งมาก
เซตนี้ เป็นหมีกับกระต่าย เลยให้ชื่อเซตว่า Bunny & teddy เป็นการ์ตูนสไตล์วินเทจ พาสเทล สีหวานๆ น่ารักๆ ตอนแรกคิดไม่ออก ทั้งที่มีเวลาเป็นเดือน พอเหลือวันเดียวดันคิดออก ก็ปั่นใหญ่เลย โดยใช้ App: SketchBook Pro บน Android เพื่อแบ่งเลเยอร์และ Export เป็น PSD เพื่อส่งเข้า Dropbox แล้วส่งมาทำเป็นชิ้นบน MacBook

ปุ๋มชอบที่สุด ตอนได้ออกไปทำงานที่ร้านกาแฟ ถามว่า จริงๆ ได้งานเยอะกว่าอยู่บ้านไม๊ ตอบได้เลยว่า “ไม่” แต่มันรู้สึกดี บอกไม่ถูก แล้วยิ่งพกแค่แทปเลท แล้วไปทำจะรู้สึกดีมาก มันเหมือน ย่อโลกมาไว้ในมือ อิอิ แต่ข้อเสียคือ เวลาไปทำงานตามร้านกาแฟ ด้วยความที่ปุ๋มชอบความรู้สึกนี้ ปุ๋มก็อยากเก็บมันไว้ ด้วยรูปถ่าย แล้วก็แชร์ออกไปให้เพื่อนๆ อิจฉา และนั่นแหล่ะคือปัญหา 55555 กว่าจะได้เริ่มทำงาน ก็ปาไปเศษหนึ่งส่วนสองของเวลาที่มี เอาว่า ณ จุดนี้ปุ๋มจะปรับปรุงแล้วกันค่ะ


อย่าลืมตาม IG ปุ๋มนะคะ IG: pumuq ^__^

เอาเป็นว่า ปุ๋มชอบแสตมป์ชุดนี้ มากๆ เปลี่ยนอุปกรณ์ ก็เปลี่ยนลายเส้น ทำให้คล้ายๆ ดินสอ มันจะมี Texture ที่ต่างออกไป ได้ฟีลอีกแบบนึง เด๋วนี้ก็ออกแบบโลโก้ โดยใช้เจ้า Note8 เป็นตัวร่างนี่แหล่ะค่ะ ^^ ชอบมาก ชอบที่สุด

สงสัยจะอยากเขียนเรื่อง Note8 แบบจริงๆจังๆ เอาว่าจะพยายามค่ะ
วันนี้ เกิน 20 นาทีแล้วสำหรับการเขียนบล็อค ขอลาไปก่อน ขอบคุณมากๆค่ะ

RibbonCamera by PhotoUp iTune

PhotoUp (Google PLAY store)


05
Nov 13

วาดรูปด้วย Note8 ทำบุญร่วมกัน ^_^

 (คลิกเพื่อชมรูปใหญ่)

ทุกคน…ทุกคนคะ….วันนี้มาถึงแล้ว

ปุ๋มเริ่มโปรเจกท์ 30Days with Galaxy Note8 มาตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2556 (อ่านจุดเริ่มต้นได้ที่บล็อคตามลิงค์นะคะ) ถึงวันนี้ เงินที่ทุกคนบริจาคมา ตามแต่กำลังศรัทธา ปุ๋มรวบรวมได้เป็นเงิน 5,356 บาท ปุ๋มต้องขอโทษที่กว่าจะมาทำเรื่องเอาเงินมาทำบุญ ก็ล่วงเลยมาหลายเดือน ปัญหาที่ติดขัดได้แก่

– รูปที่วาดยังไม่ครบ 30 รูป ได้แต่ตั้งใจอยากให้ได้ 30 รูป เลยหนึ่งเดือน ทางซัมซุงเอาเครื่องกลับไปแล้ว ปุ๋มยังวาดไม่ครบเลย T^T มีบางคนวาดเป็นรูปสีน้ำส่งไปให้แทน ต้องขอโทษด้วย จนป่านนี้ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ได้รูปวาดจากปุ๋ม ส่วนใหญ่เป็นคนที่สนิทๆ กัน ด้วยความสนิทกันมาก เลยขอแปะไว้ก่อน จนทุกวันนี้ ปุ๋มไม่ลืมค่ะ ไว้เดี๋ยวพอวาดให้ อยากทำบุญเท่าไหร่ ก็ปุ๋มส่งเลขที่บัญชีของทางมูลนิธิให้นะคะ อิอิ เท่าไหร่ก็ได้เหมือนเดิม

พอเวลาล่วงเลยมาเรื่อย ๆ มันก็ไม่่เสร็จเสียที ปุ๋มเลยคิดว่า เก็บเงินไว้ไม่ได้แล้ว ติดต่อทางมูลนิธิไป ก็ต้องรอทางผู้ดูแลคือพี่ตุ๊ก เพื่อไปเช็คว่า่ สิ่งที่เด็กๆ ต้องการคืออะไร ปุ๋มได้รีเควสมา ขอเล่าเกี่ยวกับบ้านแกร์ด้าสักหน่อยนะคะ

http://www.baangerda.org/th/about-us.html
https://www.facebook.com/BaanGerda.Thai

วันนั้น โทรไปคุยกับพี่ตุ๊ก ผู้จัดการบ้านแกร์ด้า (บ้านแกร์ด้าตั้งอยู่ที่ลพบุรี) ถามพี่ตุ๊กเรื่องน้องสามคน ที่ตอนนี้เริ่มเข้าเรียนในระดับมหาลัย และอาชีวะ(แถวนครสวรรค์) ที่เรียนทางด้านศิลปะ น้องๆ ลิสต์มาให้ ว่าต้องการอะไรบ้าง ส่วนใหญ่ก็เป็นพวก สีอะคริลิกทุกสี สีโปสเตอร์ พู่กันทุกขนาด กระดาษ กล่องใส่งานต่างๆ … ปุ๋มก็ถามว่า เด็กที่แกร์ด้าเป็นอย่างไร พี่ตุ๊กเล่าว่า เด็กทั้งหมด คือเด็กที่กำพร้า พ่อแม่ติดเชื้อ HIV เสียชีวิต เด็กๆ ในโครงการ มีที่ไม่ได้เป็นผู้ที่ติดเชื้ออย่แค่ไม่กี่คน T^T แต่เด็กๆสามารถใช้ชีวิตได้เป็นปกติดี ผ่านขั้นวิกฤตกันมาหมดแล้ว เด็กๆ มาอยู่กับที่มูลนิธิตั้งแต่เล็กๆ 79 คนนี้ ยังไงมูลนิธิก็ต้องเลี้ยงต่อไป จนโต ตอนนี้เด็กๆ เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น กลายเป็นช่วงอายุ 13-21 มากที่สุด คือประมาณ 50 คน ทางมูลนิธิไม่ได้รับเด็กเพิ่มแล้ว เพราะที่มีอยู่ก็ต้องทำให้ดี เด็กๆพวกนี้เกิดมาในช่วงที่โรคเอดส์ยังเป็นเรื่องที่น่ากลัวของสังคม ได้รับการรังเกียจ บางคนก็โดนครอบครัวเอามาทิ้งไว้ที่วัดพระบาตน้ำพุ บางคนก็ไม่มีที่ไป ญาติๆไม่รับ คือเด็กๆ พวกนี้ ผ่านอะไรมาเยอะ ….ทางมูลนิธิก็เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้เริ่มมีเข้ามหาลัยแล้ว …พี่ตุ๊กเล่าว่า การเรียนศิลปะ ก็มีต้นทุนที่สูงกว่าสาขาอื่น ดีใจ หากจะได้รับอุปกรณ์การเรียนศิลปะจากพวกเรา  …

วันนั้นที่ได้พูดคุยกับพี่ตุ๊ก ถึงกับน้ำตาซึม นี่พวกเราใช้ชีวิตกันอย่างสบาย ชีวิตเรามีครอบครัวที่อบอุ่น มีการศึกษาที่ดี มีเพื่อนที่ดี แต่ยังเห็นบ่นกับปัญหาชีวิต เครียด กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ไม่มีความสุข กันบน Social Network ได้ทุกวัน เราลืมไปแล้วจริงๆ ใช่ไม๊ว่า ในชีวิตนึงของเรา สุขสบายแค่ไหน ที่มีทุกอย่างที่ มีสุขภาพที่แข็งแรง …บางชีวิต ที่เค้าไม่ได้เป็นคนผิด เกิดมาก็ติดโรค มีแต่ปัญหาสังคม ปัญหาสุขภาพ แต่เค้าก็สู้มาได้ …โดยได้รับการเลี้ยงดูและความอุบอุ่นจากคนใจบุญที่มูลนิธิ ….T^T มันเป็นเรื่องจริงค่ะ เรื่องจริงของสังคม ที่อยากให้เราลองหันไปมองรอบๆ ดูบ้าง บางทีเราก็…หมดกำลังแรงใจ หรือ ท้อถอยกับอะไรง่ายๆ … ลองมองคนที่แย่กว่าเรา เราจะรู้เลยว่า ชีวิตที่เราได้มาเนี่ย มัน มัน ดีขนาดไหน

วันนี้เงินคนละนิดละหน่อย(บางคนก็ไม่นิดหน่อย เต็มใจให้กันมากๆ)ของทุกคน ที่ได้มอบมาให้ปุ๋ม ปุ๋มได้เป็นส่วนเล็กๆ ที่ช่วยสานฝันในการเรียนทางด้านศิลปะให้น้องๆ ได้นะคะ ^___^ ดีใจกันได้นะ ตอนแรกก็จะขอชื่อจริง ชื่อมหาลัย มาระบุให้ชัด ปุ๋มลืมไปว่า จริงๆ น้องๆเค้าต้องอยู่ในสังคม เราก็ไม่ควรเอารายชื่อเค้ามาเปิดเผย ให้เค้าได้อยู่ในสังคมแบบปกติ มีเพื่อนมีฝูง ไม่ต้องอายใครว่าของที่ได้มามาจากเงินบริจาค ฟังพี่ตุ๊กเล่าแล้วก็เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างเลยค่ะ

สำหรับคนที่อยากช่วยน้องๆ ที่บ้านแกร์ด้าต่อ

สุนันทา  ว่านน้ำ (ตุ๊ก)
Sunanta  Wannum (Took) 
ผู้จัดการบ้านแกร์ด้า
มูลนิธิสิทธิเด็ก (บ้านแกร์ด้า)
119 หมู่ 5 ต.ดงดินแดง อ.หนองม่วง 
ลพบุรี 15170
 Tel : 089-893-5801
E mail : wannum@hotmail.com 

เบอร์ติดต่อพี่ตุ๊กนะคะ

ถามแล้ว ได้ความว่า หากมีเสื้อผ้าที่น้องๆวัยรุ่นใส่ เสื้อผ้าสวยๆที่ไม่ได้ใส่แล้วใส่กล่อง ส่งไปให้เด็กๆ ได้นะคะ กำลังเป็นหนุ่มเป็นสาวกัน แต่พี่ตุ๊กขอว่า อย่าส่งพวกกางเกงยีนส์สั้นจู๋ไปนะคะ พี่ตุ๊กไม่อยากให้เด็กๆ เปรี้ยวเกินไป อันตรายค่ะฮ่าๆ พี่ตุ๊กบอกมา

ปิดท้าย ปุ๋มขอขอบคุณเพื่อนๆ บนเฟสบุคทุกคน ที่เข้าร่วมทำบุญกับปุ๋มในครั้งนี้นะคะ ดีใจมากๆ ที่ทุกคนชอบรูปที่ปุ๋มวาด ยอมไว้ใจมอบเงินมาให้ปุ๋ม ปุ๋มดีใจมากๆ ตอนไปเดินเลือกซื้อสี แบกถุงใหญ่ๆ กลับบ้าน ออกแรงกับมัน นั่งเรียง จัดของลงกล่อง แล้วก็คิดในใจ ว่า หากอุปกรณ์เหล่านี้ ได้ทำให้น้องๆ ได้เรียนรู้ในสิ่งที่เค้ารัก สามารถสร้างอาชีพให้เค้าได้ในอนาคต ก็คงเป็นเรื่องทีดีมากๆ แม้จะช่วยเด็กได้แค่ 3 คน ….แค่ 3 ชีวิตนี้ ก็มีคุณค่านะคะ ดีใจจัง

ขอบคุณมิตรภาพดีๆ บน Social Network ที่ทำให้ได้รู้จักกับคนดีๆ มากมาย น้องบอยคือหนึ่งในคนดีที่ว่า เรารู้จักกันทางทวิตเตอร์ แกงค์ทวิตเตอร์เราได้ไปกินซูชิอร่อยๆ ด้วยกัน แค่นั้นเอง เราก็ต่างคนต่าง Add Friend แล้วก็ Follow กันไปมา พอน้องบอยเห็นว่าพี่ปุ๋ม บ่นเรื่องอยากลองใข้ Note8 ดูสักครั้ง ก็ใจดีติดต่อกับทางซัมซุงให้ จนเป็นที่มาของโประเจกท์นี้ แถมยังได้ร่วมทำบุญกับพวกเราอีกด้วย ขอบคุณมกาๆนะคะ ดีใจมากๆ  ชาติที่แล้วคงทำบุญร่วมกันมา ชาตินี้ก็ร่วมทำดีกันอีก …ดีใจจัง

รูปที่ยกมาเป็นตัวอย่าง คือเป็นรูปตัวอย่างว่า รูปที่ส่งมาน่ะประมาณไหน ปุ๋มวาดออกมาประมาณไหน จริงๆต้องขอบคุณทุกคนมากนะคะ ปุ๋มรู้สึกว่า ปุ๋มวาดรูปได้ดีขึ้น เพราะได้ฝึกวาดบ่อยๆ ได้เจอโจทย์หลายๆ แบบ มันทำให้ปุ๋มได้ฝึกปรือทุกวัน วันไหน ฝีมือขึ้น ก็วาดได้ดี อย่างรูปของน้องเจนนี่กับเกมลินเป็นต้น ปุ๋มชอบ น่ารักดีเหมือนการ์ตูนเลย

เพื่อนๆ ในเฟสบุค ทั้งที่รู้จักกันเป้นการส่วนตัว และไม่เป็นการส่วนตัว เพื่อนของเพื่อน เมล์มาหาปุ๋มเยอะแยะเลย วาดแล้วทุกคนนำไปใช้เป็น Cover บ้าง รูป Profile บ้าง ดีใจมากๆ ทุกวันนี้น้องเฟิร์นยังใช้รูปของปุ๋มเป็น COver อยู่เลย ขอบคุณน๊าค๊าาา ชอบรูปนี้มากเหมือนกันนะ อิอิ

สำหรับทุกคน ปุ๋มชอบเวลาที่ทุกคนให้ปุ๋มวาดรูปคู่กับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง ปุ๋มรู้สึกได้ว่า มีคนใจดีๆ รักสัตว์ มากมายอยู่รอบๆ ตัวปุ๋ม แมว หมา กระต่าย …ฯ ….. เคยอ่านมาว่า เรามีนิสัยอย่างไร ก็จะดึงดูดคนแบบนั้นเข้ามาในชีวิตเรา… ปุ๋มว่าจริงค่ะ รอบๆ ตัวปุ๋ม…มีแต่คนใจดี น่ารักๆ รักสัตว์ ใจบุญ รักสุขภาพกันทั้งนั้นเลย

หากจะมีคนกล่าวว่า ปุ๋มเป็นคนโลกสวย…ปุ๋มก็ไม่ว่ากระไรหรอก เพราะปุ๋มรู้สึกว่า โลกที่ปุ๋มอยู่ มันสวยงามจริงๆ ^__^

ปล. วันที่โทรไปคุยกับพี่ตุ๊ก ปุ๋มมีเรื่องไม่สบายใจ ต่อให้โลกสวยขนาดไหน เวลาเรามีปัญหาสุขภาพ เราก็แอบที่จะกลัวไม่ได้ แต่พอฟังพี่ตุ๊กเล่าแล้ว ปุ๋มรู้เลยว่า สิ่งที่ปุ๋มเจอ มันจิ๊ดริ๊ดมาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะพยายามเผชิญกับมัน อย่างมีสติ และใช้ชีวิตต่อไปให้มีความสุขให้ได้ค่ะ สู้ๆ

ปล.

ของทั้งหมดที่ซื้อมา มีผู้ช่วยเช็คของด้วยค่ะ ทำบุญด้วยกันนะสีน้ำ ปลาวาฬ

บิลนี้ 4555 บาท ซื้อที่ร้านสมใจ แล้วก็กลับไปซื้อกระเป๋าใส่กระดาษพรูฟงานอีกสองใบ และกล่องใส่กระดาษ อีกพันกว่าบาท ซื้อร้านเครือ่งเขียนแถวบ้าน รวมก็เป็น 5555 บาท (ตัดเศษโน่นนี่ทิ้งไป เย้ๆ เลขสวย 555)

แพคใส่กล่องได้แล้วหนักมาก ปุ๋มว่าสัก 20 กว่าโลได้ คงต้องส่งไปรษณีย์ ข้างในมีเสื้อผ้าผู้ชายให้น้องๆด้วย แม่ดีใจมาก กำลังอยากบริจาคอยู่พอดี ของปุ๋มเก็บไปครั้งนี้ไม่ทัน ไว้ส่งไปใหม่ ^^

จบแล้วนะคะ ยาวมากเลย จะอ่านกันไม๊เนี่ย

ขอบคุณทุกคนมากค่า


05
Nov 13

ชีวิตโหมดนี้

…จะมีความสุข…
โพสนึงจากแฟนเพจ อ่านแล้วกลับมาอ่านอีกบ่อย เพราะรู้สึกดีที่ได้คิดแบบนี้ ก็เลยคิดว่า เขียนบล็อคถึงความรู้สึกนี้แบบยาวๆดีกว่า

 


หากจะถามปุ๋มว่าตอนนี้ชีวิตปุ๋มอยู่โหมดไหน ปุ๋มคงตอบได้ว่า โหมดอ๊าตค่ะ อาร์ต ที่มาจาก ART ที่แปลว่าศิลปะอ่ะค่ะ ปุ๋มก็ไม่รู้ว่า คนเราในแต่ละช่วงวัย มันแตกต่างกันมากขนาดไหน อ้อ ๆ อาจจะมี บางคนเข้าโหมดแต่งงาน เข้าโหมดท้อง และโหมดมีเบบี๋ ชีวิตก็เปลี่ยนเนอะ  แต่สำหรับปุ๋ม ชีวิตค่อยๆ กลายร่างไปอย่างช้าๆ … จากคนธรรมดา ที่อาจจะพกแค่อุปกรณ์ไอที หนังสือ แล้วมาเป็นพกกล้องถ่ายรูป พกตุ๊กตาไปไหนมาไหน … ช่วงนี้ชีวิตปุ๋ม พก ..กระดาษ ดินสอ ยางลบ …หากไปไกลหน่อย ก็จะมีจานสี พู่กันไปด้วย… นี่แหล่ะค่ะโหมดชีวิตปุ๋มในช่วงนี้


ถามว่ามีความสุขไม๊ ตอบได้เลยว่า “มาก” … รู้ได้อย่างไร ก็รู้ได้จากเวลามองรูปโต๊ะทำงานของตัวเอง ที่ถ่ายรูปไว้ มันก็รู้สึกดีอ่ะ มันมองแล้วถามตัวเองว่า …นี่คือชีวิตเราจริงๆเหรอ โต๊ะ ที่เต็มไปด้วย เศษยางลบ กระดาษทิชชู่เปื้อนสี จานสีเลอะๆ เทอะๆ กับขวดโหลแก้วใส่พู่กันหลายขนาด….ใช่มันคือชีวิตแบบที่ปุ๋มอยากเป็นมานานแสนนาน หากปุ๋มเพียงแต่วาดรูป …ไปวันๆ ก็อาจไม่ได้ปลื้มเท่านี้ เท่าที่มีคน ชอบงานของเรา จนมายอมเสียเงินจ้างให้เราวาดให้….ใช่ มันคือ “งานของปุ๋ม” ….งานที่มีผลตอบแทน มีคนอยากได้ นั่นแหล่ะมั๊ง ต้นเหตุของรอยยิ้ม

หากปุ๋มเป็นเด็กคนนึง ที่ตอนเด็กๆ พ่อแม่พาไปเรียนศิลปะ เข้าโรงเรียนก็ได้เรียนศิลปะ เข้ามหาลัย ก็ต่อคณะศิลปะ ตามที่ใจชอบ หรือพ่อแม่เห็นแวว ปุ๋มก็อาจจะเฉยๆ กับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีค่ามากมายอะไร การได้วาดรูปแลกตังค์มัน..รู้สึกดีมากๆ อาจจะมากพอๆ กับ เดินเข้าห้องประชุมที่ตึกหรูๆใจกลางเมือง ขายโปรเจกท์ร้อยล้านให้บริษัท ถึงแม้ว่าภาพที่ปุ๋มวาด มันไม่ได้มีมูลค่ามากมายอะไรนัก เงินที่ได้อาจจะพอแค่อาหารแมวถุงนึงก็ได้ แต่สำหรับจิตใจ….มันเป่งๆ แบบปลื้มๆ อย่างเห็นได้ชัด ปุ๋มเลยคิดว่า ปุ๋มมีความสุขนะ กับชีวิตโหมดนี้

ปุ๋มชอบนั่งดูรูปเก่าๆ รูปที่เคยถ่ายไว้ เรื่องราวเก่าๆ ที่ถูกบันทึกไว้ตาม Social Network ต่างๆ บางทีย้อนกลับไปดูเป็นปีๆ ตอนนั้นเราทำอะไรอยู่ ตอนนั้นเรามีความสุขแค่ไหน รอยยิ้มนั้นมันมีอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า หน้านี้ ตอนนั้นแอบเศร้าเพราะเรื่องอะไร…ปุ๋มก็วนเวียนอยู่กับชีวิตตัวเอง อยากรู้จัง คนอื่น….เค้าเป็นกันไม๊หืม?? ชีวิตที่เดินก้าวฉับๆ มุ่งแต่จะไปข้างหน้าอย่างเดียว มันเหนื่อยไปไม๊อ้า…หันมองความสุขรอบๆ ทางที่เราเคยผ่านมา ก็ช่วยเพิ่มความชุ่มชื้นให้กับหัวใจดีนะ พอหัวใจดี ก็ค่อยๆ ก้าวเดินต่อด้วยความสุขที่หล่อเลี้ยงอยู่ในหัวใจไง..ดีไม๊

จริงๆ ปุ๋มยังมีโหมดอื่นที่ต้องรับผิดชอบอยู่ และต้องยอมรับหลายๆ ครั้งว่า บางทีมันก็เหนื่อย เวลาเจอปัญหาอะไรที่เราแก้ไขไม่ได้ เราก็อยากหยุด อยากถอย แต่อันนี้ก็คงเหมือนกับการทำงานของทุกๆคนบนโลกใบนี้ ปัญหาใหญ่แค่ไหน….เราก็ต้องเดินต่อ เดินต่อไป…. แต่หลายครั้ง ที่ปุ๋มหยุดเดิน แอบเลี้ยวไปทางอื่น ไปแอบนั่งวาดรูปในพงหญ้า ไปแอบนั่งใต้โคนต้นไม้ฟังเพลง … และนี่คือปัญหาใหญ่ในชีวิตของปุ๋ม งานที่อยากทำ ไม่ได้ตัง ก็ทำ งานที่ไม่อยากทำ …ได้ตัง แต่ไม่อยากทำ มันก็ไม่ได้ทำ  -___-” ไม่ชอบเลย …ไม่ชอบตัวเองนะ ไม่ได้ไม่ชอบเจ้าของงาน… ก้มหน้าก้มตาเคลียร์ตัวเองบ้าง แล้วหันกลับมาสะสางมันซะ …ปีใหม่นี้หยุดยาว อยากทำให้หมดจริงๆ (เหมือนจะบอกตัวเองอย่างนี้ทุกปีใหม่)

หลายอย่างในชีวิต กำลังไปได้ดี ได้ทำในสิ่งที่รัก ที่ชอบมาตลอด … ได้ไปในที่ที่อยากไป เสมอๆ อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากกินอะไรก็ได้กิน ….อยากจะใช้ชีวิตแบบไหน ก็ได้ใช้ ….แล้วจะเอาอะไรอีก ทำไม เราต้องรู้สึกว่า “มันยังไม่พอ” มันขาดอะไรไปน๊อ… แต่หากว่า ได้ไอ้ที่ขาดไป เข้ามาในชีวิต แล้วมากะทบๆ กับชีวิตในสามพารากราฟข้างบน ให้ไม่เป็นไปอย่างเดิม….ก็ไม่ต้องเข้ามาก็ได้นะ ฮ่าๆ (บอกใคร อ่อ บอกตัวเอง) …อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้วหล่ะ … จบดีกว่า

บันทึกไว้วันนึงที่รู้สึกดีกับชีวิตตัวเอง

 


20
Aug 13

I need to travel

คงไม่แปลกเนอะ

ใคร

ใคร

ก็คงเป็นเหมือนกัน

“อยากไปเที่ยวแล้ว”

รูปตอนไปผจญภัยที่ญี่ปุ่น ยังลงไม่หมด อย่าหวังว่า จะมีมาเล่าเรื่องไปเที่ยวเลย  – -” แต่ก็อยากเล่านะ แบบว่า มีคนรอฟังด้วย แต่…เฮ้อ

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยกล้าพูดคำว่า “ไ่ม่ มี เวลา” สักเท่าไหร่ รู้สึกว่า บางที ก็มีเวลา แต่เรามักปล่อยให้มันหมดไปกับอะไรก็ไม่รู้ บางที ก็ปล่อยไปตามหัวใจจนเสียงานเสียการไปก็มาก …เบื่อตัวเองจัง ….รูปที่ญี่ปุ่นเยอะมาก อยากเอามาเล่า เรียบเรียงเป็นวันที่  1 2  3 4 5 ….แต่ก็…เฮ้ออ  (ตอนไปเกาหลียังไม่ได้เล่าเลย) -____-” เกลียดตัวเอง เอาน่า สักวันอารมณ์ดี ๆว่างๆ จะมาเล่าให้ฟังแล้วกัน ทุกวันนี้ คิดถึงก็ยังนั่งเปิดรูปดูเสมอๆ เลย สักวันนึง ต่อมอยากเล่าอาจจะระบาด ก็ได้เนอะ

ความทรงจำที่ดีที่สุด

เก็บไว้ได้แค่รูปถ่าย

รอ

ที่จะได้ผจญภัยอีกครั้ง

คิดถึงจัง

ฟูจิซัง

 

ชอบเดินทางคนเดียว

….

ใจ แพ็ค กระเป๋ารอแล้ว

….

ยังไง ปีนี้ ต้องได้ไป

สักทริปนึง

ตั้งใจไว้

สุขสันต์วันเกิดให้ตัวเองล่วงหน้าเลย

เจอกานนน

อันดามัน

บ๊ายบาย


28
Jun 13

30 Days with Note 8

 


จุดเริ่มต้นเหรอคะ…ปุ๋มชอบวาดรูป8jt ปกติวาดทุกวัน บนกระดาษนั่น สมุดนี่ บางทีก็วาดในคอม วันนึง ได้ไปลองซัมซุงโน้ต 8 แล้วรู้สึกมันส์มือมาก อยากได้ลองใช้แบบจริงๆจังๆ สักครั้ง ก็โพสในเฟสบุคเล่นๆ (แต่หวังผล 555) แล้วก็ได้ผลจริงๆ น้องบอยส่งข้อมูลไปให้ทางซัมซุง แล้วก็ได้รับเครื่องมาทดลองใช้จริงๆ

 (ชอบลายเส้นของปากการ S pen จังเลย )
ส่วนเรื่องวาดรูป 30 รูป ปุ๋มถือว่าเป็นการฝึกมือตัวเอง แต่อยากให้ได้ประโยชน์ด้วย ก็เลยคิดว่า หากคนที่มาให้วาดใจดี ก็แบ่งเงินเล็กๆ น้อยๆ มาทำบุญกันไม่จำกัดจำนวน ไม่เช็คด้วยว่าโอนกันเท่าไหร่ ขอแค่มีใจมา เราก็ส่งถึงมือเด็กๆแน่นอน จำได้วา่าเคยบริจาคเสื้อผ้านิดหน่อย นิดเดียวจริงๆ ให้ที่บ้านเด็กเกรด้า เพราะมีคนแชร์ในเฟสบุคนี่แหล่ะค่ะ ปรากฏว่าได้รับโปสการ์ดกลับมา รู้สึกดีใจมากๆ คิดในใจว่าวันนึง เราจะส่งเครื่องเขียนอุปกรณ์วาดรูปไปให้เด็กๆ เพราะปุ๋มเชื่อว่า ศิลปะ ทำให้คนมีความสุข เด็กๆทกคนก็ชอบวาดรูปกันทั้งนั้น เนาะ….ก็เลยเกิดโปรเจกนี้ขึ้นมา
ส่งอีเมลล์มาจองคิวได้ที่ ipumdesign@gmail.com นะคะ
โอนเงินบริจากเท่าไหร่ก็ได้ เลขลงท้ายการโอนด้วย .10 (หากใครโอนที่แบงค์ใส่ .10 ไม่ได้ ก็เมลล์หรือแมสเสจบอกปุ๋มแล้วกันนะคะว่าโอนเท่าไหร่จะได้จดไว้) แล้วครบ 1 เดือน เราไปทำบุญกัลลลล เย้ๆๆๆ
ขอบคุณน้องบอยมากที่เห็นความสำคัญของข้อความเล็กๆ ข้อความหนึ่งบนไทม์ไลน์
ขอบคุณซัมซุงที่ให้ยืมเครื่องมาลองนะคะ การยืมครั้งนี้ ได้มากกว่าที่ลอง เราได้ทำบุญร่วมกันด้วยค่ะ อ่ะเคร…เริ่มได้

ตัวอย่างของคนที่มาร่วมโปรเจกท์นี้ด้วยกันค่ะ

พี่แดงลูกกระต่าย 2

น้องนุชบอกว่า ชอบหมู

ไว้จะมาสรุปรูปอีกทีนะคะ ^__^

ได้เงินบริจาคเยอะเลยน๊า ดีใจที่สุดเลย

โปรเจกค์ใกล้จบแล้วนะ สู้ๆ